Verbinden

Dinsdag komt dan echt mijn volgende mijlpaal: mijn 60e verjaardag! Mijn 61ste levensjaar. Ik ben er al het hele jaar bewust mee bezig geweest ernaar toe te leven. Om niet zo te worden overvallen als na mijn 50ste. Benieuwd of het gaat lukken. Al melden anderen om mij heen, dat ouder worden hen niet deert, er komt toch echt een nieuwe fase. En die wil ik in lijn verbinden met het verleden tot nu toe. Me voorbereidend op wat komen gaat. Als dat al zou kunnen.

VerbindenNatuurlijk is er tussen aanstaande maandag en dinsdag niet veel verschil. En gelukkig heb ik nog tantes om me heen, die mij een jonkie vinden. Heerlijk! De tijd die mag verglijden. Want ja ook ik heb al –zelfs jongere – mensen achter me moeten laten. Reden voor dankbaarheid. Maar of ik ooit de graad van wijsheid haal, die ik me voornam na de definitieve kinderloosheid? Hier geef ik maar geen antwoord op.

Verbinden. Een plug in de muur, een schroef en daar een wandkubus op, is letterlijke verbinding. Zittend in de nieuwe werkkamer met wel elf wandkubussen. Vergeven van de kubussen dus. Maar ik probeer nu verbinding te maken met nieuwe doelen. Het oude erend en vierend volgende week. In verbinding met de vele facetten van wat voorbij is. Maar wat verder kan stromen in een nieuw jasje.

Dinsdag saampjes met eega uit eten in een restaurant waar ik weer verbinding mee wil voelen. Waar mijlpalen liggen. Voor mij symbolisch. Symbolisch om ook het geleefde oude mee te verbinden. Want ja: dat kun je niet wegpoetsen.

Een levensweg heeft vele kruispunten en van te voren weet je nooit welke afslag je neemt. (Deze is van mezelf – in een filosofische bui – al twitterend ontstaan) Kan zo op een tegeltje? Of is dat al teveel eer? Soi!

En over Twitter gesproken, kwam ik gisteren deze uitspraak tegen van Connie Palmen: ‘Denken is van gedachten veranderen’.  Mooi als je daarover nadenkt. En heerlijk toepasbaar als je van standpunt verandert. Daar kun je nog eens iemand mee om de oren slaan.

Of zoals ik eega hier en nu graag citeer: de weg van voortschrijdend inzicht. Dat is toch het doel van ouder worden? Van groei, van ontwikkeling. Verbinding. Evolutie zelfs, zo je dat wil horen.

Uit eten

Ega nam net voor onze 19-jarige trouwdag een brochure mee. Vlak bij ons in de buurt bleek er een huiskamerrestaurant gekomen. Mmm dat klonk interessant. De rijke Italiaanse keuken. En nee, nee geen pizza op het menu. Spannend en het onderzoeken waard.

Op een donkere regenachtige vrijdag gaan we op pad. Benieuwd naar wie we nog meer zouden treffen. En of het eten lekker zou zijn. We werden verwelkomd door een echtpaar: hagelwit in het kokspak. Met geborduurde naam en bijpassende bordeaux koksloof. Als gasten matchten we wonderwel bij de bordeaux placemats en turkooizen borden. Het eerste ijs daardoor gebroken.  

Onze disgangers bleken zeer aardige en onderhoudende dames: een psychologe, een kunsthistorica en een scheikundige. De gesprekken gingen erg gezellig en waren onderhoudend. Het eten subliem. Alles zelfgemaakt en met elan opgediend. Vier gangen heerlijkheden en er was rekening gehouden met mijn uit de kindertijd stammende antipathie tegen tomaten en met ega’s diabetes. Het welkomstdrankje: gifgroen met frisse blaadjes en limoen, beloofde veel goeds. En daarin zijn we niet teleurgesteld. Alles tot in de puntjes bij elkaar gezocht, qua kleur op het bord en qua smaak. Wat hebben we gesmuld en de uren vlogen voorbij. Uiteraard met een goede Italiaanse wijn. En zeer betaalbaar.  

Het was zo’n 40 jaar geleden dat ik in Utrecht ooit in een huiskamerrestaurant heb gegeten. Daar waren meerdere tafeltjes en je hoefde alleen maar te bellen of er op dat moment plek was. Met zijn vijven zijn we daar toen naar toe geweest. Lekker illegaal en daardoor extra spannend. De roerige zeventiger jaren. Het schoppen tegen alles wat naar het establishment riekte. Ik kan me niet meer herinneren hoe het daar heeft gesmaakt, maar dat zal vast goed zijn geweest, anders wist ik dat nog wél. Ik weet nog heel goed dat het paste in onze karige studentenbeurs.  

Met het twitteren van de goede ambiance van Petra, http://www.casadolcecasadapetra.nl/, de haute cuisine en de genoeglijke avond, bleek mij dat er zelfs een site bestaat met alleen maar huiskamerrestaurants. Goh de particuliere initiatieven beginnen opnieuw op te komen zo tijdens de recessie en de crisis. Terug naar gemoedelijkheid op niveau. En ook nog eens zeer betaalbaar!