Gastblog: Pleegzorg

Vandaag geef ik graag een gastpodium aan mijn neef Rob de Blok met zijn vrouw Marga Ganzevles, bevlogen gezinshuisouders:

Hoeveel onzekerheid kunt u verdragen?

Stelt u zich eens voor. Op een dag komt u op uw werk. Er staan twee portiers bij de ingang. Als u langs hen heen wilt glippen krijgt u te horen dat u per direct niet langer welkom bent. U wordt verzocht het pand te verlaten en thuis af te wachten. U heeft geen idee waarom, maar dat het ‘serieus shit’ is, is duidelijk. U kunt niet eens uw persoonlijke spullen ophalen want de toegang word u ontzegd. Als u zeer stressbestendig bent denkt u waarschijnlijk aan een fout of een grap, anders bent u zo in shock dat het dagen of weken duurt voor u een plan de campagne hebt gemaakt. Uw contract is om onduidelijke redenen opgezegd, u heeft juridische bijstand nodig. Tot de tanden toe gewapend gaat u de strijd aan. De rechtszaken die volgen duren jaren. Zonder resultaat. Geen baan, geen zekerheid.

pleegzorg, boek, dwaling kinderrechters

Boek: Wie zorgt er dan voor mij?

Je moet van goeden huize komen om je door zo’n scenario niet onderuit te laten halen. Gelukkig gebeurt dit niet in Nederland. Niet met werknemers.

Dat het kinderen wel kan overkomen heeft u waarschijnlijk niet eerder bedacht. Kinderen kunnen op een kwade dag van huis of school gehaald worden omdat de ouders niet voor hen kunnen zorgen en ze gevaar lopen. In het slechtste geval worden ze zonder voorbereiding opgehaald en naar een onbekende plaats gebracht. De periode daarna zijn ze in shock. Ze begrijpen niet wat hen overkomt en al helemaal niet waarom. Gelukkig hebben ook zij rechten. De zaak wordt gewogen en getoetst door de kinderrechter. Deze acht de uithuisplaatsing gerechtvaardigd. Een jaar later komt de zaak weer voor de rechter, met hetzelfde resultaat. Nadat ze twaalf jaar zijn geworden mogen ze zelf hun mening geven voor de kinderrechter. Hoewel ze terug willen, blijft de situatie onveranderd. Weer een jaar verlenging. Zo verkeren de kinderen acht (!) jaar lang in grote spanning: Steeds weer opdraven om hun mening te geven, steeds dezelfde uitkomst: de uithuisplaatsing met een jaar verlengd. Al die tijd zitten de kinderen in de wachtkamer.

Zouden wij als volwassenen al gek worden van jarenlange onzekerheid over werk, wat doen we dan deze kinderen aan? Zij weten niet waar ze zullen gaan wonen en opgroeien. Ze weten niet of ze weer moeten wisselen van school of pleeggezin. Al die tijd kunnen ze niet verder in hun ontwikkeling. Soms is een uithuisplaatsing onontkoombaar. Maar kinderrechters, ook deze kinderen hebben recht op een toekomst!

Auteur Marga Ganzevles – gezinshuisouder – met partner Rob de Blok (Auteurs van ‘Wie zorgt er dan voor mij? Een veilige toekomst voor kinderen in de jeugdzorg’ Te bekijken of te bestellen: *Klik* )

Eerder gepubliceerd in een gewonnen column van ‘Metro’ op maandag 15-6-2015

Loslaten II

Zo hier en daar, af en toe, borrelend in het achterhoofd, en – en passant – gemeld op mijn blog, wil ik nog eens doordenken over ‘Loslaten’. Ik heb er eind maart al eens over geschreven op:  *klik*. Zijdelingse luchtige sprongetjes gemaakt naar mijn filmpje, waar ik nog op moest wachten, dus loslaten dame…

Het filmpje misschien nog even onder je aandacht brengen? Is geoorloofd hé? Naar beneden scrollen tot het driehoekje waar je op moet klikken in het You Tube venstertje. Maar *klik* eerst.

loslaten, kussende vogels, ruimte voor ziel, ritueelEen mens kan verrijkt worden door loslaten. Zoals broerlief al eens meldde dat een Loesje-tekst daarover is dat bij loslaten je twee handen vrij hebt. Loslaten van je werk, loslaten van vertrouwds dat knelt, loslaten van je dagelijkse leven en enkele weken het avontuur en jezelf tegenkomen, tegemoet. Loslaten van een droom. Loslaten van een dierbare. Loslaten van je dagelijkse zorg. In de vaart der volkeren móeten loslaten voor lijfsbehoud.

Loslaten gaat vaak gepaard met een heel proces. In het klein of in het groot een rouwproces. En de kunst is dat behapbaar te doorleven. Ieder op zijn/haar eigen manier. Je voor te bereiden op dat loslaten. De processen hun gang te laten gaan. En te koesteren wat je dierbaar is. Je herinneringen bij tijd en wijle boven water te toveren en te mijmeren met elkaar. De glans ervan op je af te laten stralen. In te drinken en er vorm aan te geven. Een gezamenlijke oase te vormen. Misschien een ritueel uit te voeren. Of een nieuw ritueel te bedenken. Alleen of met meerderen. Een traantje mag best vloeien. Of juist bevrijdend lachen samen. Of kussen als bovenstaande vogeltjes. Het hoeft niet allemaal zo zwaar te zijn. Al is het dat soms wel.

Je geeft daarmee ruimte. Ruimte aan jezelf. Ruimte aan je vaak overvolle gemoed. Ruimte aan je ziel, je ik. Nieuwe kansen worden geboren. Nieuwe kansen worden geboden.  In een ongewisse toekomst.