Verpapt

Mijn hersens zijn verweekt, verpapt. De hitte overal toegeslagen en ondanks frissere weerberichten, iets met onweer en regen, slaat een enkel buitje toe en daarna weer dat hoge kwik. Ik krijg er genoeg van en met mij hoor ik anderen verzuchten dat ze uitkijken naar kerst.

VerpaptVandaag kun je dan ook niks zinnigs van me verwachten, verpapt is verpapt. En of het ooit nog goed komt weet ik niet. De boel is gesmolten en heeft behoefte aan wat diepvriesijs. Vaste substantie. Of is dat weer te ongenuanceerd en te zwart-wit? OK ik doe een knieval: koelkastfrisheid is ook prima.

Zucht, steun, achteruithollende conditie, vastgeplakt aan de bank. En ’s avonds tot leven komen als de temp ietsjes zakt. Totale vreemden bekijken me meewarig en spreken me aan door mijn tranende voorhoofd. Lief dat ze meeleven, maar iets minder zichtbare druppels zou me lief zijn. Dien me steeds te verantwoorden.

Inmiddels weet ik welke winkels airco hebben en daar vertoef ik graag en langer dan gepland. Meelevend met de meisjes van de bakker, bij wie airco geen zin heeft met steeds iets in de oven dienen te schuiven.

Zelfs in deze ‘tranentrekkende’ hitte dien ik beducht te zijn voor tocht. Longontsteking kan ook dan zo maar op de loer liggen. En zoals een tijdje geleden: kan zo maar 14 weken duren eer de boel weer op orde is. Ook poes Mara  kan beter niet in de tocht liggen, het gevolg is een sterk tranend oogje. Waarbij ze geen poetsbeurten veelt.

Sinds kort weet ik ook dat warmte de longinhoud behoorlijk doet verslechteren. Logisch natuurlijk met minder zuurstof in de lucht. Maar echt nooit bij stil gestaan. Wat maar weer bewijst dat kennis naar je toe komt als je eraan toe bent dit te ontvangen. Hoe selectief je kennisspier wil groeien. Je ontwikkel- of groeispier. Je ontplooiingsspier zo je wilt.

Je ziet en leest het: mijn hersens zijn nu onzinnig verpapt.