Wensen

Getriggerd door een uitspraak laatst die ik hoorde: “ik hoop niet meer mee te maken dat ik een mail door anderen hoef te laten schrijven, want dat tast mijn zelfstandigheid aan”, ga ik hier eens verder over filosoferen. Mag de kennis die dit zei geen wensen uitspreken?  Heeft hij een nare omgeving met dierbaren, die zuchten en steunen bij een wensvraag?

Wensen, wensvraag, weegschaal, ik-gevoel, wij-gevoelDe meeste mensen willen een duidelijk geformuleerde, simpele wensvraag wel degelijk inwilligen. En ook wel een iets ingewikkelder wens. Ik ben blij als ik iets – voor mij – simpels kan doen voor mijn medemens. Blij omdat ik graag iets doe voor mijn dierbaren, en blij omdat mij dat een goed gevoel geeft. Maar waarom is het dan zo moeilijk een wens te uiten? Waarom die aarzeling, dat repeteren in je hoofd, het eindeloos doordenken van: zal ik wel of zal ik niet? Hoe, wat, waar, aan wie, wanneer?

Het zal er vast mee te maken hebben, dat je als mens gauw bang bent iemand tot last te zijn. Maar als je bijvoorbeeld ziek bent mag je best hulp vragen, wensen uiten. Hoewel je daar natuurlijk niet ziek voor hoeft te zijn. De wensvraag kan ook buiten je competentie liggen. En ja jij hebt weer andere talenten, die je kan inzetten mocht je de weegschaal gelijk willen laten komen. Mocht je Vrouwe Justitia willen zijn.Hoewel een weegschaal altijd wordt getoond met ongelijke schalen.

Wens, Weegschaal, vrouwe justitiaWord ik als mens minder van een wensvraag uiten? Welnee het is vaak een win-win situatie om het maar eens populair te zeggen. Jij blij, de ander blij. En met individuele zelfstandigheid hoeft het helemaal niets te maken te hebben. Hoeft ja, want afhankelijkheid en teveel leunen is nooit goed in een relatie. Zorgt dat de weegschaal uit balans raakt. Hoewel tijdelijke disbalans weer goed kan komen. Als je je eigen expertise maar inzet. En zelfs een glimlach kan al een beloning zijn, voor het vervullen van een wens.

Zelfstandigheid is een groot goed maar wat is er mis met samenwerken? De som van het geheel kan meerwaarde betekenen toch? 1 + 1 = 3 roepen managers dan. Hoewel ik persoonlijk geen hoge pet op heb van managers. Deze stelling kan ik omarmen. Hoever zouden we komen in onze maatschappij als we allemaal zelfstandige eilandjes gaan vormen? Niet meer uitreikend, niet meer helpend, niet meer zorgend, niet meer aanvoelend of invoelend?

Hoe duidelijk is de tijdgeest van individualiteit naar spiritualiteit gegaan? We zitten in het tijdperk van de waterman, al zijn de geleerden het daar nog niet helemaal over eens. Ik voel het wel zo en merk het om me heen. Zoekend naar meer dan het zichtbare en tastbare. En beseffend dat met een gezond ik-gevoel het wij-gevoel misschien nog wel belangrijker is. Neem jij de drempel en spreek je een wens uit naar een dierbare? Proef op de som…