Plekje

Afgelopen week was en is een turbulente. Emotioneel gezien. En probeer ik te verwerken met dit stukje. Het klinkt zo trendy om meteen te zeggen dat je iets een plekje moet geven. Maar hoe doe je dat? Elke gebeurtenis, elk verdriet en elke rouw kent zijn eigen tijd. Met alle grilligheid die daarbij komt. Met onverwachte hinderpalen, drempels en hindernissen. Met gevoelens die de kop opsteken die je niet wilt of wenst. En toch moet je er doorheen. Ook weer zo’n trendy uitdrukking. Er doorheen gaan.

Door de pijn heen gaan heb ik al jaren geleden met hulp geleerd. Maar ik heb het gevoel dat ik er nu steeds opnieuw tegenaan blijf hangen. Er niet doorheen kom. Het lijkt net of ik de weg niet meer weet. Of zit het misschien te diep en heeft het meer tijd nodig? Dat zou kunnen. Of misschien is het allemaal bij elkaar gewoon teveel geweest?

Afgelopen jaar hadden ega en ik maar liefst negen overlijdens in één jaar tijd. Dat hakt er in. De wachtruimte van het uitvaartcentrum konden we zo’n beetje wel uittekenen. En toch is het altijd weer heel anders. Elke uitvaart is anders. Passend bij degene die is overleden. Waarmee je de overledene eert. Altijd weer confronterend met je eigen eindigheid. En gemis van de overledene.

Als de heftigste gevoelens een beetje zijn bezonken is het handig er iets mee te gaan doen. Ieder op zijn eigen wijze. Daar bestaat geen draaiboek voor. Geen script. De een gaat stil in een hoekje zitten. De ander trekt er op uit. Maar als voor een goede uitsmijter dien je de mixer te pakken. Een ritueel te bedenken. Alle gevoelens mogen er zijn. Hebben hun aandacht nodig.

Niet tegelijk. Zeker niet tegelijk. Met liefde, zorg en aandacht kun je ze bekijken. Gedoseerd. En net als bij een uitsmijter de eieren breken en ingrediënten toevoegen. Misschien nog een snufje verdriet of boosheid toevoegen. Maar klutsen maar die handel. Mix de boel heerlijk door elkaar. Er moet lucht tussen komen. Veel lucht. In de pan ermee en daarna het resultaat goed proeven. Zodat je een volgende keer weet of er een snufje dit of dat extra bij moet. En zo vind je verdriet een plekje op het eerste niveau. Rust en ruimte. Lucht. Dat kan een ritueel voor je doen. Diepere niveaus zijn van later zorg.

Ik ga die mixer toch maar eens zoeken. Eieren heb ik nog wel.

Print Friendly, PDF & Email

7 thoughts on “Plekje

  1. hoi Loes,
    de ingredienten heb je al uitgezocht
    nu nog alles samenvoegen en op smaak afmaken.
    je zult zien dat je dat gaat lukken

    XXXX je broertje

  2. Hai Loes
    Huilen en lachen liggen dicht, zo niet heel dicht bij elkaar. Men vind het niet erg als iemand lacht,maar het is wel heel lastig als iemand huilt,of dat nu van verdriet is of van de pijn, huilen is een emotie die voor velen lastig is om mee om te gaan. Geboren doe je alleen, doodgaan ook, daar tussen door mag je gewoon mens zijn, is mij ooit geleerd. Maar gewoon mens zijn is ook al heel moeilijk. Maar ik probeer mij te realiseren, dat je nooit alleen staat in wat dan ook, ook dat is mij geleerd en ik maak er gebruik van wanneer dat zo uit komt en er het juiste moment daar is. Hoe klinkt dit, goed he? Maar niet alles zal lukken,maar daarvoor ben je mens en geen automaat.
    Groetjes Geert

  3. Een verdriet verwerken doet ieder op zijn eigen manier, maar je krijgt er ook de kracht voor om door te gaan, want het leven is nog steeds de moeite waard om geleefd te worden.
    Liefs je schoonzus Leny

  4. Telkens als ik denk dat ik ermee klaar ben, denk ik alleen maar “mag ik haar wel gewoon heel eventjes terug?”
    Nog maar weer even roeren in het vat met gevoelens.
    Je blog heeft het vat weer even losgetrokken.

  5. Het is ook mogelijk de pijn te fileren, vervolgens in de braadpan of bbq en dan zolang doorbakken totdat het zwart is en verpulvert.
    Desgewenst de restanten uitstrooien in de tuin en er lekker op die afgewerkte rommel gaan stampen, onder het uitroepen van de kreten : Ik heb nu gein met de die gebakken pijn. De duvel is weer verslagen en wij gaan in het vervolg meteen zijn stoelpoten afzagen. Hebben wij meteen weer brandhout voor de volgende bbq.

    Groetjes,
    Baas Bollo,
    Zelfbenoemd geinpijner.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *