Twittervrienden

Er zijn nogal wat lifevrienden die Twitter mijden als de pest. En altijd voel ik me geroepen dat er niet alleen te geven, maar ook te dealen is en dat Twitter me veel heeft gebracht. Onlangs meldde een automagische Tweet zelfs: gefeliciteerd met je 6-jarige twitterverjaardag. Jee dat had ik nou ook weer niet verwacht. De tijd gaat rapido, maar zó rapido?

twittervrienden, twitter, provotijdVia allerlei nieuwsbrieven van coaches en wannabee nieuwe leiders, komt me ter ore dat het nieuwe ondernemerschap eerst geven is en dan ontvangen. En ja daar draait Twitter op. En dat de mens achter een Tweet, of je nu ondernemer bent of niet, zeer belangrijk is. Branding noemt men dat. En ja daar doe ik vrolijk aan mee. Ben nog van de Provotijd – als het ware – van Twitter. Die idealistische tijd waarin je elke vraag, die je op Twitter slingerde, beantwoord kreeg. Branding: benieuwd wanneer deze bubble weer doorgeprikt wordt. Wanneer die markt weer verzadigd is met al die individuele verhalen. Eerlijk gezegd ligt het wel in mijn lijn. Maar op een gegeven moment kan genoeg ook weleens genoeg zijn. Toch?

In die zes jaar heb ik Twitter behoorlijk zien veranderen. De commercie deed zijn intrede. En had niet altijd meteen door dat branding belangrijk is. Keiharde pegels vliegen je nu om de oren. En degenen die zich willen aanpassen aan de Twittermentaliteit introduceren dat met een persoonlijk verhaal.

Nou draait het hele MKB al jarenlang om gunnen. Iemand een opdracht gunnen.  En daarmee service verwachten. De persoonlijke noot. Het scheppen van een kleine band. De aha-erlebnis van: hee ik herken me in jou! Of: jee deze kennis of product heb ik net nodig. Dus zoveel nieuws is er niet onder de zon. Wat wel nieuw is, sinds de introductie van internet, is het bereik dat je kunt hebben. Dat je ook vriendschappen kunt opdoen en Twittervrienden kunt worden. Dat je je hele eigen wereld kunt scheppen op deze manier. Al volg ik een breed spectrum mensen. Ik kan wel lachen om de soms stoer eigenwijze meningen van enkelen.

Anderen klagen dat het medium vluchtig is. Maar wat je in hart raakt, degene die je in je hart raakt, vergeet je niet zomaar. Al reageer je misschien op slechts een enkele Tweet. Vele inzichten rijker, denk ik regelmatig door op een berichtje. Of maak er een blog van. Zoals nu.

Grote bedrijven, als de KPN, reageren snel en adequaat op elke klacht naar hun, juist ja op Twitter. Doordrongen van goede service. Voor je het weet zijn ze afgebrand door het grote publiek. De kracht van online.

En last but not least: twitter zou tijdrovend zijn. Het is maar hoeveel je wilt geven. Het is maar hoeveel je wilt investeren. Met een sterk ontwikkeld filter voor wat er toe doet voor mij, en wat niet, pluk ik mijn vruchten nog wel een tijdje, mede van Twitter. En onderhoud mijn Twittervriendschappen. Net als in het echte leven dus…

Verbinden

Dinsdag komt dan echt mijn volgende mijlpaal: mijn 60e verjaardag! Mijn 61ste levensjaar. Ik ben er al het hele jaar bewust mee bezig geweest ernaar toe te leven. Om niet zo te worden overvallen als na mijn 50ste. Benieuwd of het gaat lukken. Al melden anderen om mij heen, dat ouder worden hen niet deert, er komt toch echt een nieuwe fase. En die wil ik in lijn verbinden met het verleden tot nu toe. Me voorbereidend op wat komen gaat. Als dat al zou kunnen.

VerbindenNatuurlijk is er tussen aanstaande maandag en dinsdag niet veel verschil. En gelukkig heb ik nog tantes om me heen, die mij een jonkie vinden. Heerlijk! De tijd die mag verglijden. Want ja ook ik heb al –zelfs jongere – mensen achter me moeten laten. Reden voor dankbaarheid. Maar of ik ooit de graad van wijsheid haal, die ik me voornam na de definitieve kinderloosheid? Hier geef ik maar geen antwoord op.

Verbinden. Een plug in de muur, een schroef en daar een wandkubus op, is letterlijke verbinding. Zittend in de nieuwe werkkamer met wel elf wandkubussen. Vergeven van de kubussen dus. Maar ik probeer nu verbinding te maken met nieuwe doelen. Het oude erend en vierend volgende week. In verbinding met de vele facetten van wat voorbij is. Maar wat verder kan stromen in een nieuw jasje.

Dinsdag saampjes met eega uit eten in een restaurant waar ik weer verbinding mee wil voelen. Waar mijlpalen liggen. Voor mij symbolisch. Symbolisch om ook het geleefde oude mee te verbinden. Want ja: dat kun je niet wegpoetsen.

Een levensweg heeft vele kruispunten en van te voren weet je nooit welke afslag je neemt. (Deze is van mezelf – in een filosofische bui – al twitterend ontstaan) Kan zo op een tegeltje? Of is dat al teveel eer? Soi!

En over Twitter gesproken, kwam ik gisteren deze uitspraak tegen van Connie Palmen: ‘Denken is van gedachten veranderen’.  Mooi als je daarover nadenkt. En heerlijk toepasbaar als je van standpunt verandert. Daar kun je nog eens iemand mee om de oren slaan.

Of zoals ik eega hier en nu graag citeer: de weg van voortschrijdend inzicht. Dat is toch het doel van ouder worden? Van groei, van ontwikkeling. Verbinding. Evolutie zelfs, zo je dat wil horen.

TweetDeck

Erg traag ben ik achter het bestaan van de blauwe TweetDeck gekomen. Al jaren twitterde ik met veel plezier via de gele TweetDeck. Een uitkomst! Maar er kwamen begin van het jaar verontrustende teksten boven te staan. TweetDeck zou stoppen. En ik diende de boel te updaten. Mmm vaak geprobeerd, maar de boel bleef helaas hetzelfde en het verontrustende zinnetje bleef me teisteren.

Nog niet bekend met Twitter? Een van de gretigst gebruikte programma’s van de social media? Waar je berichtjes ter grootte van 140 tekens online kan publiceren? Een beetje bedrijf is zeer beducht voor klachten op dit medium en heeft twitterende klachtenafhandelaars. En je doet leuke zaken en contacten op via een tweet. Niet om te vertellen wat je als lunch eet, maar gericht zoeken levert veel gelijkgestemden op. Waardoor je elkaar kunt bevruchten, om dat woord maar weer eens te gebruiken. Zelfs heb ik mijn bedrijf van destijds via Twitter verkocht.

Al snel ontdekte ik jaren geleden, erop geattendeerd door een mede-twitteraar, het gele gratis TweetDeck. Fijne overzichtelijke kolommen. En word je naam genoemd in een tweet zie je dat berichtje in je kolom Mentions. Berichtjes die slechts bestemd zijn voor de ontvanger alleen, plaats je niet openbaar, maar in een PB (Privé Bericht of DM op zijn engels: Direct Message) Volgers vinden is niet zo moeilijk, als je zelf gaat volgen en regelmatig berichtjes ReTweet (kopieert als het ware), volgt de rest vanzelf.

Tegen de kille zomer dacht ik dat er niets aan te doen was. TweetDeck was een zachte dood gestorven. Advies gevraagd op Twitter en Janetter werd aangeraden. Pff hé, dat werkte toch echt minder fijn, dan het intuïtieve TweetDeck.

TweetDeckTot ik tijdens #blogpraat op de tip stuitte dat TweetDeck door Twitter was overgenomen. Hoera! Opluchting! Verademing! Het alom kwetterende vogeltje had plaats genomen in een blauwe achtergrond. Vandaar de term blauwe TweetDeck. Blauwe opluchting bij mij. Op eigen kracht lukte de installatie perfect: www.tweetdeck.com. Daarna vervolmaking met de adviezen van @mackaaij, die de Nederlandse tak voor zijn rekening had genomen. (http://www.eenmanierom.nl/tweetdeck/) En voor de echte beginneling: http://www.eenmanierom.nl/replies-mentions-en-direct-messages-op-twitter-gebruiken/

Tijdgebrek is geen argument, want met wat gestolen minuutjes op een dag of avond, kom je al een heel eind. Kwetter je binnenkort met me mee?