EMDR

Twee weken geleden noemde ik zijdelings dat ik een traumabehandeling onderging in Mee- en tegenwind. *Klik* En dat is EMDR. Dit staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing. Het lijkt wel toveren. Met als toverstafje een koptelefoon en de vingers van de therapeut.

EMDR, traumabehandeling, verliesbehandelingDit klinkt licht en luchtig, maar onderschat de impact niet. Niemand die de exacte werking ervan kent, maar de theorie is dat de rechter- en linker hersenhelft weer met elkaar gaan samenwerken. En een trauma een capsule is die zijn emotionele lading in oude vorm weergeeft bij een trigger. De wond wordt genezen. Het trauma verwerkt. En dat is zwaar.

Een voorbeeld? Stel dat je hypothetisch een auto ongeval hebt meegemaakt. Opnieuw achter het stuur kruipen kan dan een trigger zijn om overvallen te worden door de emotionele reacties, die je hebt gevoeld na het auto ongeluk. Dit is wel invoelbaar maar niet passend bij de huidige rustige situatie. Dat is een trauma, een wond zo je wilt. Een geestelijke wond. Waar je last van kunt hebben. Soms zelfs een leven lang.

Voor de Vietnamveteranen die, eenmaal terug uit die tergende oorlog, de draad niet goed konden oppakken, en ernstig getraumatiseerd bleken, heeft Francine Shapiro in 1989 deze EMDR ontwikkeld. En na lange jaren is de werking ervan zo effectief gebleken dat deze behandeling ook in Europa opgeld deed. En zowel voor relatief lichtere als zware trauma’s wordt ingezet. Maar kies wel een goede psychotherapeut, mocht je deze behandeling overwegen. Hier een filmpje: *Klik*

Ik ben nu beland in de nabehandeling. Aardig wat oud zeer is opgeruimd. Wonderlijk hoe klikjes of piepjes op een koptelefoon, terwijl ik terugdacht aan de narigheid, gevoelens kunnen oproepen. Soms hele zware gevoelens. En met dat de therapeut twee vingers voor mijn ogen bewoog, die alleen met mijn ogen mochten worden gevolgd, er iets gebeurt. Samenwerking dus van de hersenhelften. Al werd ik in het begin knap onrustig van het controleverlies dat dit met zich meebracht.

Ach ja een mens heeft nou eenmaal niet overal controle over. Maar de ultieme beloning was dat ik tijdens de sessie me al bevrijd begon te voelen. Ruimte, lucht en licht. Rust. Meer heldere dromen, ook nachtmerries, een licht hoofd, kort lontje en eindeloos moe, zijn bijwerkingen. En er kwam die maanden weinig uit mijn handen. Rust nemen aan te raden. Van onder welke diep begraven steen oude gedachten kwamen en herinneringen, was me niet altijd duidelijk, maar hoort erbij.

Ik kan later mogelijk nog eens verder met de behandeling. Nu bezig geweest in de stabilisatiefase. De klikjes of piepjes worden nu ingezet om me beter te voelen. Rust en ruimte. Een hele last minder. Zolang mijn nu nog lichte hoofd, maar niet gaat opstijgen als een ballon…