Verwachtingen

Op zoek naar een partner word je door de omgeving nogal eens gemaand niet te hoge verwachtingen te hebben. Niet dat ik op zoek ben, ik ben voorzien van eega. En daar heb ik mijn handen vol aan. Eega voldoet nogal eens niet aan verwachtingen. Dwarse einzelganger, maar wel lief voor mij.

Zo nodigde ik hem gisteren spontaan uit voor een etentje en zei hij nee. Nou ken ik eega langer dan vandaag, precies 24,5 jaar lang al, en ik gaf hem tijd. Mijn verwachtingen op nulpunt en ziedaar: hij stemde toe. Het etentje werd een succes.

VerwachtingenOnlangs had ik erge behoefte te praten met een vroegere vriendin. Helaas kreeg ik het deksel op mijn neus en was erg teleurgesteld. Zij weet dat aan mijn verwachtingen. Ja zo lust ik er nog wel eentje. Mag je geen verwachtingen hebben? Ik denk van wel. Of ze ingevuld kunnen of mogen worden, ligt uiteraard bij de ander. Maar bij vriendinnen-zijn horen toch wel bepaalde verwachtingen. Hoe en wat maak je samen uit, maar op deze manier ontloopt ze elke verantwoordelijkheid. Toch? Oftewel de vriendschap is verworden tot kennissen zijn. Jammer ja.

De ultieme verwachting in een vrouwenleven, maar vergis je niet in een mannenleven, is in-verwachting-zijn. Geen duidelijker woord nodig. Ik had het graag meegemaakt. Maar behalve zwaar gevoede gevoelens via IVF en hormonen, heb ik het nooit mee mogen maken. Het blijft een gemis. Zeker net na mijn baarmoederoperatie is deze wond weer opengebroken. In al zijn hevigheid. Opnieuw rouwen en doorléven. Het dichtgegroeide litteken is weer aangeraakt en opengesprongen. Kinderloosheid is levenslang. Al wend ik al mijn ervaring aan er mee om te gaan. Komt goed, sus ik de argeloze lezer. En mezelf. Bezwerend.

Ik ga de draai weer maken naar een leven dat op ándere manieren vruchtbaar is. Want ook als moeder bén je niet je kinderen, maar heb je kinderen. En heb je er zelf ook wat van te maken. En daarin vinden we elkaar!