Paden

Heb ik met veel pijn en moeite, destijds, geleerd mijn dromen, wensen en mogelijkheden te verdelen over een twee-wegspad, komt mijn Psychologie-agenda deze week met een nog verdere nuancering. Maar daarover zo dadelijk meer. Eerst die splitsing van paden. Was al erg genoeg.

PadenAls je iets heel graag wilt en je leven er naar inricht om dat doel te bereiken, voelt het zeer tegennatuurlijk om tegelijk je dromen en wensen te laten varen en – alleen in gedachten – een tweede pad of weg te banen. Waarin je zwaar gewenste doel niet bereikt wordt en te pogen te overzien hoe dat voor je zal zijn. Althans zo verging het mij.

Het doel hiervan was volgens mijn peut dat mijn leven door zou gaan, ook zonder het zwaar bevochten en gewenste resultaat. Ik ben hem er eeuwig dankbaar voor. Deze oefening heeft me weer een levensles opgeleverd.  Want mijn – ons – doel werd niet bereikt. En eenmaal op dat punt aanbeland, kon ik terugvallen op het bedachte tweede pad.

Met intensieve steun, werd me geleerd te verwerken. Iets wat ik niet echt had meegekregen. Hernieuwde emotionele opvoeding noemde ik het in gedachten. En dat op mijn 40ste! Ondanks het verdriet en het leren rouwen, voelde het wel als hoopvol dat een mens dit kan leren. Ook jaren nadat mijn opvoeding al was voltooid. Dat gaf mij de kracht, met vallen en opstaan, door te gaan.

Oude koek, nu voor mij, maar een doorleefd inzicht. En nu terug komen op het begin van deze column: mijn Psychologie-agenda… Mooie, en minder aansprekende,  quotes staan elke week rechtsonder in een kadertje. Om even over na te denken. En misschien als aangereikt weekthema te gebruiken. Een week lang, steeds opnieuw, want ik kijk vaak in mijn agenda. Al vind ik de kleuterachtige stickertjes achterin, om jezelf te bemoedigen, te kinderachtig voor woorden. Die gebruik ik dus niet.

Quote van deze week: “Iemand die beseft dat er MEERDERE PADEN bestaan om je eindbestemming te bereiken, zal beter voorbereid zijn om op een ander pad over te stappen als dat nodig is.” Uit: de kunst van het opgeven, psychologie magazine februari 2010.

Hoeveel paden kun je aan?

Ombuigen

Buigen als een boom in een storm. Twitter zit vol coaches die hemels roepen je passies te volgen. Maar wat als je passies niet lukken? Als je te dealen hebt met teleurstelling, falen en gezondheidsperikelen om maar eens wat te noemen?

OmbuigenTuurlijk zijn die coaches te goeder trouw en de goede helpen je door deze als negatief doorvoelde emoties heen. Doorheen ja, want dat is volgens mij nog altijd het meest wenselijk. Maar als je er middenin zit oeps: waar is licht in de duistere tunnel? Of als je er tegenaan hikt: waar is rust en ruimte?

Er schieten me tientallen voorbeelden van dierbaren in mijn hoofd die hebben leren ombuigen. Pa-lief die door de oorlog zijn droom om timmerman te worden moest opgeven. En elke vrije minuut in zijn minutieus, perfect ingerichte timmerschuur doorbracht. Altijd wat te timmeren of schilderen. Tot zelfs op het laatst nog stoofjes maakte voor mijn moeder en ons zijn kinderen. Dierbaar. Zijn verscheiden te vroeg. Nog twee jaartjes en ik heb hem overleefd. Best raar idee.

Gezegend, of vervloekt, met vele soorten talenten heb ik zelf ook menigmaal dienen om te buigen. Soms terloops in een richting gekomen. Leren opveren in therapie. De bodem bereiken, hurken, stilstaan en overzien en hup die sprong maken. Naar boven. Kansen ruiken en dan mezelf inzetten met vertrouwen, discipline, rust en concentratie, zoals ik in mijn vorige blog verhaalde, in zoverre lukte.

Zo ben ik jaren na een computeropleiding, per ongeluk, computerdocente geworden. Een leuk verhaal, dat ik nog menigmaal memoreer: niemand ging in op mijn aangeboden hulp, tot eega er een heel klein beetje geld voor ging vragen. Advertentie gezet. Bedrijf geboren.  En betaling naar behoren, wel met inzet van ook andere docenten.

En zo besloot ik na frusty jaren, begin 2012 mijn schrijven aan te scherpen door per e-mail  een cursus column schrijven te volgen. Al meer dan tweeënhalf jaar zie je hier wekelijks het zondagse resultaat.

Passie is niet altijd een gebaande weg. Regelmatig dien je om te buigen. “Kan het niet rechtsom, dan gaan we linksom”, memoreer ik graag. Maar wat te denken als je vastzit in akelig werk dat je nodig hebt voor het geld? Vriendin haalt daarnaast alles uit haar privé en vrije tijd. Om vol te houden.

Of als je beperkingen hebt op wat voor gebied dan ook? Collega-blogger zoekt met open mind en beschrijft lichtpuntjes. Ziek geworden directeur vindt zijn genoegen nu binnen huiselijke kring en internationaal op zijn iPad. Vriend die dient te verhuizen en moedig doorzet.

En zo is er heldendom overal! In ombuigen. Je dient het even te zien…

Zin

zinLoesjeZin kun je maken, volgens mijn Pa-lief. Gedisciplineerd als hij was, lukte het hem ook regelmatig heel goed. Een echo uit het verleden, en ja kinder-ervaring kan nog weleens inprinten. Zoals dit ook bij mij gebeurde, en nu plotsklaps bovendrijft, alleen al bij de titel.

Heerlijke echo en ik zou het hem nog weleens willen horen uitspreken. Helaas door zijn te jonge verscheiden, moeten we het met herinneringen doen. Jammer genoeg heeft eega hem nooit kunnen leren kennen. Zoals zijn vader in hetzelfde jaar is overleden. Voor wij elkaar kenden. Jammer.

Zin, vandaag heb ik geen zin. Maar om dit tegen te gaan, maak ik zin. En blijk verrassend genoeg iemand te mogen steunen, die plotsklaps belt. Net als ik klaar zit voor mijn blog. Betekenis geven, dit geeft zin. En zo helpen wij elkaar.

Ik ben het eens met mijn zorgzame Pa-lief en niet eens. Op dit moment heeft het zin om zin te maken. De broodnodige structuur. Iets om vast te houden. De echo klinkt op tijd. En ook doe ik weer een poging me te verbinden met vrijwilligerswerk. Om wanhopig van te worden. Mijn plekje vind ik maar niet. Maar zal toch ééns wel gaan lukken? Waar ik mijn draai kan vinden? Waar ik niet opbots tegen opgeblazen ego’s? Waar gewoon gewerkt wordt en de kar getrokken? Aan meehelpen trekken heb ik geen hekel. Sterker nog: vind ik leuk.

En dan kom ik er vanzelf op waar ik het niet eens ben met Pa-lief: soms/regelmatig dien je te luisteren naar zin of geen zin. Spreekt een kans je aan? Met tegenzin kom je niet ver. En zin niet altijd maakbaar. Soms kom je in een spiraal van negativiteit als je niet luistert naar je gevoel. Maar duik je alleen nog maar je bed in, dan geldt het weer wel. Dus zoek de balans in waar je je energie wel en niet aan besteedt!

Altijd weer de balans, ook met zin!

Ambitie

ambitie2Mag je van jezelf zeggen dat je ambities hebt? De ambitie om een doel te willen bereiken? En af te haken als dat niet lukt? Nieuwe ambities te zoeken? Waarin je je ei wel kwijt kunt, en het echt leuk en inspirerend wordt? Waarin je verder komt met elkaar?

In de Dikke van Dale wordt ambitie gezien als 1: eerzucht. Mmm zucht om te eren, of om geëerd te worden? Of neem ik het nu te letterlijk? 2: begeerte om te verwerven. Ja een positie kun je verwerven. Maar een positie als vrijwilliger? Ok daarin kun je status verwerven. Een andere verklaring is: Is veeleisend ten aanzien van de doelen die hij/zij aan zichzelf stelt en wil continu het beste uit zichzelf halen. Mmm continu? Nee dat heb ik afgeleerd. Maar ambities houd ik. Terug naar van Dale: 3: lust om te werken. Juist ja dat is het! Even vrij vertaald: zin om je in te spannen. Met een doel.

En daar wil ik het even over hebben met je. Mij met de paplepel ingegoten, met een pokkelende vader. En een hardwerkende ega. In therapie lijkt het of alle ambitie wordt ondergewaardeerd. En ja er wordt veel gepraat of je ergens zin in hebt. Je leert je bewust te ontspannen en je rust te nemen. Na jaren viel het kwartje bij mij, dat ik geen rust neem van me inleven in mensen. Daarnaast ogenschijnlijk mijn rust neem, maar dat hoofd bedenkt weer allerlei plannetjes en probeert het grote overzicht te houden. Bij mijn gevoel te blijven leerde ik ook. Niet alleen in mijn hoofd te zitten. Eigenlijk de normale rimram van therapie.

Sommige mensen die teruggefloten zijn in hun leven vanwege hun ambities, gaan denken dat elke inspanning fout is. Ook als het herstel weer is ingetreden. Maar bij mij werkt dat niet zo. Ik ben nu van middelbare leeftijd, maar krachtiger en doelbewuster dan ooit. Ambitie: niets mis mee.