Rust

Rust en ontspanning zijn lovenswaardig om na te streven. De stress de deur uit, de knop om en hup je zit in Zennnn. Natuurlijk moet daaraan gewerkt geworden want niets komt vanzelf. Zelf voelde ik me enkele weken geleden zeer Zen. Op het randje van wel of niet ziek worden, maar net niet al te ziek, kwam er een enorme rust over me heen. Broodnodige rust. En ja dat kan een beetje niet lekker voelen met je doen. Althans met mij. Ook al kreeg ik er bevreemde vragen over.

rust, ontspanning, Zen, mijmerenRust en ziekig? Zen zelfs? Jazekers als ik het over me heen kan laten gaan, kan dit. Daar heb ik geen ontspanningsoefeningen voor nodig. Me overgeven aan het moment. Een beetje hangen, een beetje televisie kijken, een beetje favo columns in tijdschriften lezen en rondbladeren. Alle to-do lijstjes op zijn beloop laten. Of alle tijd nemen voor een klein taakje, wat ook weer voldoening geeft. Maar ere wie ere toekomt: eega zorgt dan op zo’n moment, als ik het vraag.

Het ultieme rustmoment schijnt te zijn, volgens Zen, dat je geen gedachten meer hebt in je hoofd. Maar opgeluchterwijze las ik van de week van een Zen-specialist dat dat helemaal niet kan. Hij beargumenteerde dat het de kunst is je gedachtes te laten waaien. Er geen oordeel aan te haken. En precies dat doe ik met wat ik mijmeren noem. Mijn rustmomentjes. Zonder oordeel. Laat gaan die boel en die gedachtes. Geen mening aan vastplakken.

Dus aldus niet haken en niet plakken. Al is haken en breien behoorlijk rustgevend. Als je me het letterlijk nemen vergeeft. En zelfs hoorde ik gisteren van behoorlijk a-sportieve vrienden dat ze niet bekeerd zijn naar Zen maar naar sport. De endorfinen die vrij komen en de energie en ruimte in de geest die dat geeft! Goh, tuurlijk heb ik dat al vaker gehoord. Maar de knop in die zin is bij mij nog altijd niet gevonden. Al doe ik pogingen.

Meestal is het dus hard werken voor je rust. Maar in de mijmerstand vind je ook rust. Dat kan overal. En in die rust kan het zomaar zijn, dat ik tot nieuwe inzichten kom!

Roest

Rust roest niet, verhaalde ik de laatste blog. De twee gastblogs even terzijde. Dat waren vingeroefeningen en bloed dat kruipt waar het niet gaan kan enzo. Rust roest niet. Recalcitrant geopperd. Maar ik meen het. Zwaar in tegenstelling met de uitdrukking van die rollende stenen die geen mos verzamelen. Wat is er mis met mos. Wat is er mis met roest?

RoestkunstProefondervindelijk bewezen dat de schrijfpauze me nieuwe energie en ideeën geeft. De pauze oftewel vakantie me goed gedaan heeft. Hoewel ik af en toe mezelf tot de orde moest roepen dat het echt mócht: rust roest niet.

Zelfs de Dagelijkse Gedachte meldde gisteren: “Ga zo nu en dan op reis en ontspan. Terug op werk zal uw oordeel zekerder zijn” kennelijk een uitspraak van Leonardo DaVinci.  Die kon dus meer dan schilderen.

In mijn jonge jaren was ik gek op zonaanbidden. Heerlijk bruin worden en amper een teen bewegen. Insmeren tegen verbranding deed me verzuchten: wat hebben we het zwaar als toeristen. Ondertussen de broodnodige vitamine D verzamelend.

Gedachten zet je niet stil in rust. Maar de boel gaat langzamerhand wat trager, wat stroperiger, wat meer ingedikt. Waar de pareltjes als rijpe appels in je schoot vallen. Je hoeft ze alleen te vangen en te koesteren. Herkennen als parels. Je creabea op volle toeren, zo heerlijk borrelend. En je hebt de tijd elk aspect te bekijken. Als facetten van een diamant. Het kleurenspel. De breking in zonlicht. Als het ware hé?

Mocht de oorspronkelijke uitdrukking: rust roest, wel kloppen, wat is er dan mis met roest? Ik zeg uitdrukkelijk mocht, want ik geloof er niets van. Dat welbekende elastiekje dat te ver is opgerekt en gaat lubberen kan weer in vorm komen met rust. Je flexibiliteit komt weer in orde. Je veerkracht.

Hier in de buurt is zelfs een kunstwerk zwaar verroest. Dat was al zo bij leven van de kunstenaar: het was zijn bedoeling. Het heet 5 Beelden op een Kromme van Frans de Wit. Het spel van wind en zon en regen doet zijn verdere werk. Ooit zal het weggehaald moeten worden. De elementen die zijn werk doen en het kan nog jaren duren. Ik vind het mooi. In roest kan ik, schoorvoetend, de loop van het leven zien.

Kerst

Kerst 13Het lijkt vandaag al wel kerstavond, qua sfeer in de wijk. Geen knalletje te horen en er is een geweldige allesoverheersende rust neergedaald. Aparte energie. Echt om al totaal van te genieten. Of ligt het er aan dat eega en ik al vrij hebben? Wel heerlijk zo’n uitgerekt lange weekendrust tot dinsdagavond: kerstavond!

Het was vrijdag nog even stressen: er is gelukkig eindelijk veel op mijn pad gekomen dat ik nog voor kerst wilde afhebben. Deze komende weken wil ik lekker rommelen en in het moment leven. Bezoekjes plannen en een en ander achterstalligs op het gemakje afwerken. Het kostte me vrijdag echt kracht om om te schakelen, maar nu heb ik er profijt van. Berekracht.

Onze kerstboom staat half opgetuigd, dadelijk maar even aan verder werken. Maar wat voelt het heerlijk zo’n zee van tijd, voor mijn gevoel. Alleen daar al wordt ik rustig van. Al weet ik natuurlijk maar al te goed, dat ook deze weken weer voorbij gaan vliegen.

Over kerstboom gesproken: waarom worden pieken niet breder gemaakt van onderen? Zodat de top niet hoeft te worden ontkopt? Ik snap daar niks van. Alles is eco en bio wat de klok slaat en de kerstboom, met wortels en al, gekocht om te worden hergebruikt. Niet dat ons dat ooit lukt. Dat hergebruiken. We laten de boom altijd te lang staan. Kan er in januari zo slecht afstand van nemen. En de traditie is ook tot Driekoningen. Ik hecht aan traditie. Wie van mijn lezers heeft connecties met kerstpieken-makers? Om deze tip in te fluisteren? Alvast dank namens ondergetekende.

KerstboomMaar natuurlijk gaat het met Kerst niet om de kerstboom. Hoewel een sfeerverhoger. Op zijn kop of gewoon staand. De donkerste dag was gisteren en dat vieren met sfeerlicht vind ik erg mooi. Sfeer scheppen, ieder op zijn eigen wijze, met of zonder verwijzingen naar het hogere. Of het hogere met ieders eigen invulling. Met of zonder familie of gezin.

‘Crisisvrije feestdagen’ hebben eega en ik recalcitrant verzonnen op zijn kantoorkerstkaart. Dat is niet uit de lucht gegrepen. Veel mensen ervaren de kerst als moeten, als opgeklopt. En daar gaat het juist niet over. Onderhuidse of luidruchtige spanningen aan de kerstdis. Laat de rust indalen tot diep in je vezels en cellen. Dan komt de rest vanzelf wel. Ik ben er al lekker mee op weg.

Maar natuurlijk zit er in deze boodschap: ‘crisisvrije feestdagen’, een dubbele laag. De eerste echte tekenen van uit de recessie komen hangen in de lucht. Laten we deze boodschap ter harte nemen en hopen op betere tijden. Voorlopig zal menigeen de gevolgen van de recessie nog wel voelen en is de feestdis minder rijkelijk. Laat je dat niet uit het veld slaan… Ik wens je daarom nu: “Crisisvrije feestdagen”!

Ambitie

ambitie2Mag je van jezelf zeggen dat je ambities hebt? De ambitie om een doel te willen bereiken? En af te haken als dat niet lukt? Nieuwe ambities te zoeken? Waarin je je ei wel kwijt kunt, en het echt leuk en inspirerend wordt? Waarin je verder komt met elkaar?

In de Dikke van Dale wordt ambitie gezien als 1: eerzucht. Mmm zucht om te eren, of om geëerd te worden? Of neem ik het nu te letterlijk? 2: begeerte om te verwerven. Ja een positie kun je verwerven. Maar een positie als vrijwilliger? Ok daarin kun je status verwerven. Een andere verklaring is: Is veeleisend ten aanzien van de doelen die hij/zij aan zichzelf stelt en wil continu het beste uit zichzelf halen. Mmm continu? Nee dat heb ik afgeleerd. Maar ambities houd ik. Terug naar van Dale: 3: lust om te werken. Juist ja dat is het! Even vrij vertaald: zin om je in te spannen. Met een doel.

En daar wil ik het even over hebben met je. Mij met de paplepel ingegoten, met een pokkelende vader. En een hardwerkende ega. In therapie lijkt het of alle ambitie wordt ondergewaardeerd. En ja er wordt veel gepraat of je ergens zin in hebt. Je leert je bewust te ontspannen en je rust te nemen. Na jaren viel het kwartje bij mij, dat ik geen rust neem van me inleven in mensen. Daarnaast ogenschijnlijk mijn rust neem, maar dat hoofd bedenkt weer allerlei plannetjes en probeert het grote overzicht te houden. Bij mijn gevoel te blijven leerde ik ook. Niet alleen in mijn hoofd te zitten. Eigenlijk de normale rimram van therapie.

Sommige mensen die teruggefloten zijn in hun leven vanwege hun ambities, gaan denken dat elke inspanning fout is. Ook als het herstel weer is ingetreden. Maar bij mij werkt dat niet zo. Ik ben nu van middelbare leeftijd, maar krachtiger en doelbewuster dan ooit. Ambitie: niets mis mee.