Perikelen

Weer aan de slag na onze vakantie. Tja weer volop in de perikelen. Om specifieker te zijn de Nieuwsbriefperikelen. Twee Nieuwsbrieven bakken in één week is toch wel wat heftig. Al hebben de toeleveranciers van tekst meer dan hun best gedaan.

perikelen, statsSpin in het web: ieder achter de broek zitten. Al krijg ik soms van één trouwe toeleverancier vaak een seintje dat een nieuwe nieuwsbrief wenselijk is voor de wijk. En dat is niet onprettig omdat er daardoor een zekere noodzakelijkheid van uitgaat. Onze wijknieuwsbrief die erg goed wordt gelezen. Statistieken of kortweg stats van over de 70% worden regelmatig gehaald. Eervol! (Ik ben gek op stats).

Citaat

Onze regiokrant blijkt deze nieuwsbrief ook goed te lezen. Donderdag bleek een citaat eruit overgenomen. Met een min of meer eigen interpretatie van de journalist. Maar daar heb ik amper reactie op vernomen. Over reacties gesproken: wat is het toch zwaar bedroevend hoeveel eenrichtingverkeer nieuwsbrieven vaak oppervlakkig gezien lijken.

De lezer neemt zelden de moeite feedback te geven. Terwijl er in mijn eersteling als tweede nieuwsbrief van deze week toch danig naar wordt gevraagd. Ik er altijd naar vraag. Wat is dat toch dat het noest geschreven woord zelden tot reactie noopt? Want ja een kleine 30 uur heb ik toch wel in die eersteling zitten. Van ontwerp tot laatste akkoordvraag van de daadwerkelijke versie van de voorzitter.

Perikelen

Het is dubbel om op zo’n moment spin in het web te zijn: soms de tergend lange wachturen op reactie met onduidelijkheid ook wanneer die te verwachten is. Dat is het lastigste deel. Maar ook weer contactmogelijkheden met elkaar omdat je samen aan één doel werkt. En ja dat is bevredigend. En het uiteindelijke resultaat mag er wezen.

Altijd vatbaar voor verbetering, maar ook dit is een proces. Hoe perfectionistisch ik er ook naar kijk: op een gegeven moment moet ik er een streep onder trekken, een grens bereiken. Anders blijf ik verbeteren. Blijf ik perikelen om dit zelfstandig naamwoord maar eens als werkwoord te gebruiken. Met warm aangelopen appelwangetjes. Mijn hoofd stampend vol en voor mij doodgelezen tekst op een gegeven moment.

De perikelen van het maken van nieuwsbrieven. Een inkijkje. Met inhoud die ondanks weinige feedback de weg naar het hoofd van de lezer wel vindt. En soms de weg naar de krant. Verbindende perikelen. Kleurrijke perikelen.

200 (!) blogs

Mijn langverwachte 200ste blog is vandaag een feit! Trots dat ik na drieënhalf jaar nog steeds wekelijks blog. Ok met af en toe pauze, maar ja dat moet kunnen, toch? Hoewel pauze wel onwennig is voor mij, in mijn zondagse ritme.

200 blogs, stats, trakteren, bundel Een warme arm om je heenHet brengt me veel die blogs. Na het publiceren vaak nog denkende van oh ja dat had er nog in gekund en ja ook dat nog. Beperkt tot maximaal – vaak – 400 woorden, kan ik nou eenmaal niet alles schrijven. En of dat ook de bedoeling is? De strekking is meestal wel duidelijk, lijkt me. En aan de reacties te zien, veelal wel.

Zelf heb ik er plezier in om te schrijven en heb er een voldaan gevoel over. Weer een ei gelegd. Niet elk blog even diepgaand of open, maar ook de zwaardere altijd met een kwinkslag. Althans dat is mijn opzet. En de huis-, tuin- en keukenblogs ter kennisneming. Altijd weer spannend hoe jij erop reageert. Op mijn ‘ei’.

Natuurlijk spreekt de ene blog je meer aan dan de andere. We zijn nou eenmaal allemaal anders. Op de blogs die jou raken krijg ik vaak subiet reactie. Op andere moet ik soms even wachten. Ongedurig en ongeduldig wachten. Want ja zo ben ik dan ook wel weer.

Mijn statistieken, oftewel stats, hebben me ook een tijdje afgehouden van bloggen. Met dat de provider onlangs arrogant besloot mijn vertrouwde webstatistieken van mijn site af te gooien, moest ik het doen met Google Analytics. Ja die nare allesweter en allesziener. Al eerder zag ik enorme verschillen tussen die twee. Op mijn vraag aan websitebouwer kwam het cryptische: “Ze hebben beiden gelijk”. Tja wat moet ik daarmee?

Van 500 bezoekers per dag, op piekdagen met veel twitteren, ben ik nu dramatisch gezakt naar een maximale score van 40 per dag! Wie het weet mag het zeggen, maar het schijnt te liggen aan wel of niet meetellen van zoekmachines die langskomen om te gluren op mijn site. Pfff, even rekenen, zo’n 460 zoekmachines op één dag? Ik kan het echt niet geloven. Jij wel?

Terug naar mijn jarige 200ste jubileum: welke blogs zijn jullie het meest bijgebleven? Mogelijk met een motivatie. Of met de titel of een steekwoord van dat blog. Onder degenen die reageren – mag ook per mail – zal ik dan drie van mijn bundels verloten. Mijn bundel: “Een warme arm om je heen” is alweer van januari 2014. *Klik* De tijd vliegt. (Een nieuwe bundel hou je nog even tegoed). Volgens de alom gangbare gewoonte dat wie jarig is, zal trakteren, verloot ik die! Bedankt alvast voor je reactie.