Kattenbevallingen

poezenschilderij kleinerNatuurlijk zijn er katten in overvloed, maar gezien onze status zonder kinderen, wilden eega en ik vanaf 1997 kattennestjes. Natuurlijk begon het met één nestje. En eenmaal van de kattenpil ging het snel bij Minet. Onze kanjer die alweer negen jaar geleden is overleden.

Ze kreeg drie kittens en onlangs hebben we de oude video’s, inmiddels sneeuwerig, over laten zetten op DVD. Zo apart, nostalgisch en terug-in-de-tijd met het bekijken van haar bevalling! Bijna vergeten details kwamen weer tot leven. Bijvoorbeeld hoe Minet werd overvallen door haar eerste boreling. Midden op ons salonkleed. Gevangen door de video. Dat moment, dat wondertje: prachtig! Er volgden er nog twee. Waaronder Mara, die we hielden en nog steeds, als laatste strijdster, hier hebben.

Omdat broertje Jopie, jammer genoeg, wegliep hebben we na enkele maanden onze grijze prinses Lotte in huis genomen. Nu was ons trio compleet. Bij Mara en Lotte rommelden we wat met halve kattenpilletjes. Wat ons dus bij super-vruchtbare Lotte een nestje opleverde, terwijl ze pas 10 maandjes jong was. Dat was 21 mei 1998. Op onze 9-jarige kennismakingsdag. Mooier cadeau konden we ons niet voorstellen. En de symboliek klinkt ons nog steeds in onze oren.

Kittens Lotte op kleedHet eerste kitten vonden we 15 uur later, vies, plakkerig en hard piepend in het verste hoekje in onze zolderkast. Zijn naam werd en bleef Zolderkatje. Oftewel kortweg Zolder. De DVD van de geboorte van de andere twee, en opgroeien van het drietal, hebben we kort geleden geschonken aan het Vrouwtje van inmiddels ook overleden Zolder. Ik was verrast door de vele leuke momenten op de film en de capriolen van de kittens.

Tot 2000 hebben we ons in kunnen houden met nestjes geboren laten worden. Maar toen was het toch echt de beurt van Mara. Een drama van een bevalling met een heuse keizersnee. Tom was te groot gegroeid voor Mara, vandaar. Tim als kleintje zat erachter. Kort geleden hebben we de DVD aan baasje en vrouwtje en hun leuke dochtertjes gebracht. Tom ging achter me liggen en Tim kwijlde zelfs bij het beestje met kattenkruid. Geroerd.

Nog één keer wilde eega graag een nestje in 2005. Van Lotje. (Mara was ontvrouwd na haar keizersnee) Maar helaas, Joris was in zijn eentje, puntgaaf, maar doodgeboren. De dierenarts meldde dat Lot met haar 8 jaar, en tussendoor geen bevallingen meer, te oud was geworden. Mmmm.

Kattenbevallingen: voor ons niet meer, maar wat een rijkdom dat ze op DVD staan. Met alle capriolen die kittens nou eenmaal eigen zijn. Het is zo kort. Maar wel mijn katten-ei.

Verwachtingen

Op zoek naar een partner word je door de omgeving nogal eens gemaand niet te hoge verwachtingen te hebben. Niet dat ik op zoek ben, ik ben voorzien van eega. En daar heb ik mijn handen vol aan. Eega voldoet nogal eens niet aan verwachtingen. Dwarse einzelganger, maar wel lief voor mij.

Zo nodigde ik hem gisteren spontaan uit voor een etentje en zei hij nee. Nou ken ik eega langer dan vandaag, precies 24,5 jaar lang al, en ik gaf hem tijd. Mijn verwachtingen op nulpunt en ziedaar: hij stemde toe. Het etentje werd een succes.

VerwachtingenOnlangs had ik erge behoefte te praten met een vroegere vriendin. Helaas kreeg ik het deksel op mijn neus en was erg teleurgesteld. Zij weet dat aan mijn verwachtingen. Ja zo lust ik er nog wel eentje. Mag je geen verwachtingen hebben? Ik denk van wel. Of ze ingevuld kunnen of mogen worden, ligt uiteraard bij de ander. Maar bij vriendinnen-zijn horen toch wel bepaalde verwachtingen. Hoe en wat maak je samen uit, maar op deze manier ontloopt ze elke verantwoordelijkheid. Toch? Oftewel de vriendschap is verworden tot kennissen zijn. Jammer ja.

De ultieme verwachting in een vrouwenleven, maar vergis je niet in een mannenleven, is in-verwachting-zijn. Geen duidelijker woord nodig. Ik had het graag meegemaakt. Maar behalve zwaar gevoede gevoelens via IVF en hormonen, heb ik het nooit mee mogen maken. Het blijft een gemis. Zeker net na mijn baarmoederoperatie is deze wond weer opengebroken. In al zijn hevigheid. Opnieuw rouwen en doorléven. Het dichtgegroeide litteken is weer aangeraakt en opengesprongen. Kinderloosheid is levenslang. Al wend ik al mijn ervaring aan er mee om te gaan. Komt goed, sus ik de argeloze lezer. En mezelf. Bezwerend.

Ik ga de draai weer maken naar een leven dat op ándere manieren vruchtbaar is. Want ook als moeder bén je niet je kinderen, maar heb je kinderen. En heb je er zelf ook wat van te maken. En daarin vinden we elkaar!

Hoop

Ten tijde van de vruchtbaarheidsbehandelingen, was ik gefascineerd door het gevoel hoop. Na de grootst mogelijke wanhoop, echt het was heel erg, verdriet en rouw, kwam hij weer op die rakker: hoop!  Het minst verwachtte gevoel. Ik dacht daar elke keer echt mee afgerekend te hebben. En toch: onder de meest duistere steen kwam hij weer op gekropen. Wel met lagere verwachtingen. Maar wat een oerkracht, wat een vertrouwen, wat een geloof in het leven.

hoopWat is er een beter bewijs dan dat hoop altijd weer opbloeit? Eerst zacht en nauwelijks herkenbaar. Als een zaadje dat onder de grond ontspruit. Niet zichtbaar boven de grond, maar wel degelijk aanwezig. Maar op een gegeven moment komen die eerste blaadjes toch echt boven de grond. Bij voldoende rust, zon, water en voeding. En groeit die piepkleine opgevouwen blaadjes tot een plantje. Zie ik daar een eerste bloemknop? Nog even en de bloem bloeit. Het is niet waar, mijn hoop was gerechtvaardigd!

Soms blijkt hoop niet gerechtvaardigd, maar het leven vind, na de benodigde portie verdriet en rouw, altijd weer hoop. Nieuwe doelen, nieuwe expressies, nieuwe verwachtingen. “Het leven is wat er gebeurt, terwijl je andere plannen maakt”, zei John Lennon al. De maakbaarheid van het leven is echt een fabel. Natuurlijk kun je sturen, maar maken: nee. Daarvoor zijn er teveel onzekere factoren. En is sommige gerechtvaardigde hoop een wondertje. Ga mee in de ‘flow’ van het leven. Neem je tijd en je rust en fixeer je niet op wat je hoopt. Een tweesporenbeleid is echt realistisch. Afdwingen lukt niet. Ruik je kansen en sta er voor open. Misschien spruit je hoop op vanuit een hele andere kant.

Binnen een paar dagen komt er nog een blog van me online. Bij www.42bis.nl. Een professionele blogsite. De eerste van hopelijk een hele reeks, maandelijks. Een hoop waar ik hard aan gewerkt heb. Geluk plukken via Twitter, is de titel. In de ‘flow’ van het leven, zomaar ontstaan. Bingo! Gedragen dankzij mijn, hier, trouwe schare lezers. En hun reacties. Hoop: een prachtgevoel.

Kindvriendelijke Sint

Sint is een alom gerespecteerde kindervriend. Dat weet men in heel Nederland. En ega en ik hadden voor ogen dit met onze kinderen van harte te vieren. Wij zijn de echte sintaanhangers. Wat doe je dan als het allemaal anders loopt en de felbegeerde kinderen maar niet komen?

Een hele zoektocht zijn we begonnen en elk jaar weer anders geprobeerd. Sint met een oostblok-vriendin, die het fenomeen niet echt kende, leverde heksjes op bij de gedichten. Mmm het was niet de echte sintgedachte. Leek wel op de sint verkrachten? Of bedoelde ze dat ik het heksje was? Je weet maar nooit. Met sint is alles mogelijk. 

Met andere vrienden hebben we ook genoeglijke avondjes doorgebracht. Sintavondjes wel te verstaan. Maar meestal waren we gauw door de pakjes en dichtsels heen. Al hadden de katten veel plezier van de dozen en het spannend ritselende sintpapier.

Ook hebben we jaren een spannende doos gehad van zuslief die vond dat je juist als kinderloze sint moest vieren. Met de prachtigste gedichten. Natuurlijk ging er ook een doos terug met tante Post.  Op tijd. Eén jaar is het fout gegaan en kwam de doos na sint aan. In kerstsfeer dan maar de pakjes.

Dit jaar hebben we weer eens iets nieuws geprobeerd, het blijft een zoektocht: weekendje weg naar een vakantiehuisje in de buurt van de familie en de familie uitnodigen voor warme choco, slagroom vergeten, pepernoten die niet werden aangeraakt, chocoladeletters en gevulde speculaas. En van te voren lootjes trekken. Online is dat prima te doen. Al moest het nog een keer of wat overnieuw. De familie is door het stadium heen dat de nichtjes en neefjes klein zijn, dus ik had goede hoop op deze poging. En sint is toch pas een echte sint met kinderen. Precies wat we zo’n jaar of 25 hebben gemist. En nu hebben ingehaald.

Met drie tieners, opeens weer goedgelovig, mobieltjes uit, en zes volwassenen hebben we het uiteindelijk gevierd van het weekend. En ik heb genoten! De berg echte en plaagpakjes. De gedichten, het gelach, de warme choco en later de gesprek bevorderende borrels met hapjes, die wel weg leken te vliegen. De pogingen de gedichten goed voor te lezen. En na uren de meer ernstige gesprekken.

Overmorgen vertrekt sint weer, maar komt hij volgend jaar weer terug? Dan zal ik eraan denken de zakken chips ook te openen, die ik deze keer nog vond aan het keukenhaakje!Maar dit kind van Sint is aan haar trekken gekomen.