Vakantievrijheid?

Meer dan twee hele weken vakantie. En wat voor mooi weer hebben we gehad tot vrijdag jongstleden hier in de Lage landen. Vrijdag trad de herfst in. Met de zondvloed. Dat is waar. Maar past uitstekend na de zonnige zorgeloze zomertemperaturen. Toch? Richting nieuw seizoen. En wie weet nog een paar dagen Indian Summer?

Vakantie, Achterhoek, vakantiepoesMinstens al twee jaar hebben we  geen vakantievrijheid geproefd. Behalve dan heel af en toe een weekend weg. Niet dat vakantie noodzakelijk is, een mens heeft er geen recht op vind ik. Een mens heeft af en toe het voorrecht op vakantie te gaan. Nog altijd bijzonder vind ik. Nu poesloos kunnen we weer gaan en staan waar we willen. En tot nu kwam dat er nog niet van.

Sociale vakantie

In onze geliefde Achterhoek hebben eega en ik een week vertoefd. Een meer dan gezellige sociale vakantie. Daar waar ik een belangrijk deel van mijn jeugd ben opgegroeid als Mokumse. Met ons Mokums gezin. En ieder verder is achtergebleven van het gezin. En ik dus nu gezinsgeneugten heb opgesnoven. Plus hernieuwde kennismaking van het ouwe getrouwe landschap met haar vriendelijke en gastvrije bewoners. Een tekst waardig voor een vakantiefolder. Een minder jachtig tempo en geen files. Wat een opluchting!

Met wat onrustig zoeken op nieuwgebouwde wegen kwamen we toch wel waar we wezen moesten. Al was het soms met onze vrienden op achteraf weggetjes via altijd adembenemend Montferland. Want ja voor iets adembenemends moet je van de gebaande wegen af, ook al is het per ongeluk door een haperende Tom Tom.

Vakantiepoes

De eerste dag al liep er een net volwassen poesje door onze tuin van ons huisje. Aandoenlijk smekend om een aai en een hapje eten. Kobus, gedoopt naar ons favoriete restaurant aldaar, ving allerbeminnelijkst de stukjes ham en kaas verrassenderwijs tussen haar voorpootjes! De volgende dag dus op pad voor kattenvoer. Wij hadden een vakantiepoes.

Bij navraag bleek het een boerderijkat uit de omgeving. Dus konden we Kobus of geslachtsvriendelijker: Jakoba helaas niet adopteren. Aldus poesloos weer vertrokken met nog een hele week in het verschiet. Waar we nu de laatste dag van beleven. Een bewogen week, maar met steeds opnieuw rust en balans en dat luilekkerende gevoel dat dan wel eindelijk eens mág! Zonder schuldgevoel: vakantievrijheid. Inmiddels onze agenda’s geraadpleegd voor aankomende week: ook die staat alweer volgeschreven tot ons geluk. Lekker weer in een andere flow. Bye vakantievrijheid? “De dag zachtjes oppakken”, zou mijn Pa als advies geven. Tegenstribbelend toch wel zin in!

Afsluiting vakantie

De laatste dag van onze vakantie nog op pad naar een leuke expo! Ik heb er zin in. Uiteraard wisten ega en ik nog niet of het leuk ging worden maar het werd wel leuk.

Een tropische dag, een van Nederlands zeldzame tropische dagen, dus de airco in de auto was zeer welkom! Een toch transpirerend reisje van net een uur, met een voor ons onbekende dichter die meereisde. Maar dat zegt niets, daar wij niet zo ingevoerd zijn in de dichtkunst in Leiden. Vrolijke kennismaking en gebabbel.

De reis ging naar Edam en wel de monumentale Grote Kerk waar het kunstenaarscollectief: De Leidsche Mondialen, hun opening zouden beleven van de werken van tien van hun kunstenaars.

Een koele lijklucht kwam ons tegemoet. Tja eeuwenoud gebouw met vele graven. Langs de luitjes van de Wereldwinkel en zo nog wat rommelmarktachtigen, bezagen wij de werken! Kleurrijk, gevarieerd en tot de verbeelding sprekend. Schilderijen, keramiek en giclées, een aparte manier van druk van foto’s. Indrukwekkend.

PinkDe kunstenaars en toeschouwers stroomden toe voor de opening, die verricht werd door Anita Kroon van de Grote Kerk, Dick Bakhuizen van den Brink, voorzitter van het collectief, en de Leidse stadsdichter Pink Meltzer. Met een uitermate komisch en knap gedicht werden de kazen en kunst van Leiden en Edam aan elkaar gebreid. En zo de overeenkomsten benadrukt. Opgeroepen tot kopen van de werken.

De catering was prima en genoeglijk samenzijn. Toch zo’n 100 bezoekers bij elkaar! De banden tussen Edam en Leiden verder aangehaald.

Onze werkweken kunnen weer beginnen. Ik vind de afsluiting van onze vakantie heel bijzonder. Een mooie expo en met kazen en kunst weten beide steden wel weg!

Voor info: www.deleidschemondialen.nl. Expo tot 30 september 2012.

Openingsgedicht Pink Meltzer op:  http://www.facebook.com/loes.deblok

 

Uittocht

In ons volle wijkje valt sinds een weekje te parkeren! Ongekende luxe. En een bepaalde vrijheid waardoor er geen bonnen komen voor fout parkeren. De wegen rondom en in ons stadje zijn beduidend leger, je kunt zonder oponthoud de verwachte aankomst op het navigatiesysteem bereiken. Ik vind het een sport. Een sport die zelden bereikbaar is, maar wel in deze weken.

Met de uittocht is het regenweer in de ochtend veranderd in de hele dag zon. Dat zal ze leren die zonaanbidders naar verre landen. Gewoon heerlijk zonnige dagen in heel Nederland. Van mij mag het een maandje of wat gaan duren vanaf nu. Met af en toe ’s nachts een buitje voor de tuinen van ieder en opdat de boeren niet gaan klagen.

Onze poezen Mara en Lotte houden er nu een ander dagritme op na, want ze willen buiten profiteren van de zon. Uren languit. Als strandliggers de zon aanbiddend. Stranden die nu vast overvol zijn, maar zonder ons. Wij zijn meer winterstrandgangers.

Er hebben zich nog geen buren gemeld om op hun dieren te passen. Misschien mag ik dit jaar overslaan op te passen? Hoewel ik het niet erg vind.

Heerlijk: Nederland helemaal voor jezelf alleen. En een uitzicht nog op een reisje. Binnen Nederland uiteraard. Voor mij geen vakantiestress van rookvrije vliegtuigen, vreemd eten, uitputtende reizen, vreemde gewoontes, files en zoveel willen zien dat je dagen uit je doen bent. Stress is stress en daar hoort vakantiestress ook bij. Lekker behapbaar kijken naar de Hollandse koeien en kort zoeven naar je bestemming.

In een huisje, het kamperen ben ik ontgroeid. Ons nu lege wijkje gaan wij verlaten als de wijk weer bijna vol is met auto’s en mensen. Lang leve de Nederlandse vakantie! Wedden dat de zon hier blijft meewerken, als de eerste roodverbrande toeristen met buikloop terugkomen?