Samenwerking

Kun je samenwerken met een kat? Nou met onze Mara wel! Prima samenwerking over het algemeen. Behalve uiteraard als ze te opdringerig wordt. Maar dat komt niet vaak meer voor.

samenwerking, katten, intelligentIk was er min of meer van overtuigd dat er met een poes geen echte samenwerking mogelijk was. Door de zelfstandige, oftewel soms nuffige, houding van haar. Tot ik in contact kwam met een kattenfluisteraar. Alweer jaren geleden. Die beweerde dat een kat wel degelijk de wil heeft tot samenwerken. En toen ik haar met veel moed, beleid en trouw en héél veel geduld, haar tepelsucken heb kunnen afleren, was ik overtuigd. *Klik*

Wat? Tepelsucken? Ik bedoel daarmee dat ze een tijdje de onwijze gewoonte had aangenomen, bij onrust haar tepeltjes tot bloedens toe te likken. Zo triest. En er kwamen allemaal korstjes op. De kattenvariant, vermoed ik, van in je arm willen snijden. Zelfbeschadiging met apart geluksgevoel.

Mara vond ook een bijzondere oplossing voor het afleren van een nieuwe gewoonte van haar, om ’s nachts op mijn hoofdkussen te gaan liggen, en dan met haar snorharen in mijn wang te prikken. In mijn slaap sloeg ik dan vermeende muggen of vliegen van mijn hoofd. Maar het waren de snorharen van Mara. Ik was nog eens bang dat ze van schrik eens in mijn ogen zou slaan.

Afleren dus. Nou ben ik in mijn slaap gestoord, niet altijd de meest tactische. Dus gromde ik haar naar mijn voeten. Slimme Mara bedacht een alternatief: ze ging languit bovenop mijn zijkant liggen! En dat was een slimme zet, want beiden tevreden. En op deze manier brengen we lange nachten door.

Ook ’s ochtends hebben we rituelen die vast staan. Ik aan de koffie en zij gelukzalig op mijn benen. Maar alras dient er nieuwe koffie te komen en sprong ze eerder op de grond. Echter, als hoogbejaarde, blijkt het veel handiger gewoon naast me op de bank te gaan zitten wachten. Ze weet toch wel dat ik dan uiterst behoedzaam weer ga zitten. Zodat ze minder hoeft te springen en gewoon kan afwachten.

En zo verrast ze me nog steeds met haar intelligentie. Met haar aanpassen. Met haar samenwerking… Al vermoed ik dat haar ouderdomsschreeuwen niet af te leren is. Wie past zich nu aan, aan wie?

Pieken

Ga ik weer pieken vandaag? Zondagspieken? Blogpieken? Ik mag het hopen dat het weer gaat lukken. Bloggen op deze zondagse Valentijnsdag is al pieken toch? Niet zo romantisch want ik zit helemaal alleen en zo wil ik het ook. Piekende blogs worden in eenzaamheid geboren.

Pieken, vleugels, alleen, samenwerkenNet als je echte geboorte, die je helemaal alleen doet. Uit de warmte van het moederlichaam. Dat lichaam waarmee je wel moet kunnen samenwerken om je geboorte vlekkeloos te laten verlopen. Waarin je moeder je helpt met de natuur die weeën opwekt en die daar weer profi hulp bij krijgt van de verloskundige en/of de artsen. Die nauwkeurig kijken en helpen langs de zijlijn. Je doet het alleen, maar je bent niet alleen.

Een blogpiek komt ook niet zomaar tot stand. Hoe alleen ik hier nu ook zit. Ik heb van alles meegemaakt deze week, zoals elke week, en probeer daar een echte geboorte van te maken. Met als input dat er woorden blijven hangen, waar ik wat mee moet. Woorden die prikkelen. Woorden over gedachten die beklijven en waar ik mee ga samenwerken om iets leesbaars voor jou, als lezer, te brouwen. Zoals een soepje waar veel ingrediënten aan worden toegevoegd.

Pieken kun je nooit alleen. Daar heb je lezers voor nodig. Lezers die herkennen, die iets met je woorden doen. Zoals dierbare die herinneringen gaat optekenen naar aanleiding van mijn tips Rouwrituelen. En die ik van hieruit heel veel nostalgische warmte wens. Hoe droevig de aanleiding ook is. Want er is ons een dierbare ontvallen. Die zijn rust meer dan verdiend heeft, oftewel memorerend, misschien helemaal geen rust wil. Die mogelijk hierboven alweer druk doende is. Mocht dat kunnen. Waarvan wij dierbare waardes en normen verder verinnelijken. En zo verder leeft.

Pieken impliceert rust en ruimte. Hele dagen adrenaline en kicken is echt niet gezond. Hoe glamorous dat ook mag lijken. De golfbeweging van de flow waar je in zit. Inclusief de normale tegenslagen in je leven of tijdens je project.

Pieken is samenwerken. Je laat je dragen in het proces naar pieken. Ik denk nu aan een workshop die ik onlangs heb gegeven. De cursisten gaf ik – met inachtneming te leiden – alle ruimte met hun input en ziedaar er gebeurde iets tussen elkaar. De groep kreeg vleugels. Wij kregen vleugels en een machtig mooie herinnering rijker.

En nu zit ik met piekende haren over pieken met vleugels, alleen zijn en samenwerken. En laat deze blog los…

Wensen

Getriggerd door een uitspraak laatst die ik hoorde: “ik hoop niet meer mee te maken dat ik een mail door anderen hoef te laten schrijven, want dat tast mijn zelfstandigheid aan”, ga ik hier eens verder over filosoferen. Mag de kennis die dit zei geen wensen uitspreken?  Heeft hij een nare omgeving met dierbaren, die zuchten en steunen bij een wensvraag?

Wensen, wensvraag, weegschaal, ik-gevoel, wij-gevoelDe meeste mensen willen een duidelijk geformuleerde, simpele wensvraag wel degelijk inwilligen. En ook wel een iets ingewikkelder wens. Ik ben blij als ik iets – voor mij – simpels kan doen voor mijn medemens. Blij omdat ik graag iets doe voor mijn dierbaren, en blij omdat mij dat een goed gevoel geeft. Maar waarom is het dan zo moeilijk een wens te uiten? Waarom die aarzeling, dat repeteren in je hoofd, het eindeloos doordenken van: zal ik wel of zal ik niet? Hoe, wat, waar, aan wie, wanneer?

Het zal er vast mee te maken hebben, dat je als mens gauw bang bent iemand tot last te zijn. Maar als je bijvoorbeeld ziek bent mag je best hulp vragen, wensen uiten. Hoewel je daar natuurlijk niet ziek voor hoeft te zijn. De wensvraag kan ook buiten je competentie liggen. En ja jij hebt weer andere talenten, die je kan inzetten mocht je de weegschaal gelijk willen laten komen. Mocht je Vrouwe Justitia willen zijn.Hoewel een weegschaal altijd wordt getoond met ongelijke schalen.

Wens, Weegschaal, vrouwe justitiaWord ik als mens minder van een wensvraag uiten? Welnee het is vaak een win-win situatie om het maar eens populair te zeggen. Jij blij, de ander blij. En met individuele zelfstandigheid hoeft het helemaal niets te maken te hebben. Hoeft ja, want afhankelijkheid en teveel leunen is nooit goed in een relatie. Zorgt dat de weegschaal uit balans raakt. Hoewel tijdelijke disbalans weer goed kan komen. Als je je eigen expertise maar inzet. En zelfs een glimlach kan al een beloning zijn, voor het vervullen van een wens.

Zelfstandigheid is een groot goed maar wat is er mis met samenwerken? De som van het geheel kan meerwaarde betekenen toch? 1 + 1 = 3 roepen managers dan. Hoewel ik persoonlijk geen hoge pet op heb van managers. Deze stelling kan ik omarmen. Hoever zouden we komen in onze maatschappij als we allemaal zelfstandige eilandjes gaan vormen? Niet meer uitreikend, niet meer helpend, niet meer zorgend, niet meer aanvoelend of invoelend?

Hoe duidelijk is de tijdgeest van individualiteit naar spiritualiteit gegaan? We zitten in het tijdperk van de waterman, al zijn de geleerden het daar nog niet helemaal over eens. Ik voel het wel zo en merk het om me heen. Zoekend naar meer dan het zichtbare en tastbare. En beseffend dat met een gezond ik-gevoel het wij-gevoel misschien nog wel belangrijker is. Neem jij de drempel en spreek je een wens uit naar een dierbare? Proef op de som…