Netwerken

Hou je van verbinden, dan hou je van netwerken, volgens mij. Althans zo werkt het bij mij wel. Hoor ik bijvoorbeeld van een vacature, dan springen mijn hersens op Google, als het ware. De zoekfunctie gaat in de aan-stand. En komen er namen naar boven drijven, waar ik soms al jaren niet meer aan heb gedacht.

netwerken, zoeken, handen, relatie, singleEn daarna in de volgende fase ga ik die bekenden bellen of mailen. Want wat is er leuker dan iemand een kans bieden? En dat je laat blijken aan diegene te hebben gedacht? Of de verwondering doorbreken en je achtergrondinfo melden? Natuurlijk stoot ik weleens mijn neus. Of is mijn gedachte niet altijd even adequaat gebleken. Maar dat neem ik dan maar voor lief. De wereld vergaat niet van door de mand vallen. En netwerken begint altijd sowieso met geven.

De leuke inspirerende gesprekken, die wel kunnen ontstaan na zo’n ingeving, is mijn ultieme beloning. Mocht de geboden kans dan ook nog vervolg hebben, is het de kroon op mijn werk. Al is het helaas soms een feit dat sommigen te blasé of murw zijn geworden voor nieuwe kansen. Het valt dan nog niet mee diegene uit mijn systeem te bannen voor dit soort gesprekjes. Niet dat mijn vriendschap eindigt, maar ik dien mijn Googlefunctie voor hen uit te schakelen op dit gebied. Of diegene boort zelf prachtige nieuwe kansen aan. Dat kan ook.

Zo hou ik in het verlengde van netwerken ook van koppelen. En ja daar zijn relaties uit voortgekomen. Tegenwoordig word ik daar nog weleens voor gevraagd, maar de nieuwe aanwas van singles ontbreekt momenteel. Hint, hint: 50+ singles die ik nog niet ken: laat van je horen. Wie weet?

netwerken, zoekfunctie Google als het ware, handen koningin Alweer een aantal jaren geleden was het trendy om uit te zoeken hoeveel handen je verwijderd was van een beroemd persoon. Hoe en wat weet ik niet meer precies, *shame*, maar neem eens aan dat je wilt weten hoeveel handen geschud je af bent van onze prachtige Maxima. Je vulde op een site, meen ik, je kennissenkring in en via via viel uit te rekenen dat je tot je verrassing misschien zelfs slechts vijf handen schudden af was van onze unieke koningin. Jij had Pietjes’ hand geschud, die ooit via via een Koninklijke lijfwacht had gekend, die uiteraard weleens ter begroeting Maxima’s hand had geschud.

En zo kom ik van netwerken op handen schudden, waar elke band uiteindelijk allemaal mee begint. Met bij verdieping van de relatie mogelijk een kus. Maar ja om nu uit te zoeken hoeveel kussen ik verwijderd ben van Maxima’s wang…

Zorg-zorgen

Prominent aanwezig met koppie en interview, best eng om mijn nek uit te steken, sta ik in het Zorgdossier van deze week: Margriet 35. Nog tot donderdag te koop. Om maar even ongegeneerd reclame te maken voor het tijdschrift dat mij dit podium gaf.

ZorgAl maanden geleden vond dit interview plaats en de geweldig leuke dag van de fotoshoot. Ieder deed haar en zijn best mij in de watten te leggen. Wat mij, eenmaal voor de camera, een schaterlach deed bezorgen die moeizaam te stoppen bleek. Op mijn 16de vele malen met vriendinnen uitgebreid in de make-up, maar de beloofde fotograaf/klasgenootje kwam never nooit opdagen. En daar stond ik dan begin juni: net voor mijn zes kruisjes bereikt te hebben, voor de camera! Wat maatjes en jaartjes verder. Om een understatement te gebruiken.

Zorg LoesjeToch ging het mij in dit artikel niet echt om mezelf. Al is het tof dat mijn link naar hier werd vermeld. Ik deed mee voor een hoger doel: zorg om de zorg. Oftewel zorg-zorgen. En ja die heb ik. Niet alleen gaat de zorg van overheid naar gemeente. En is inmiddels genoegzaam bekend dat deze transitie zorgen om de zorg opwerpt. –  Al weet nog niemand echt hoe dit verder gaat uitpakken. – Margriet doet in haar uitgebreide artikel een lovenswaardig boekje open.

Ik prijs me gelukkig (nog) niet afhankelijk te zijn van thuiszorg. Mijn zegeningen tellend. Maar ik heb wel graag vervolg op mijn psychologische ‘onderhoudsgesprekken’. En dat zag ik de afgelopen jaren drastisch verminderen. Me inlevend hoe de huidige psychologenzorg voor me zou zijn geweest in de dal-jaren. Ik meen te mogen stellen dat het dan nu veel minder goed met me zou gaan.

Me vooral zorgen makend om de huidige mens die last heeft van psychisch of psycho-somatisch leed. Met angst om mijn hart waar we als welvarend land eigenlijk naartoe willen. Met zorgverzekeringen die duizelingwekkende bedragen oppotten, en de grijze golf niet hebben zien aankomen. Waar een arm mens beperkt van waarde is, om op te vangen. ….Tig jaar terug in de tijd waar men je aan je lot overliet. Net nu het taboe op bij een psycholoog lopen meer doorbroken lijkt. Net op het moment dat de psychologie haar kinderschoenen lijkt te zijn ontgroeid.

Onder anderen doen psychologen niet alleen veel helend werk, maar ook veel preventief werk. Wat gaat het de maatschappij en de verzekeringen kosten als dit voor een groot gedeelte wegvalt? Als er te laat wordt ingegrepen en de schade niet te overzien is? Ook uit te drukken in geld.

Ja ik maak me zorg-zorgen en hoop op inkeer. Terecht?

Ombuigen

Buigen als een boom in een storm. Twitter zit vol coaches die hemels roepen je passies te volgen. Maar wat als je passies niet lukken? Als je te dealen hebt met teleurstelling, falen en gezondheidsperikelen om maar eens wat te noemen?

OmbuigenTuurlijk zijn die coaches te goeder trouw en de goede helpen je door deze als negatief doorvoelde emoties heen. Doorheen ja, want dat is volgens mij nog altijd het meest wenselijk. Maar als je er middenin zit oeps: waar is licht in de duistere tunnel? Of als je er tegenaan hikt: waar is rust en ruimte?

Er schieten me tientallen voorbeelden van dierbaren in mijn hoofd die hebben leren ombuigen. Pa-lief die door de oorlog zijn droom om timmerman te worden moest opgeven. En elke vrije minuut in zijn minutieus, perfect ingerichte timmerschuur doorbracht. Altijd wat te timmeren of schilderen. Tot zelfs op het laatst nog stoofjes maakte voor mijn moeder en ons zijn kinderen. Dierbaar. Zijn verscheiden te vroeg. Nog twee jaartjes en ik heb hem overleefd. Best raar idee.

Gezegend, of vervloekt, met vele soorten talenten heb ik zelf ook menigmaal dienen om te buigen. Soms terloops in een richting gekomen. Leren opveren in therapie. De bodem bereiken, hurken, stilstaan en overzien en hup die sprong maken. Naar boven. Kansen ruiken en dan mezelf inzetten met vertrouwen, discipline, rust en concentratie, zoals ik in mijn vorige blog verhaalde, in zoverre lukte.

Zo ben ik jaren na een computeropleiding, per ongeluk, computerdocente geworden. Een leuk verhaal, dat ik nog menigmaal memoreer: niemand ging in op mijn aangeboden hulp, tot eega er een heel klein beetje geld voor ging vragen. Advertentie gezet. Bedrijf geboren.  En betaling naar behoren, wel met inzet van ook andere docenten.

En zo besloot ik na frusty jaren, begin 2012 mijn schrijven aan te scherpen door per e-mail  een cursus column schrijven te volgen. Al meer dan tweeënhalf jaar zie je hier wekelijks het zondagse resultaat.

Passie is niet altijd een gebaande weg. Regelmatig dien je om te buigen. “Kan het niet rechtsom, dan gaan we linksom”, memoreer ik graag. Maar wat te denken als je vastzit in akelig werk dat je nodig hebt voor het geld? Vriendin haalt daarnaast alles uit haar privé en vrije tijd. Om vol te houden.

Of als je beperkingen hebt op wat voor gebied dan ook? Collega-blogger zoekt met open mind en beschrijft lichtpuntjes. Ziek geworden directeur vindt zijn genoegen nu binnen huiselijke kring en internationaal op zijn iPad. Vriend die dient te verhuizen en moedig doorzet.

En zo is er heldendom overal! In ombuigen. Je dient het even te zien…

Twijfel

Zekerheden zoeken is een goed doel op zich. Maar waar zijn zekerheden tegenwoordig te vinden? In een tijd die zo in beweging is. Een samenleving die zo in beweging is. Van de week verhaalde een dame tegen me: het leven is stress. Maar hoe beheersbaar is het voor je?

TwijfelAl jaren ben ik een twijfelkont, om het zo maar eens uit te drukken. Of vind je twijfelaar een beter woord? Leven met onzekerheid is een zekerheid. En eentje die echt niet wil wijken. Mmm contradictio interminis. Wel leuk om over na te denken. De zekerheid van de twijfel of de onzekerheid.

Op televisie zie ik steeds een reclamespotje over het wezen van de twijfel. Een commercial van het dagblad Trouw. Het spreekt me bijzonder aan. ‘Grote denkers waren grote twijfelaars’. Ik bevind me dus in goed gezelschap. Het is toch zo dat we in wezen allemaal aartstwijfelaars zijn? Waarom praten we anders zoveel met elkaar? Life, door de telefoon, de sociale media. Om verdieping te zoeken, naar mijn idee. Om ideetjes uit te wisselen. Om rust en houvast te zoeken. Allemaal te vinden in jezelf, maar de weg naar jezelf loopt nogal eens in samenspel met een ander. Ieder wezen is uniek, met zijn – of haar zoals je wilt – eigen waarheid. Een waarheid die weer aangevuld kan worden. Die zin kan geven, zoals ik vorige week verhaalde. Zoekend. Op weg. Met voortschrijdend inzicht, zoals ega graag opmerkt. Vind ik een goede uitdrukking. Neem ik graag – hierbij gedaan – over.

Twijfelen mag naar mijn idee en houd je scherp en levendig. In een hoekje gaan zitten zoeken naar zekerheid zal je ook niet veel op weg helpen. Bij de pakken neerzitten, bedoel ik. Worstelen met twijfel. Het is heerlijk bij tijd en wijle in een hoekje te mijmeren en overpeinzen. Aanrader. Ik doe het graag. En ook bij de pakken neerzitten heeft een slechter imago dan nodig is. Zolang je daarmee een tijdje rust vindt, is het prima. Die bovenkamer gaat toch wel door. Bij mij althans wel.

Wie zoekt naar de waarheid moet durven twijfelen. Om de uitsmijter van de Trouw commercial voor jou te jatten. Misschien.

Zoeken

Het leven is zoeken, zoeken naar zin. De tweede regel van een gedichtje, dat ik meekreeg van mijn allereerste psycholoog. Jaren geleden. Op weg naar vakantie. Een eye-opener. Met onzekerheid dien je dus te leven. Op weg zijn. IJkpunten voor jezelf creëren. Maar je bent niet alleen. Nooit eigenlijk. Hoewel ik me best weleens eenzaam kan voelen.

Mooie muziek, mooie gedichten, mooi leesvoer, het blijkt dat alles al eens is doorleefd enzoeken-naald-hooiberg doorvoeld door anderen. Hoe nieuw je situatie ook lijkt. Dat biedt troost. Al dien je wel helemaal en totaal je eigen pad daarin te volgen. Met hoogtepunten en dieptepunten. En vaak een vals plat, om in wielrenners-termen te vervolgen. Want hoe oud en weinig origineel allerlei gevoelens ook zijn, de combi is bij ieder uniek. Dien je in te passen in je levensgeschiedenis, en je karakter spreekt ook een woordje mee. Een groot woordje. De intensiteit is ook elke dag weer wisselend.

Nog altijd leeft dat geschonken gedichtje voor mij. En ontdoe ik van zijn stof bij tijd en wijle. Hier nu opnieuw opgepoetst en glanzend voor jou:

Het leven is niet zoek,

Het leven is zoeken,

Zoeken naar zin,

Zoeken naar doelen,

Nieuw lijken ze,

Oud blijken ze,

Maar het zoeken heeft zin!

Het proces ernaar toe is vaak mooier dan het doel bereiken. Maar nu ga ik naar poes Mara voor een aaitje. Daar heeft ze zin in. En ik ook!