Mest

Een vies praatje? Wie wil het nu over mest hebben? Ik dus…

MestkeverIn het engels is mest: dung, en op het plaatje de Dung Beetle. Juist de mestkever. Goed geraden. De mestkever is hier bezig een mestballetje naar zijn hol te rollen. Om zijn kindjes van te laten eten, die – eenmaal groot –  ook weer ‘zinloos’ en onvervaard rollen met mestballetjes. Dat is hun levenscyclus. De mestballetjes vele malen groter dan zijzelf. Op zich een wondertje der natuur.

‘Zinloos’? Ook zo zinloos bezig de laatste tijd? In de tredmolen van de waan van de dag?  Of voelt je leven wel regelmatig als zinvol? Kun je de wondertjes en wonderen, lichtpuntjes of sterretjes nog zien? Ondanks mogelijk verdriet en tegenslag? Of is jouw leven er eentje van alleen maar een successtory?

Zelf denk ik dat ieder op zijn tijd met klein of groter leed te maken krijgt. Of al heeft gekregen. Althans zo is het mij wel vergaan in mijn leven. Daar verhaal ik wel vaker over. Om het met lelijke woorden te zeggen: shit happens.

En de kunst is het om er mest, of dung, van te maken. Het meest levensvatbare voor veel leven. Planten kunnen niet zonder mest. Dieren leven weer onder andere van planten en vul de bekende levenscyclus maar verder in. En zo grijpt alles ineen en kunnen we niets en niemand missen. Ook de Dung Beetle niet.

Zo helpt het mij heel goed – tegen zinloosheid en leegte – om plannen te maken, doelen te stellen en kansen te grijpen. Ja kansen grijpen, ondanks de kans op een teleurstelling. En dan maar bezig zijn met zoeken, want waar vind je die kansen? Flinke dosis initiatief en doorzettingsvermogen wil weleens helpen. En in de crea-stand en kansen ‘ruiken’.

Van doorleefd verdriet en tegenslag pareltjes maken. Pareltjes die de ontvanger toeschijnen en trots maken. De oester maakt van pijn (zandkorrel) met veel elan een parel. Onlangs kreeg ik er een geschonken. En reken maar dat ik trots was, en dankbaar en blij.

En zo kom ik van mest op een parel. Van levensscheppend op een lichtpuntje! Zinvol.

Ombuigen

Buigen als een boom in een storm. Twitter zit vol coaches die hemels roepen je passies te volgen. Maar wat als je passies niet lukken? Als je te dealen hebt met teleurstelling, falen en gezondheidsperikelen om maar eens wat te noemen?

OmbuigenTuurlijk zijn die coaches te goeder trouw en de goede helpen je door deze als negatief doorvoelde emoties heen. Doorheen ja, want dat is volgens mij nog altijd het meest wenselijk. Maar als je er middenin zit oeps: waar is licht in de duistere tunnel? Of als je er tegenaan hikt: waar is rust en ruimte?

Er schieten me tientallen voorbeelden van dierbaren in mijn hoofd die hebben leren ombuigen. Pa-lief die door de oorlog zijn droom om timmerman te worden moest opgeven. En elke vrije minuut in zijn minutieus, perfect ingerichte timmerschuur doorbracht. Altijd wat te timmeren of schilderen. Tot zelfs op het laatst nog stoofjes maakte voor mijn moeder en ons zijn kinderen. Dierbaar. Zijn verscheiden te vroeg. Nog twee jaartjes en ik heb hem overleefd. Best raar idee.

Gezegend, of vervloekt, met vele soorten talenten heb ik zelf ook menigmaal dienen om te buigen. Soms terloops in een richting gekomen. Leren opveren in therapie. De bodem bereiken, hurken, stilstaan en overzien en hup die sprong maken. Naar boven. Kansen ruiken en dan mezelf inzetten met vertrouwen, discipline, rust en concentratie, zoals ik in mijn vorige blog verhaalde, in zoverre lukte.

Zo ben ik jaren na een computeropleiding, per ongeluk, computerdocente geworden. Een leuk verhaal, dat ik nog menigmaal memoreer: niemand ging in op mijn aangeboden hulp, tot eega er een heel klein beetje geld voor ging vragen. Advertentie gezet. Bedrijf geboren.  En betaling naar behoren, wel met inzet van ook andere docenten.

En zo besloot ik na frusty jaren, begin 2012 mijn schrijven aan te scherpen door per e-mail  een cursus column schrijven te volgen. Al meer dan tweeënhalf jaar zie je hier wekelijks het zondagse resultaat.

Passie is niet altijd een gebaande weg. Regelmatig dien je om te buigen. “Kan het niet rechtsom, dan gaan we linksom”, memoreer ik graag. Maar wat te denken als je vastzit in akelig werk dat je nodig hebt voor het geld? Vriendin haalt daarnaast alles uit haar privé en vrije tijd. Om vol te houden.

Of als je beperkingen hebt op wat voor gebied dan ook? Collega-blogger zoekt met open mind en beschrijft lichtpuntjes. Ziek geworden directeur vindt zijn genoegen nu binnen huiselijke kring en internationaal op zijn iPad. Vriend die dient te verhuizen en moedig doorzet.

En zo is er heldendom overal! In ombuigen. Je dient het even te zien…

Moeten

Van collega blogger Deborah, vele generaties jonger, las ik vannacht het volgende in haar blog van gisteren: “Sowieso lijkt de sky the limit en al onze wensen moeten toch wel binnen nu en vijf jaar uitkomen. Daarna is ons leven ‘voorbij’. Dan moeten we echt verantwoordelijk worden.”

Moeten BucketlistDeborah ik hoop je zin niet uit zijn verband te trekken, maar vind je het OK als ik hier even op doorga? Je houdt daarna deze zin prachtig tegen het licht en nuanceert. Ik blijf haken op het woordje ‘moeten’. En is vervolg op mijn vorige blog: ‘Zin’.

Natuurlijk moet je heel veel in het leven. Maar pas op dat je in de waan van het moment meegesleept wordt. Sta regelmatig stil met een vraagteken in je hoofd. Is dit wat ik moet of is dit wat ik wil? Is er een keuzemogelijkheid? En zo ja neem de tijd om te kiezen. Of om er naar toe te groeien. Zodat je achter je keuze kunt gaan staan.

The sky is the limit zie ik bij veel tegen-de-dertigers. Alsof er een enorme gretigheid is en de tijd beperkt. De zinnen van de mens op max moeten staan. Want daarna is het voorbij. Pfoe hé wat een opdracht aan jezelf. Natuurlijk wordt een mens bedaarder naarmate hij of zogewild zij, meer levenservaring opdoet. Maar het is toch de bedoeling dat dit vanzelf en op een natuurlijke manier zo groeit? Relativeren groeit mee. Dat is dan weer het voordeel van een rugzakje ‘leven en beleven’.

Tegenslag in deze heeft de neiging je met beide benen op de aarde te zetten. En dat zie je prachtig in de loop van haar verhaal. Er gloort nog hoop aan de horizon en het leven stopt niet als je volwassen bent en hoop en zogezegd avonturen hoef je niet ver weg buiten jezelf te zoeken. Mijn zelfgekozen verantwoordelijkheden heb ik regelmatig in mijn leven gevoeld als een avontuur.

Jij bent het zelf die de gevolgen, als een avontuur, van je keuze mag leven en beleven. Veel nieuws ga ik vast nog beleven. En ieder mens is daarin anders. Ik ga het avontuur binnenkort aan om de zes kruisjes te halen. En hou me verre van een voor mij vermaledijde bucketlist. Dé trend onder de 60+-ers. Want dat wordt weer moeten.

Het blog van Deborah: hiero

Zin

zinLoesjeZin kun je maken, volgens mijn Pa-lief. Gedisciplineerd als hij was, lukte het hem ook regelmatig heel goed. Een echo uit het verleden, en ja kinder-ervaring kan nog weleens inprinten. Zoals dit ook bij mij gebeurde, en nu plotsklaps bovendrijft, alleen al bij de titel.

Heerlijke echo en ik zou het hem nog weleens willen horen uitspreken. Helaas door zijn te jonge verscheiden, moeten we het met herinneringen doen. Jammer genoeg heeft eega hem nooit kunnen leren kennen. Zoals zijn vader in hetzelfde jaar is overleden. Voor wij elkaar kenden. Jammer.

Zin, vandaag heb ik geen zin. Maar om dit tegen te gaan, maak ik zin. En blijk verrassend genoeg iemand te mogen steunen, die plotsklaps belt. Net als ik klaar zit voor mijn blog. Betekenis geven, dit geeft zin. En zo helpen wij elkaar.

Ik ben het eens met mijn zorgzame Pa-lief en niet eens. Op dit moment heeft het zin om zin te maken. De broodnodige structuur. Iets om vast te houden. De echo klinkt op tijd. En ook doe ik weer een poging me te verbinden met vrijwilligerswerk. Om wanhopig van te worden. Mijn plekje vind ik maar niet. Maar zal toch ééns wel gaan lukken? Waar ik mijn draai kan vinden? Waar ik niet opbots tegen opgeblazen ego’s? Waar gewoon gewerkt wordt en de kar getrokken? Aan meehelpen trekken heb ik geen hekel. Sterker nog: vind ik leuk.

En dan kom ik er vanzelf op waar ik het niet eens ben met Pa-lief: soms/regelmatig dien je te luisteren naar zin of geen zin. Spreekt een kans je aan? Met tegenzin kom je niet ver. En zin niet altijd maakbaar. Soms kom je in een spiraal van negativiteit als je niet luistert naar je gevoel. Maar duik je alleen nog maar je bed in, dan geldt het weer wel. Dus zoek de balans in waar je je energie wel en niet aan besteedt!

Altijd weer de balans, ook met zin!

Zoeken

Het leven is zoeken, zoeken naar zin. De tweede regel van een gedichtje, dat ik meekreeg van mijn allereerste psycholoog. Jaren geleden. Op weg naar vakantie. Een eye-opener. Met onzekerheid dien je dus te leven. Op weg zijn. IJkpunten voor jezelf creëren. Maar je bent niet alleen. Nooit eigenlijk. Hoewel ik me best weleens eenzaam kan voelen.

Mooie muziek, mooie gedichten, mooi leesvoer, het blijkt dat alles al eens is doorleefd enzoeken-naald-hooiberg doorvoeld door anderen. Hoe nieuw je situatie ook lijkt. Dat biedt troost. Al dien je wel helemaal en totaal je eigen pad daarin te volgen. Met hoogtepunten en dieptepunten. En vaak een vals plat, om in wielrenners-termen te vervolgen. Want hoe oud en weinig origineel allerlei gevoelens ook zijn, de combi is bij ieder uniek. Dien je in te passen in je levensgeschiedenis, en je karakter spreekt ook een woordje mee. Een groot woordje. De intensiteit is ook elke dag weer wisselend.

Nog altijd leeft dat geschonken gedichtje voor mij. En ontdoe ik van zijn stof bij tijd en wijle. Hier nu opnieuw opgepoetst en glanzend voor jou:

Het leven is niet zoek,

Het leven is zoeken,

Zoeken naar zin,

Zoeken naar doelen,

Nieuw lijken ze,

Oud blijken ze,

Maar het zoeken heeft zin!

Het proces ernaar toe is vaak mooier dan het doel bereiken. Maar nu ga ik naar poes Mara voor een aaitje. Daar heeft ze zin in. En ik ook!