Netwerken

Hou je van verbinden, dan hou je van netwerken, volgens mij. Althans zo werkt het bij mij wel. Hoor ik bijvoorbeeld van een vacature, dan springen mijn hersens op Google, als het ware. De zoekfunctie gaat in de aan-stand. En komen er namen naar boven drijven, waar ik soms al jaren niet meer aan heb gedacht.

netwerken, zoeken, handen, relatie, singleEn daarna in de volgende fase ga ik die bekenden bellen of mailen. Want wat is er leuker dan iemand een kans bieden? En dat je laat blijken aan diegene te hebben gedacht? Of de verwondering doorbreken en je achtergrondinfo melden? Natuurlijk stoot ik weleens mijn neus. Of is mijn gedachte niet altijd even adequaat gebleken. Maar dat neem ik dan maar voor lief. De wereld vergaat niet van door de mand vallen. En netwerken begint altijd sowieso met geven.

De leuke inspirerende gesprekken, die wel kunnen ontstaan na zo’n ingeving, is mijn ultieme beloning. Mocht de geboden kans dan ook nog vervolg hebben, is het de kroon op mijn werk. Al is het helaas soms een feit dat sommigen te blasé of murw zijn geworden voor nieuwe kansen. Het valt dan nog niet mee diegene uit mijn systeem te bannen voor dit soort gesprekjes. Niet dat mijn vriendschap eindigt, maar ik dien mijn Googlefunctie voor hen uit te schakelen op dit gebied. Of diegene boort zelf prachtige nieuwe kansen aan. Dat kan ook.

Zo hou ik in het verlengde van netwerken ook van koppelen. En ja daar zijn relaties uit voortgekomen. Tegenwoordig word ik daar nog weleens voor gevraagd, maar de nieuwe aanwas van singles ontbreekt momenteel. Hint, hint: 50+ singles die ik nog niet ken: laat van je horen. Wie weet?

netwerken, zoekfunctie Google als het ware, handen koningin Alweer een aantal jaren geleden was het trendy om uit te zoeken hoeveel handen je verwijderd was van een beroemd persoon. Hoe en wat weet ik niet meer precies, *shame*, maar neem eens aan dat je wilt weten hoeveel handen geschud je af bent van onze prachtige Maxima. Je vulde op een site, meen ik, je kennissenkring in en via via viel uit te rekenen dat je tot je verrassing misschien zelfs slechts vijf handen schudden af was van onze unieke koningin. Jij had Pietjes’ hand geschud, die ooit via via een Koninklijke lijfwacht had gekend, die uiteraard weleens ter begroeting Maxima’s hand had geschud.

En zo kom ik van netwerken op handen schudden, waar elke band uiteindelijk allemaal mee begint. Met bij verdieping van de relatie mogelijk een kus. Maar ja om nu uit te zoeken hoeveel kussen ik verwijderd ben van Maxima’s wang…

Koppelen

Vorige maand gepubliceerd in www.femp.nl

Bij het woord verbinden, het thema van dit allereerste Magazine, denk ik aan binden en band. Een band met elkaar. En wat is dan de ultieme band? Juist ik denk dan aan partnerschap op het persoonlijke vlak en vooral aan wanneer je dit niet hebt.

KoppelenKoppelen klinkt je vast naar in de oren, maar ik vind het zo’n leuk woord. Zo lekker recalcitrant. Zo lekker oubollig en cosy en ouderwets. Samen een koppel vormen is wat veel mensen willen toch? Koppelen riekt al snel naar oude vrijsters.  Naar muffe geuren en niet zulke goede bedoelingen. Schimmige praktijken. Maar ik gebruik dit woord toch. Er wordt in het dagelijks leven te weinig gekoppeld naar mijn idee. En online is totaal anders, daar gaan we het niet over hebben.

Enkele jaren geleden begon ik na wat geslaagde koppelpogingen in mijn single netwerk: singles-activiteiten. Voor de 40+-er. Website uit de grond gestampt met forum en FB-pagina. De bouwer en ik deden er alles aan om het zo perfect mogelijk te lanceren.

Kleine advertenties in de huis-aan-huis blaadjes en de eerste aanmeldingen stroomden binnen. En zelfs na een tijdje een heus groot artikel. Met foto, nee niet van de singles, dat mocht niet, maar van ons. Leiden leek klaar voor ons initiatief: van eega en mij. Eens per maand een leuke activiteit was de bedoeling. En de eerste stads-wandel-puzzeltocht overtrof mijn stoutste verwachtingen. Maar liefst 50 singles kwamen er op af. Ik was eigenlijk overdonderd. Voelde me er niet helemaal tegen opgewassen. En bij een sigaretje in de rookruimte van de borrel after-party kwamen de eerste geluiden al van dat dit gratis moest zijn. Maar ja, de site, de puzzeltocht, het drankje en het hapje kostten ook geld. Dus stoer roeiden eega en ik verder op het betaalde pad.

We hebben erg leuke, vrolijke en gezellige activiteiten gedaan met zijn allen. En vreemd genoeg, in tegenstelling tot andere singles-activiteiten, – heb ik me laten vertellen – hadden we voldoende mannen. De eerste stelletjes namen vrolijk afscheid van hun singles-bestaan en meldden dit ons. Wat er verder gebeurde kon mijn oog niet helemaal traceren. Maar hechte vriendschappen heb ik ook zien ontstaan.

De eerste breuk tussen een nieuw koppel kwam na een tijdje draaien met de activiteiten. Heftig en dramatisch. Triest. Ik probeerde op te vangen waar nodig.

De sfeer tijdens de borrels erna was bepaald geen jachtgebied, en dat was ook niet de bedoeling. Een gezellige middag stond voorop. In een ongedwongen ambiance, met een drankje toe, met elkaar contact maken. Nadat je eerst samen had gefietst, gewandeld, tennis met zwemmen toe, boottochtje en zo nog wat andere activiteiten.

De klad begon er in te komen toen we een reisje naar Groningen probeerden te organiseren. Alles low-budget, maar wel met zoveel mogelijk variatie en cultuur happen, zeg maar. Een minimum aantal deelnemers van acht ging niet lukken.

Mijn kosten werden hoger dan de inkomsten, dus met pijn in het hart besloten te stoppen. Maar er waren hechte vriendschappen geboren tussen de groep singles en ons.

Op hun regelmatige vraag of ik af en toe een borrel wilde organiseren op eigen kosten gingen we dan ook in. En nu na jaren is het nog traditie geworden zo’n  2 à 3 keer per jaar een locatie te regelen en zo’n 30 mails eruit te gooien. Werkje van niks. Met 10 – 15 singles borrelen is een feestje. We noemen het een reünie. Altijd op zondagmiddag. En altijd komen er nog wel vrienden van vrienden mee. Een bont gezelschap waarin de gesprekken vaak niet van de lucht zijn. Want inmiddels zijn ze en wij aan elkaar gewaagd. De koetjes en kalfjes, de diepzinnige vragen, de kenniswisseling, van alles komt aan bod.

Eega en ik hopen dit nog lang te laten voortduren. En koppels te zien ontstaan. Geen site of wat dan ook voor nodig! En achter de schermen koppel ik zo hier en daar nog weleens. Doe net als ik en zet je voelhorens eens uit. Hebben we online daten niet meer nodig!

Verwachtingen

Op zoek naar een partner word je door de omgeving nogal eens gemaand niet te hoge verwachtingen te hebben. Niet dat ik op zoek ben, ik ben voorzien van eega. En daar heb ik mijn handen vol aan. Eega voldoet nogal eens niet aan verwachtingen. Dwarse einzelganger, maar wel lief voor mij.

Zo nodigde ik hem gisteren spontaan uit voor een etentje en zei hij nee. Nou ken ik eega langer dan vandaag, precies 24,5 jaar lang al, en ik gaf hem tijd. Mijn verwachtingen op nulpunt en ziedaar: hij stemde toe. Het etentje werd een succes.

VerwachtingenOnlangs had ik erge behoefte te praten met een vroegere vriendin. Helaas kreeg ik het deksel op mijn neus en was erg teleurgesteld. Zij weet dat aan mijn verwachtingen. Ja zo lust ik er nog wel eentje. Mag je geen verwachtingen hebben? Ik denk van wel. Of ze ingevuld kunnen of mogen worden, ligt uiteraard bij de ander. Maar bij vriendinnen-zijn horen toch wel bepaalde verwachtingen. Hoe en wat maak je samen uit, maar op deze manier ontloopt ze elke verantwoordelijkheid. Toch? Oftewel de vriendschap is verworden tot kennissen zijn. Jammer ja.

De ultieme verwachting in een vrouwenleven, maar vergis je niet in een mannenleven, is in-verwachting-zijn. Geen duidelijker woord nodig. Ik had het graag meegemaakt. Maar behalve zwaar gevoede gevoelens via IVF en hormonen, heb ik het nooit mee mogen maken. Het blijft een gemis. Zeker net na mijn baarmoederoperatie is deze wond weer opengebroken. In al zijn hevigheid. Opnieuw rouwen en doorléven. Het dichtgegroeide litteken is weer aangeraakt en opengesprongen. Kinderloosheid is levenslang. Al wend ik al mijn ervaring aan er mee om te gaan. Komt goed, sus ik de argeloze lezer. En mezelf. Bezwerend.

Ik ga de draai weer maken naar een leven dat op ándere manieren vruchtbaar is. Want ook als moeder bén je niet je kinderen, maar heb je kinderen. En heb je er zelf ook wat van te maken. En daarin vinden we elkaar!

Single of alleen?

Ik heb een behoorlijke tijd moeten wachten op het ‘referaat’ van één van mijn singles: Frits. En nu heeft hij weer een behoorlijke tijd moeten wachten op mijn reactie. Hij prikt de mythe van de gelukkige single door.

Ega en ik hebben een ruim jaartje activiteiten georganiseerd voor singles hier in de regio. Waarom of waarnaar is mij nog steeds onduidelijk, maar de toeloop liep hard terug. Het nieuwe was ervan af. Wel houden we nog regelmatig een borrel, op eigen kosten, in de stad met een groepje ouwe getrouwen. Een super-gezellig gebeuren waarbij de diepte niet wordt geschuwd. Een mogelijkheid om elkaar in de letterlijke zin te ont-moeten.puzzelstuk

Het valt mij op dat bij de 45+ ers de vrouw de toon zet. Het feminisme ten top. De man reageert, of niet. De gesprekken worden aangevoerd door vrouwen die dieptevragen uiten. Binnen de veiligheid van de groep. Het gaat ergens over. En de analyses zijn niet van de lucht. Ieder kan er op reageren of luisteren en de goede sfeer tot zich nemen. Inademen, meenemen naar huis.

Hoe anders beschrijft Frits andere singles-activiteiten, niet vanuit zichzelf, maar als fictieve persoon, die met veel mede-singles heeft gesproken:

“Weet je, Mindel, volgende maand ben ik alweer vier jaar gescheiden. Zoals je weet was van een vechtscheiding, een diepliggend conflict of uit elkaar gegroeid zijn geen sprake. Een enorme drang naar meer ruimte, vrijheid en zelfontplooiing aan de kant van mijn eega deden ons huwelijk de das om. Omdat IK in die tijd daarna door zovelen gefeliciteerd werd met mijn herwonnen vrijheid, heb ik maar meerdere vreugderondjes gemaakt om mijn eettafel. In mijn nieuwe status heb ik mij direct aangemeld bij facebook. Ik heb hierdoor vele contacten van heel lang geleden weer nieuw leven ingeblazen en nieuwe vrienden (friends!) gemaakt. De contacten werden allengs ogenschijnlijk intensiever, doch uitsluitend via e-mails. Bij een eetclub waar ik lid van werd, is mij bij de eerste keer direct aangegeven, dat het vooral veel lachen en gezellie moest zijn. Ik ben er gaandeweg achtergekomen, dat dit laatste een overtreffende trap van gezellig is! Ik had al meerdere culinaire hoogtepunten meegemaakt toen ik pardoes buiten de eetclub om een van de tafelgenoten op straat in een grote stad tegenkwam. Ik groette uiteraard hartelijk en oprecht, maar merkte dat dit geheel niet in goede aarde viel. Enige weken later kwam ik dezelfde persoon weer tegen bij een etentje en het was weer ouderwets lachen en… juist. Een wandelclub bracht mij met enige andere sportievelingen iedere maand ergens in den lande samen. De sfeer was altijd zeer luchtig,maar iedere keer werd een ieder wel te verstaan gegeven dat contact buiten de wandelsessies om uit den boze was. De tochten waren een genot! Lieve Mindel, je begrijpt het wel: ik voel mij als een vis in het water in mijn singlebestaan. En dat al bijna vier jaar! Ik open binnenkort een goede fles champagne en ik ga een gat in de lucht springen: ik hoef hem immers met niemand te delen!”

Eenzaam verdriet wordt, volgens mij, blootgelegd en plaatsvervangend word ik boos op het exploiteren van verlangen. Een natuurlijk verlangen. Ega en ik poogden oprecht een handje te helpen. En nemen de weldadige sfeer altijd mee naar huis.