Zelfstandigheid

Zelfstandigheid wordt soms gebruikt als alternatieve term voor zelfbeschikking of autonomie. Meestal echter duidt de term op de zelfstandigheid van het individu, tot uiting komend in vrijheid van keuze. * Of zelfstandigheid kan ook gebruikt worden in de zin van problemen of belemmeringen signaleren, en zo snel mogelijk oplossen. Alert zijn op en anticiperen op kansen, nieuwe situaties of problemen, en er in een vroeg stadium naar handelen. *

Zelfstandigheid, KrachtDeze prachtige samenvattingen heb ik gevonden bij Wikipedia. Hele volzinnen die ik jou als lezer niet wil onthouden. En waar ik eens op wil voortborduren. De afgelopen weken in vele variaties dit woord zelfstandigheid tegengekomen. En vooral bij vrouwen, maar ook bij mannen, speelt dit soms als mogelijk probleem. Zo jaren na de feministische golf. Waarin vrouwen konden doorschieten naar Dolle Mina’s.

Zelfstandigheid

Destijds was die omslag hard nodig in het bolwerk van de mannen. Als fase, als bewustwording. Je zelfstandigheid als kracht voelen. Girlpower is een fijne en leuke power in mijn ogen. Meisjes die dit in hun opvoeding al meekregen zijn toch over het algemeen meer stabiele vrouwen. Of hebben dit met meer of minder moeite kunnen verwerven. Toch?

Als relatieprobleem las ik onlangs in een tijdschrift dat na hun scheiding de mannelijke partner spoorslags voor zijn vrouw ging zorgen, toen bleek dat zij een rotziekte had gekregen. Het bleek dat ze nog stevig van elkaar hielden maar dit niet konden uiten en deze man had opnieuw overbodigheidsgevoelens na haar gezondverklaring bij haar. Vandaar… Het kwam na tijdelijke therapie en leren praten over hun gevoelens gelukkig en heel romantisch allemaal goed.

Wensen

Vooral mensen die gewend zijn anderen te helpen hebben vaak moeite met wensen uiten. Hulp vragen. Samenwerken. Iets vragen voor henzelf. Zoals ik in deze eerdere blog zelfzorg al eens memoreerde. Samenwerken wil niet direct zeggen dat je het alleen niet zou kunnen. Leunen is wat anders dan samen doen. En van beide kanten af en toe leunen: niets mis mee toch? De zelfstandige Kracht van jou, de zelfstandige Kracht van de ander, de Kracht van samen… Interessant en boeiend. Steeds opnieuw.

*Bron: Wikipedia

Wensen

Getriggerd door een uitspraak laatst die ik hoorde: “ik hoop niet meer mee te maken dat ik een mail door anderen hoef te laten schrijven, want dat tast mijn zelfstandigheid aan”, ga ik hier eens verder over filosoferen. Mag de kennis die dit zei geen wensen uitspreken?  Heeft hij een nare omgeving met dierbaren, die zuchten en steunen bij een wensvraag?

Wensen, wensvraag, weegschaal, ik-gevoel, wij-gevoelDe meeste mensen willen een duidelijk geformuleerde, simpele wensvraag wel degelijk inwilligen. En ook wel een iets ingewikkelder wens. Ik ben blij als ik iets – voor mij – simpels kan doen voor mijn medemens. Blij omdat ik graag iets doe voor mijn dierbaren, en blij omdat mij dat een goed gevoel geeft. Maar waarom is het dan zo moeilijk een wens te uiten? Waarom die aarzeling, dat repeteren in je hoofd, het eindeloos doordenken van: zal ik wel of zal ik niet? Hoe, wat, waar, aan wie, wanneer?

Het zal er vast mee te maken hebben, dat je als mens gauw bang bent iemand tot last te zijn. Maar als je bijvoorbeeld ziek bent mag je best hulp vragen, wensen uiten. Hoewel je daar natuurlijk niet ziek voor hoeft te zijn. De wensvraag kan ook buiten je competentie liggen. En ja jij hebt weer andere talenten, die je kan inzetten mocht je de weegschaal gelijk willen laten komen. Mocht je Vrouwe Justitia willen zijn.Hoewel een weegschaal altijd wordt getoond met ongelijke schalen.

Wens, Weegschaal, vrouwe justitiaWord ik als mens minder van een wensvraag uiten? Welnee het is vaak een win-win situatie om het maar eens populair te zeggen. Jij blij, de ander blij. En met individuele zelfstandigheid hoeft het helemaal niets te maken te hebben. Hoeft ja, want afhankelijkheid en teveel leunen is nooit goed in een relatie. Zorgt dat de weegschaal uit balans raakt. Hoewel tijdelijke disbalans weer goed kan komen. Als je je eigen expertise maar inzet. En zelfs een glimlach kan al een beloning zijn, voor het vervullen van een wens.

Zelfstandigheid is een groot goed maar wat is er mis met samenwerken? De som van het geheel kan meerwaarde betekenen toch? 1 + 1 = 3 roepen managers dan. Hoewel ik persoonlijk geen hoge pet op heb van managers. Deze stelling kan ik omarmen. Hoever zouden we komen in onze maatschappij als we allemaal zelfstandige eilandjes gaan vormen? Niet meer uitreikend, niet meer helpend, niet meer zorgend, niet meer aanvoelend of invoelend?

Hoe duidelijk is de tijdgeest van individualiteit naar spiritualiteit gegaan? We zitten in het tijdperk van de waterman, al zijn de geleerden het daar nog niet helemaal over eens. Ik voel het wel zo en merk het om me heen. Zoekend naar meer dan het zichtbare en tastbare. En beseffend dat met een gezond ik-gevoel het wij-gevoel misschien nog wel belangrijker is. Neem jij de drempel en spreek je een wens uit naar een dierbare? Proef op de som…