Volhouden

Op de cover van het weektijdschrift stond vorige week de quote van Angela Schijf: “Bij elkaar blijven is een kwestie van volhouden”. Dat triggert me zodanig dat ik zowaar het artikel ga lezen. Doelt zij op volhouden in diepe droefenis en ongelukkige gevoelens?

Volhouden, Angela Schijf, zegeningenAngela Schijf: de actrice van Flikken Maastricht. Als Eva van Dongen is de spanning voelbaar met haar collega rechercheur Floris Wolfs (Victor Reinier). De blikken voldoende overduidelijk. Al zijn ze bijzonder op elkaar ingespeeld, tot een relatie komt het niet. Ok in het artikel doelt ze niet op dit volhouden.

Pikante serie

Ook doelt ze niet op haar nieuwste serie: Meisje van Plezier. Deze pikante serie begint juist met haar scheiding. Dus dat volhouden is niet gelukt. Hoewel niet haar keuze want deze eega is gevallen voor haar stiefzusje. En laat zich spoorslags in het geheim steriliseren omdat zusje wel een zeer duidelijke kinderwens heeft. Meneer wil wel lusten, geen lasten. Maar ok hij neemt zijn verantwoordelijkheid. Zij neemt om het hoofd boven water te houden haar vroegere beroep weer op.

Voor een Nederlandse actrice is Angela topniveau. Vind ik. Haar spel zeer geloofwaardig, gevoelig, krachtig; alles in één. Alleen al om haar volg ik haar series. En dat wil wat zeggen bij mij, omdat ik nogal eens de neiging heb af te haken. En so wie so niet regelmatig een kijkbuiskind ben, om het met meneer de Uil van de Fabeltjeskrant te zeggen.

Eigenlijk ben ik het wel eens met haar in het artikel dat een intieme relatie een kwestie is van volhouden. Angela gelooft niet in relaties waarin beide partners alsmaar dolverliefd blijven. Ik ook niet. Beide partners slechts mens en ook dien je elkaar je mindere kanten te kunnen tonen. Het is vaak al lastig genoeg te moeten erkennen aan jezelf dat je slechts mens bent. En niet de ideale ik waarnaar je streeft.

Grens aan volhouden?

Maar er zijn grenzen. Bij overtreden daarvan en beiden niet in staat, door welke oorzaak dan ook, niet kunnen reiken naar elkaar oftewel uitreiken naar elkaar, kan het eind weleens in zicht zijn. En kun je frusty achterblijven met je houden van, gehechtheid tot, gewend zijn aan… Een scheiding altijd zeer pijnlijk en petje af voor degenen die vriendschap kunnen houden.

Zolang de mindere tijden lichtpuntjes kennen, waar je houvast aan kunt hebben, hoop kunt houden, kan een mens bijzonder veel verdragen. Met op zijn tijd een stevige knoop laten vallen. Ieder toont zijn houden van op een andere manier. Herken je het nog? Of neem je het voor zoete koek? Volhouden in zware tijden is een kwestie van lichtpuntjes creëren maar ook aangedragen krijgen. En je eerlijke eigen aandeel meewegen. Een soms stroef inkijkje. De lichtere tijden lijken als vanzelf te gaan. Tel je zegeningen. Sta erbij stil. Soepel volhouden…

Passie

Het woord passie is gemeengoed geworden… Was dit woord een tiental jaar geleden voorbehouden aan zeer bevlogen mensen, en werd het zeer spaarzaam gebruikt, heden ten dage moet ieder op zoek naar zijn of haar passie. Is dit een devaluatie van het woord?

Passie, hartenkreetZelfs de meest slome duikelaar wordt verdacht van een onderliggende, ondergesneeuwde passie. Dat goedje waar je beweegreden ligt om tot actie te komen. Want ja actie zal er wezen. Actie zal er zijn in onze drukke westerse wereld. Met daarna weer hoogstnoodzakelijke bakken Mindfulness om tot rust te komen.

Hungry

Zo zag ik laatst een bestelauto zonder belettering. Want ja met een raambrede grote vaandel “Hungry” voor de voorraam van deze auto word ik nieuwsgierig. En observeer ik de auto nauwgezet. Misschien een voorloper van mijn passie. Nieuwsgierigheid. Vragen willen oplossen.

Een vaandel die helemaal wit was. Met levensgrote gouden (!) letters “Hungry”. De eigenaar hiermee verdenkend van een werkelijke hartenkreet. Geen aanduiding verder. De effen witte bestelauto gaf ook geen enkele aanwijzing. En de grote belendende bestelauto stond gewoon geparkeerd.

Passie

Doelde de eigenaar op de wens de honger de wereld uit te helpen? Dat zou mooi altruïstisch en idealistisch zijn. Of is hij zelf altijd hongerig? Of zou het een man zijn die altijd hongerig is naar vrouwen? Misschien de homovariant ervan? Je weet maar nooit. En waarom verdenk ik de eigenaar ervan een man te zijn? Een buitenlander misschien door de Engelse woordkeuze?

Een hartenkreet kan duiden op een passie. Maar of je er wat mee doet? Of je je passie wil laten uitgroeien tot een dagelijkse activiteit? Bevlogen of minder bevlogen? Of je die luxe hebt? In ieder geval is het de zoektocht waard. Naar je passie. En ook als je minder gauw in de benen komt. Dan blijkt het geen devaluatie, maar vervulling. Toch?

Prangende vragen

Prangende vragen en nijpende kwesties vraag ik enigszins plechtig en oubollig? Mooie oude, oubollige woorden kunnen best uit het slijk worden gehaald. Niet door het slijk gehaald. Uit de modder zo je wilt. Hierbij dus. En om er een schepje bovenop te doen: Er lag nog een prangende vraag over sleutels. Een nijpende kwestie.

prangende vragen, nijpende kwestiesSleutels die wij gevonden hadden. Onder de dikke laag stof in de wateropvangbak van de wasmachine. Links naast de verwarmingsketel. Om weer even in herinnering te roepen: Sleutel. Ok? Een column die vooral in de groep Bloggerinteractie op FaceBook bijzonder veel vragen opriep. Via bijbehorende reacties. En ja belofte maakt schuld, dus hierbij ga ik deze schuld inlossen.

Geduld

De bos sleutels stelde het monteursbedrijf ook voor danig prangende vragen. Het leefde deze idiote vondst en vraag. We hebben heel wat afgelachen. Drie hele weken geduld beoefenen was het advies. Want dan zou de zomervakantie weer voorbij zijn.

Ik belde na drie weken, na vier weken en na zelfs vijf en zes weken. Die vakantie van de laatst mogelijke eigenaar van de sleutels als monteur duurde wel erg lang. En ja ik heb wat van een terriër in me. Maar ik kreeg steeds nul op het rekest. Met uiteindelijk het vermoeide en wat lakse antwoord dat ook de laatst terug gekomen monteur niet de eigenaar bleek.

Prangende vragen

Dus helaas blijf ik je het antwoord schuldig. En wordt deze vraag een niet meer nijpende kwestie. Er zit niks anders op dan het los te laten. Zoals je zo vaak wat moet loslaten. De kleurrijke sleutelbos zal in een la beland zijn. Een stoffige la van een overvol bureau schat ik in. Een roemrucht einde van een sleutelbos, die opnieuw stof gaat happen. Die liever sloten had geopend.

Maar om zelf eens prangende vragen te stellen: zijn er nog wensen of vragen die jij als lezer van mij beantwoord wil zien? Een Q&A? Een V&A om het in het Nederlands te melden? Vuur deze vraag op mij af en ik beloof je te antwoorden. Een vragenvuurtje. Die prangende vragen hoef je niet los te laten…

Perikelen

Weer aan de slag na onze vakantie. Tja weer volop in de perikelen. Om specifieker te zijn de Nieuwsbriefperikelen. Twee Nieuwsbrieven bakken in één week is toch wel wat heftig. Al hebben de toeleveranciers van tekst meer dan hun best gedaan.

perikelen, statsSpin in het web: ieder achter de broek zitten. Al krijg ik soms van één trouwe toeleverancier vaak een seintje dat een nieuwe nieuwsbrief wenselijk is voor de wijk. En dat is niet onprettig omdat er daardoor een zekere noodzakelijkheid van uitgaat. Onze wijknieuwsbrief die erg goed wordt gelezen. Statistieken of kortweg stats van over de 70% worden regelmatig gehaald. Eervol! (Ik ben gek op stats).

Citaat

Onze regiokrant blijkt deze nieuwsbrief ook goed te lezen. Donderdag bleek een citaat eruit overgenomen. Met een min of meer eigen interpretatie van de journalist. Maar daar heb ik amper reactie op vernomen. Over reacties gesproken: wat is het toch zwaar bedroevend hoeveel eenrichtingverkeer nieuwsbrieven vaak oppervlakkig gezien lijken.

De lezer neemt zelden de moeite feedback te geven. Terwijl er in mijn eersteling als tweede nieuwsbrief van deze week toch danig naar wordt gevraagd. Ik er altijd naar vraag. Wat is dat toch dat het noest geschreven woord zelden tot reactie noopt? Want ja een kleine 30 uur heb ik toch wel in die eersteling zitten. Van ontwerp tot laatste akkoordvraag van de daadwerkelijke versie van de voorzitter.

Perikelen

Het is dubbel om op zo’n moment spin in het web te zijn: soms de tergend lange wachturen op reactie met onduidelijkheid ook wanneer die te verwachten is. Dat is het lastigste deel. Maar ook weer contactmogelijkheden met elkaar omdat je samen aan één doel werkt. En ja dat is bevredigend. En het uiteindelijke resultaat mag er wezen.

Altijd vatbaar voor verbetering, maar ook dit is een proces. Hoe perfectionistisch ik er ook naar kijk: op een gegeven moment moet ik er een streep onder trekken, een grens bereiken. Anders blijf ik verbeteren. Blijf ik perikelen om dit zelfstandig naamwoord maar eens als werkwoord te gebruiken. Met warm aangelopen appelwangetjes. Mijn hoofd stampend vol en voor mij doodgelezen tekst op een gegeven moment.

De perikelen van het maken van nieuwsbrieven. Een inkijkje. Met inhoud die ondanks weinige feedback de weg naar het hoofd van de lezer wel vindt. En soms de weg naar de krant. Verbindende perikelen. Kleurrijke perikelen.

Vakantievrijheid?

Meer dan twee hele weken vakantie. En wat voor mooi weer hebben we gehad tot vrijdag jongstleden hier in de Lage landen. Vrijdag trad de herfst in. Met de zondvloed. Dat is waar. Maar past uitstekend na de zonnige zorgeloze zomertemperaturen. Toch? Richting nieuw seizoen. En wie weet nog een paar dagen Indian Summer?

Vakantie, Achterhoek, vakantiepoesMinstens al twee jaar hebben we  geen vakantievrijheid geproefd. Behalve dan heel af en toe een weekend weg. Niet dat vakantie noodzakelijk is, een mens heeft er geen recht op vind ik. Een mens heeft af en toe het voorrecht op vakantie te gaan. Nog altijd bijzonder vind ik. Nu poesloos kunnen we weer gaan en staan waar we willen. En tot nu kwam dat er nog niet van.

Sociale vakantie

In onze geliefde Achterhoek hebben eega en ik een week vertoefd. Een meer dan gezellige sociale vakantie. Daar waar ik een belangrijk deel van mijn jeugd ben opgegroeid als Mokumse. Met ons Mokums gezin. En ieder verder is achtergebleven van het gezin. En ik dus nu gezinsgeneugten heb opgesnoven. Plus hernieuwde kennismaking van het ouwe getrouwe landschap met haar vriendelijke en gastvrije bewoners. Een tekst waardig voor een vakantiefolder. Een minder jachtig tempo en geen files. Wat een opluchting!

Met wat onrustig zoeken op nieuwgebouwde wegen kwamen we toch wel waar we wezen moesten. Al was het soms met onze vrienden op achteraf weggetjes via altijd adembenemend Montferland. Want ja voor iets adembenemends moet je van de gebaande wegen af, ook al is het per ongeluk door een haperende Tom Tom.

Vakantiepoes

De eerste dag al liep er een net volwassen poesje door onze tuin van ons huisje. Aandoenlijk smekend om een aai en een hapje eten. Kobus, gedoopt naar ons favoriete restaurant aldaar, ving allerbeminnelijkst de stukjes ham en kaas verrassenderwijs tussen haar voorpootjes! De volgende dag dus op pad voor kattenvoer. Wij hadden een vakantiepoes.

Bij navraag bleek het een boerderijkat uit de omgeving. Dus konden we Kobus of geslachtsvriendelijker: Jakoba helaas niet adopteren. Aldus poesloos weer vertrokken met nog een hele week in het verschiet. Waar we nu de laatste dag van beleven. Een bewogen week, maar met steeds opnieuw rust en balans en dat luilekkerende gevoel dat dan wel eindelijk eens mág! Zonder schuldgevoel: vakantievrijheid. Inmiddels onze agenda’s geraadpleegd voor aankomende week: ook die staat alweer volgeschreven tot ons geluk. Lekker weer in een andere flow. Bye vakantievrijheid? “De dag zachtjes oppakken”, zou mijn Pa als advies geven. Tegenstribbelend toch wel zin in!