Achterhoofd

In of op achterhoofd?

Je bent niet OP je achterhoofd gevallen is een staande uitdrukking. En is eigenlijk een compliment dat je slim bent. Bewonderend uitgesproken. Vol ontzag zelfs. Je wordt geprezen met deze uitdrukking.

Maar iets IN je achterhoofd hebben is dan weer heel andere koek. Gedachten kunnen in je achterhoofd zitten en over nagedacht worden. Zonder dat je dit al te bewust bent. Dit kan een heel eigen leven gaan leiden.

Mijn achterhoofd

Mijn achterhoofd werkt best intensief, al zeg ik het zelf. Daar spatten mijn blogjes van op papier. Waar vandaan? Peurend uit mijn schatkist van lange ervaring. Maar vaak lijkt het schrijven ook geleid te worden. Van hierboven? Lees verder

Lezen

Op deze laatste dag van deze heuse week van het schrijven, vier ik alweer een jubileum: de 100ste column op eigen benen. Nou ja eigen benen: eega leest redelijk vaak mee, voor publicatie. Meestal, om een mogelijk verkeerde indruk bij de kladden te pakken. Mét de 24 columns onder begeleiding van schrijfcoach Nico Denhoorn, en nog wat los spul zo hier en daar, zit ik dus boven de 125 columns! Nooit gedacht dat de eerste voorzichtige schreden op het schrijverspad, met heel veel zondagdiscipline, hiertoe zouden leiden.

LezenOm weer terug te keren tot deze schrijfweek: van 6 – 14 september dus, lepel ik eerst even een feitje op. Het thema dit jaar is ‘schrijven = lezen’. En elke gerenommeerde schrijfcursus, -opleiding of –workshop presenteert zich deze week.

Hoe hunkerde ik als 4-jarige naar school…Naar schrijven en lezen. Hoe statusverhogend vond ik het, als de knikkerende vriendinnetjes meldden dat ze ‘huiswerk’ moesten maken. Ja daar waren ze vroeg mee in mijn geboorteplaats Amsterdam. En ik maar doorknikkeren – en vaak verliezen – met de jonkies. Helaas Ma kon me nog niet missen en dus werd ik thuis gehouden. Overdag mijn vriendinnetjes missend. Huilend dat ik niemand had om mee te spelen. Ma meldde dat zij mijn vriendin was. Bezig met de was in de waspan te koken…

De eerste leeslessen via het leesplankje. Juist: de moderne versie van Aap, Noot, Mies. Destijds modern. Dat kende ik al van thuis. De eerste schrijfpogingen eenmaal op school. Hoe gretig en precies was ik. De wereld van het geschreven woord ontdekkend. Een openbaring. Een wereld van geheimen die werd ontsluierd. Als ik maar letter voor letter en woord voor woord las.

Van generaties her is onze familie leeslustig. En op het hoekje van de bank, middenin de drukte van een groot gezin, verdiept in een boek was heel normaal. Niet helemaal ontslagen van triviale zaken, zoals de tafel dekken. Maar: vlug, vlug dan kon ik verder lezen. Me heel veel boekenwijsheid toe-eigenend.

Schiet me zomaar weer wat te binnen: rond mijn 13de veroverde ik de Pa Pinkelman-serie van mijn vader. Met de niet te evenaren tante Pollewop van Godfried Bomans. Het hoe en wat stelt me nog steeds voor vraagtekens, maar halverwege mocht ik niet meer van hem verder lezen. Terwijl ik er zo van smulde en er geen onvertogen woord in voorkwam. Laat staan erotiek.

Hulde voor onze prinses Laurentien, die analfabetisme bestrijdt. Want hoe moet je je voelen zonder te hebben leren schrijven en lezen? Terwijl ik één jaartje later al zo erg vond!

Schrijven

Schrijven is geven las ik laatst en is me goed bijgebleven. De auteur/autrice – oh nee dat laatste bestaat niet – van deze quote helaas niet en kan ik ook niet vinden. Ik vind het wel een mooie quote, want het is niet alleen dat er iets moet gaan broeien en borrelen, dat op papier spat, maar naast borrelen is het ook doormodderen, woekeren met je aantal woorden, zwoegen met die beruchte druppels, ploeteren, worstelen, nalezen en nog eens nalezen of de rode draad duidelijk is.

Geven schrijvenEn eenmaal de finale: online posten, kan ik nog zo maar beslissen dat het eind anders moet, hier en daar een woordje weg of toevoegen.  Plaatje gezocht, links, rechts waar zit ik in het geheel, en dan na eerste reactie eega: de Publish-knop! Mijn eigen abo-mail stroomt daarna binnen, maar ik ben er nog niet. Leuke quote eruit halen en link op Twitter en op FaceBook. Zelf zit ik dan vaak op het punt dat ik de boel heb doodgelezen, dus de comp in de gaten houden voor eventuele reacties.

Een zucht van verlichting of zelfs een schoonheidsslaapje. Waaruit het verkwikkend ontwaken is, met weer dat wekelijkse ei gelegd. Schrijven is geven. Een inblikje – jaja ik weet dat het inkijkje hoort te zijn – in je gedachten geven. Is er voldoende mijmergarantie. Tja dat weet ik pas echt na reacties.

Schrijven is geven, een nieuwe gedachte, een nieuw woord, mijn kijkjes op iets wat algemeen is. En met nieuw licht wordt overgoten. Of juist zeer herkenbaar wordt geacht. Waardoor de mijmergarantie echt gaat werken.

Als ik de statistieken bekijk, zijn er gemiddeld over de 7.000 unieke bezoekers per maand! Met vorige zomer zelfs net geen 9.000 per maand. Op een paar na. Da’s indrukwekkend toch. Blij dat ze niet allemaal reactie geven, hoe gewenst ook. Je zal maar 7.000 reacties verdeeld over 4 à 5 columns per maand krijgen! Oeps of mijn site dat zal behappen?  Zal het mijn webmaster eens vragen.

Geven en schrijvenVolgens de chinezen gaat het gesproken woord een eigen weg. Dat geldt nog meer voor het geschreven woord. Soms ben ik verbaasd waar mensen mee komen. Maar prima toch. Ieder zijn of haar belevingswereld oftewel Umwelt. Niets mis mee, daar zijn we individuen voor. Kan een behoorlijke verrijking zijn.

En met deze quote: schrijven is geven, geef ik nu even door twee à drie weekjes pauze te nemen! Andere prio’s ga ik mijn aandacht geven. Zoals daar zijn: rust roest niet…

Mijmeringen

Een niet meer vaak gehoord woord: ‘mijmeringen’, meende oude vriend van eega, toen ik hem probeerde uit te leggen waar ik over schrijf. Ik vind het een heerlijk woord en dekt de lading. Met het uitspreken van dit woord, snap je meteen de bedoeling: mijmeren. Niet meer en niet minder. Heerlijke bezigheid. Energiegevend. En op papier helemaal.

MijmerenMijmeringen delen met jou als lezer, is een rustgevend werkje. Zo je wilt therapeutisch en helend. Een heerlijk werkje, dat niet zelden overgaat bij mij in ideetjes. Ideetjes om uit te werken. Zo’n lampje ontstaat dan boven mijn hoofd, zoals je in strips ziet. Zie je het voor je? Ja? En die ideetjes gaan weer over in actiepunten, die hoognodig moeten worden genoteerd in mijn agenda. Want tja zo’n brandend lampje is leuk, maar je moet er wel wat mee doen. En onthouden.

Zo aan het eind van het jaar wordt er heel wat afgemijmerd. Een soort internationale sport, mits de jaarwisseling overmorgen valt. Ouderwets of niet. Zelfs FaceBook gaf me enkele weken geleden al de top 10 van gebeurtenissen in het afgelopen jaar. Toch wel leuk om zo te zien. En om even bij stil te staan.

Ik ben bezig met mijn bundeltje: “Een warme arm om je heen”. Ondertitel: “Pareltjes van mijmeringen opgedoken”. Daar komt dat woord weer. Ik ben er erg aan verknocht. Totaal in eigen beheer, maar natuurlijk niet alleen, heb ik dit boekje samengesteld. Voor de papieren lezer. Of degene die een overzicht wil hebben van mijn meest aansprekende columns. Met een week of twee rollen de boekjes van de drukpersen en ga ik ze op deze site verkopen. 31 Columns van de ruim 85 voor jou vergaard. Hou je de site in de gaten? En maak je reclame voor me? De eeuwige dankbaarheid van mij zal je deel zijn… Het gaat nu echt gebeuren. De papieren Mindel wordt een feit. Met hier en daar mooie kleurendruk in een kek metalen ringbandje. De ultieme mijmeringen. Mijmer je met me mee? En steek je je licht op? Dat beruchte en beroemde lampje gaat aan?

Succes???

De eerste spammer is een memorabel iets lijkt me. Geraakt zag ik een eerste spamreactie kort geleden binnenkomen. In het nederlands. Maar gelukkig ben ik er op voorbereid met mijn site, want nieuwe reageerders dien ik hoogstpersoonlijk zelf goed te keuren. En zou ik het goedgekeurd hebben zijn reactie? Nee natuurlijk. Hup in de spambox.

Waarom zou iemand de moeite nemen een azijnreactie te sturen? Waarom word ik persoonlijk aangevallen? Welke trigger was er bij deze spammer om zijn negativiteit naar mij te sturen? Dien ik hier een les uit te leren?

SpammerAch nee niks les, gewoon een zwartgallig persoon, die het leuk vindt anderen op de hak te nemen. Maar het moet toch wel diep zitten als zo iemand, naar mijn idee, er zelfs een gmail account voor aanmaakt, met zo goed als mijn naam.

“Niet op reageren Lena”, is een gevleugelde uitspraak van mijn vaderlief. Overgeleverd van enkele generaties terug. Waarin zijn vader weer, zijn moeder maande. En ik nu ter harte neem. Wel even met ruggespraak met een andere blogger. Dat dan weer wel. Want ik kan niet ontkennen dat ik er toch over heb nagedacht.

De site zit tegenwoordig zo in elkaar dat ik niet alleen nieuwe lui, die reageren, dien goed te keuren. Maar van de week zag ik ook dat er tientallen spamreacties worden afgeserveerd. Automagisch, om dit woord maar weer eens te gebruiken. Zo’n mooi woord, vind ik. Nieuwsgierig heb ik het tot me genomen, toen ik dit ontdekte.

Reacties in het engels gesteld. Wie verzint het om – soms zelfs – hele lappen engelse tekst naar mij te sturen? Voornamelijk zoekwoord specialisten die erop uit zijn betaald werk voor me te doen. Maar complimentjes over mijn columns kan ik toch echt niet serieus nemen, of zere neus zoals wij vroeger verhaalden. De engels schrijvende reageerder is niet eens in staat dit nederlands te lezen. Pagina’s vol met dit soort onzin! Echt! Blij toe dat ik dat alleen na moeizaam speuren kan vinden. Diep verscholen en onzichtbaar voor de argeloze lezer, én voor mij.

Ik neem het voor zoete koek en zie het als bijprodukt van succes… Echt, lekker omdraaien die handel. Langzaam maar zeker krijg ik succes. Toch?