Vuurschaal

Vuurschaal

Onlangs kreeg ik het op mijn heupen. Ik had half september wat spullen klaargezet bij het grof vuil. Waaronder een Mexicaanse tuinhaard van aardewerk. Die was helaas destijds geen lang leven beschoren. Eega struikelde in de tuin en daar kon onze tuinhaard niet tegen. Net nieuw! Eega ook niet…

Deze tuinhaard was bedoeld om onze jaren geleden gespaarde houtblokken van onze bol-acacia in op te branden. Houtblokken? Heb je een boom omgehakt, als bomenliefhebber?

Serre

Dat kwam zo: in 2005 kwamen we in de gelegenheid een serre aan te bouwen aan onze huiskamer. Die gelegenheid hebben we direct omarmd. Maar op de plek waar de serre zou komen stond een prachtige bol-acacia. Geplant door onze zwager, die de hele achtertuin enthousiast heeft ontworpen en aangelegd.

We hebben nog wel vijf keer nagedacht of we de bol-acacia konden sparen, maar de ruimtewinning van een serre won het van de stekende pijn deze boom om te hakken. Aldus geschiedde. De serre geeft zelfs nu: 16 jaar later, nog steeds een enorme ruimte die super veel licht brengt in onze huiskamer. Een echte aanwinst dus.

De boom hebben we in houtblokken laten hakken en in een hoekje van de tuin te rusten gelegd. Jaar, na jaar, na jaar…

Ritueel verbranden

Maar toen we de gebroken tuinhaard eindelijk opruimden, bedacht ik weer waarom we hem hadden gekocht. Voor het ritueel verbranden van onze houtblokken. Daar moest ik wat mee. Het was nu de juiste tijd, en niet te vergeten: droog weer! In onze Facebook-groep een vuurkorf of iets dergelijks te leen gevraagd. Want iets nieuws kopen, dat vertrouwde ik niet meer.

En ziedaar: we mochten een vuurschaal lenen. Een zwaar exemplaar, dat wel, maar het was gelukkig niet ver lopen. Dezelfde avond bouwde ik een vuurtje. Gravend in mijn geheugen hoe dat ook alweer ging. Oef, met kranten aansteken lukte niet echt, ondanks de kleine verzamelde aanmaakhoutjes. Eega kwam vanuit het niets met de oplossing dat we nog aanmaakblokjes hadden.

De oude aanmaakblokjes fikten amper, maar hij wist nog een doosje nieuwe blokjes op te duikelen. En ziedaar: die vlamden direct en het vuur ontbrandde. Prachtig, magisch, uren gekeken. Sores te over, die wel in gedachten met het vuur naar de hemel mochten vliegen. Eega als echte padvinder regelmatig porrend in het vuur.

Vier elementen

Zo’n vuurtje brandt nog lang, dus moesten we het tegen bedtijd doven met water. Daarmee de vier elementen bij elkaar: vuur, water, lucht en aarde. Een vervullend gevoel.

Op mijn verjaardag eind september hoopten wij op een herhaling. En tot ons grote geluk regende het niet, iets eerder op de avond begonnen, en opnieuw werden we bevangen door de magie. Alle zorgen van het afgelopen jaar als het ware mee verbrandend. Want ja, ik startte nu een spiksplinternieuw levensjaar. Heerlijk. Wat luchtte dat op…

Voor nieuwe rondes hebben we nog blokken zat van onze geliefde bol-acacia, maar dat is voor volgend jaar.

Vuurschaal

Of zullen we toch maar weer een tuinhaard kopen? Want de metalen, al geroeste vuurschaal is terug naar de eigenaar. Wel met een nieuw gaatje nu erin. Maar dat was hip milieubewust, meldde de eigenaar. De schaal is bedoeld om te roesten.

Ach ja: een milieubewuste schaal voor een minder ecologisch verantwoord vuurtje. De waarde van juist dit hout verbranden na vele jaren maakt het voor ons aanvaardbaar. Een hele enkele keer. Onze zorgen richting hierboven in vuur is uiteindelijk een uniek magische ervaring.

Kunnen en willen

Kunnen en willen

Bij kunnen en willen

Schilderij: Hornman-Zee ’96

Regelmatig worstel ik met kunnen en willen. Ik kan van alles willen, maar kan niet altijd. Of andersom: ik kan wel, maar wil niet. Eega en ik halen regelmatig het credo aan van een vroegere buurvrouw: kunnen wel, willen niet…

Waarom houdt dit ons zo bezig? Als je beperkingen hebt – zoals wij momenteel – is dit een essentiële vraag. Eentje waar je jezelf antwoord op moet geven. Maar ook elke keer opnieuw. Elke dag, soms zelfs elk uur.

Wil je zo gezond mogelijk worden? Een belangrijke vraag. Meet je je aan een gezond iemand af, die zo gezond mogelijk wil blijven dan kan die persoon van alles, als hij wil. Maar beland je eenmaal in beperkingen door ziekte dan wordt het een ander verhaal. Dan kan er heel veel niet. Hoe graag je ook wil.

Longoperatie

Zelf heb ik direct na mijn longoperatie met nog 1/3de deel rechterlong over, om de vermaledijde verkeerd gedeelde slechte cellen weg te halen, – longkanker ja – elk advies die me gegeven werd opgevolgd. De diëtiste, fysio, artsen en andere hulpverleners hadden een makkelijke aan me. Met de dood voor ogen gehad voor mijn operatie, wilde ik nog maar één ding: en dat was leven. Zo heftig geschrokken dat mijn lichaam het totaal had laten afweten en elk vertrouwen erin weg was. Lees verder

Mij leren kennen?

Interview

Wil je mij beter leren kennen? Schrijfcoach Sigrid van Iersel, die sinds een tijdje meekijkt met mijn blogs heeft een interview bij me afgenomen. Interview Loes

Gelezen? Zo ja. Ben ik erg benieuwd of dit je de achtergrondinfo geeft, die je je misschien weleens hebt afgevraagd?

Mij leren kennen

En had je dit verwacht? Oftewel: wat vind je hiervan? Geef je reactie?

Dierengevoel

Dierengevoel

Laatst liep ik mijn dagelijkse rondje park met een goede bekende. Het gesprek kwam op onze vele nieuwe wijkdieren op de dierenweide. Nieuw elan en ontzettende bezoekerstrekker. En hij opperde dat dieren geen gevoel hebben. Net als broodfokkers of een aantal veehouders, de goede niet te na gesproken.

Mensen zonder huisdieren denken dit wel vaker. Maar ooit verknocht geraakt aan je kat of hond, weet je toch echt wel hoe je huisdier zich voelt. Jaja dieren hebben ook hun stemmingen.

Chaggi katten

Zo is eega verknocht aan ons schilderij van Jacob Kanbier: heerlijk chagrijnige katten, met nog kringeltjes boosheid boven hun koppies. Eega moest en zou dit schilderij kopen. Het hangt nu te pronken in de traphal. Veelzeggende echt naar beneden gerichte boze bekkies ook. Lees verder

Achterhoofd

In of op achterhoofd?

Je bent niet OP je achterhoofd gevallen is een staande uitdrukking. En is eigenlijk een compliment dat je slim bent. Bewonderend uitgesproken. Vol ontzag zelfs. Je wordt geprezen met deze uitdrukking.

Maar iets IN je achterhoofd hebben is dan weer heel andere koek. Gedachten kunnen in je achterhoofd zitten en over nagedacht worden. Zonder dat je dit al te bewust bent. Dit kan een heel eigen leven gaan leiden.

Mijn achterhoofd

Mijn achterhoofd werkt best intensief, al zeg ik het zelf. Daar spatten mijn blogjes van op papier. Waar vandaan? Peurend uit mijn schatkist van lange ervaring. Maar vaak lijkt het schrijven ook geleid te worden. Van hierboven? Lees verder