Juiste persoon: oproepje

”Veel te veel mensen zijn op zoek naar de juiste persoon, in plaats van te proberen zelf de juiste persoon te zijn.”
Gloria Steinem
De dagelijkse gedachte van woensdag 5 juli. Hoe mooi! Wat lofwaardig. Hoe strevenswaardig! En een heerlijke omkering van dat je niet moet zoeken naar dat stukje wat ontbreekt, die persoon die ontbreekt, maar aan je eigen groei dient te werken.

Juiste persoon, oproepje filmerBij het lezen van de naam Gloria Steinem ging er vaagweg een filmsterrenbelletje bij me rinkelen. Niets is minder waar. Gloria komt uit Ohio, is van 25 maart 1934, is een feministe, journaliste en activiste en actief sinds de jaren vijftig van de twintigste eeuw.

Magneetwerking

En ja dat klinkt kloppend zo’n tekst uit de mond van een feministe. Heerlijk. Al zal de beoogde magneetwerking niet direct in gang gezet worden. De magneetwerking die vele gelukscoaches je beloven in hun gelukstrainingen. Maar wie wil niet lekker in zijn – of haar – vel zitten als geluk niet direct haalbaar is? Geluk: een zwaar overschat goedje. En erachter aanjagen heeft vaak een tegengesteld effect.

Ja het is heerlijk om gelukkig te zijn. Bijvoorbeeld als je verliefd bent. Maar vaak is het een momentopname. Wel een momentopname waar je ten volle van kunt genieten en bij stil moet staan. Een blijvende status van geluk klinkt toch echt behoorlijk sekte-achtig. Met de goeroe als juiste persoon. Zonder eigen verantwoordelijkheid, zonder eigen gedachten. Gehersenspoeld. Met antwoorden uit de mond van de goeroe die nu eenmaal op elke vraag een antwoord heeft.

Juiste persoon

Zelf ben ik op zoek naar de juiste persoon die mij helpt vlogs of video’s op te nemen. Op zoek naar samenwerking. Die mij op dat gebied gaat inspireren en om mee samen te werken. Waarmee ik schrijftrainingen kan starten. Pff de wankele pogingen hiertoe leiden wel tot iets, maar niet tot wat ik beoog. Al ben ik dankbaar voor wat uitgestoken handen. De hobbel om mijn iPhone op dat gebied zijn geheimen prijs te laten geven hoe te filmen en te monteren, is nog steeds te hoog.

Moet ik in navolging van Gloria’s uitspraak dan toch maar zelf die juiste persoon worden? Ach nee schrijven is al genoeg in mijn eentje. Ik doe hierbij een oproepje aan jou als lezer, om gezamenlijk elkaars juiste persoon te worden. Ik doe al genoeg aan persoonlijke groei, hoewel? Jij als filmer ook? En wil je je kennis delen? Samen staan we sterker. De speld in de hooiberg reageert vast en zeker op info@mindelblokhuizen.nl. Toch?…

Huisvogels

Onlangs hadden we een kauw op bezoek. En nog meer onlangs ook een huismus. Voor het gemak noem ik ze daarom maar huisvogels. Want ja ze vlogen in mijn huis. Hoe kwam dat dan? Dat zijn toch vrije vogels?

Kauwtje, huisvogelsHet kauwtje was ’s morgens heel vroeg, terwijl ik liep te spoken met de schuifpui open vanwege de broodnoodzakelijke frissigheid na de hitte van de dag, samen met een ander kauwtje een ingewikkelde duikvlucht aan het nemen. Of waren ze met voorspel bezig? Beiden vlogen vlak bij elkaar. Ze zijn altijd met zijn tweeën. Richting onze schuifpui. En ja die stond op een ruime kier open.

Oh beessie, oh beessie…

De achterste vloog met een scherpe bocht naar rechts terug. Laten we er wat interpretatie op los laten en noemen haar het intelligente vrouwtje. De voorste vloog naar binnen. Door die nauwe opening. Laten we hem het domme mannetje noemen. Ik schrok me de tandjes. En hij raakte in paniek. Her en der in de kamer wat flatsen achterlatend. Ik wist niet hoe snel ik de schuifpui verder open moest zetten. Al roepend: oh beessie, oh beessie…

Omzichtig om zijn paniekerig en driftig gefladder heen laverend en wuivend met grote armbewegingen. Oh wat is zo’n kauwtje groot en wat een scherpe snavel! En ja hij vond al snel de vrije lucht. Ik kon herademen en gaan poetsen.

Getraumatiseerde huisvogels?

Maar hiermee is het verhaal van onze huisvogels nog niet af. Een week of wat later voorzag ik dat een huismus, al zoekend en pikkend naar spinnetjes buiten langs de schuifpui, ook binnen zou komen vliegen. Ik had immers die ervaring. En ja dat gebeurde inderdaad. Maar meneer huismus was totaal niet in paniek. Ging gezellig op de balkjes zitten fladderen en vond alras weer zijn vrijheid. Pfoe hé je zult ze maar te logeren krijgen!

Maar wat als het niet zulk warm weer was geweest? En de schuifpui dus niet open? Meneer kauw had het niet na kunnen vertellen. Die hadden we buiten op kunnen rapen. Nu gelukkig, hoewel getraumatiseerd vermoed ik dan sombertjes, herenigd met zijn vrouwtje. Meneertje mus had sowieso geen trauma opgelopen. Die zag de lol er wel van in. Binnen of buiten het maakte hem niet uit. Daarna net zo vrolijk van tak naar tak hippend in onze pruikenboom. Blij dat de mussenpopulatie aangroeit. Maar huisvogels ze horen niet in huis. En zeker niet in de onze…

Tweehonderdvijftig

Jaja de tweehonderdvijftig nu gehaald. Aantal columns bedoel ik. Wie had dat gedacht. Binnen vijfenhalf jaar. En sinds een maandje ook vijf jaar online. Dubbel jubileum. Vijf jaar is een houten jubileum. Wist je dat?

Alweer jaren geleden hebben eega en ik ons houten trouwjubileum gevierd. En kregen heel toepasselijk een houten fotobalk van ex-collega. Ik had geen idee dat vijf jaar een houten jubileum was. Nooit meer vergeten. En in die balk steek ik nog steeds de laatste kerstkaart van afgelopen jaar. Van onszelf verstuurd aan dierbaren.

tweehonderdvijftig, 250, bijenkorfUitstapje

De afgelopen maand columns niet meegeteld, want ik heb een uitstapje gemaakt. Twee keer een gouwe ouwe en twee keer een gastblog. Maar ik vond dat ik nu weer aan de bak moest. Dus met mijn tweehonderdvijftigste. Daar hik ik al een maand tegenaan.

Helaas is er geen naam zoals goud, zilver, diamant of zelfs ivoor voor een jubileum van tweehonderdvijftig. Het enige noemenswaardige voor dit getal vond ik na diep zoeken op Google. In China is het behalve een getal ook een scheldwoord. En betekent onbenul of idioot.

Mmm misschien ben ik wel een onbenul of idioot dat ik het al zolang volhoud om wekelijks te bloggen. Hoewel het erg lekker is om te doen. En leuk. Inzichtgevend. En verklarend voor mezelf. Een ei leggen. Gezien het aantal lezers ben ik niet de enige onbenul. Of ga ik nu te ver?

Ik dien jou als lezer natuurlijk in jouw en mijn achting te laten stijgen. Respectvol te zijn. En zeker geen chinees scheldwoord op je los te laten. Wat ik hierbij dus stante pede weer intrek. En in dezelfde vaart ook maar bij mezelf intrek. Gedachten zijn krachten.

Tweehonderdvijftig gedachtenkronkels

Tweehonderdvijftig gedachtenkronkels online aan jou toevertrouwd. Om een woordspeling met de grote oude schrijver Simon Carmiggelt maar eens aan te halen. Soms wil ik ermee stoppen. Vraag ik me in gemoede af of dit geschrijf wat toevoegt aan de wereld. Zinvol is.

Als een bezige bij in een bijenkorf en op haar vlucht woorden aaneen rijgend. Bij thuiskomst de honing voor de larven. De larven die de koningin eerst als eitjes heeft geproduceerd. Larven die moeten groeien van dit voedsel. Oftewel woorden als zaadjes produceren die mogelijk opgroeien tot een plant, struik, boom of whatever. Al is een glimlach om dit geschrijf al prettig. Dubbel jubileum. Toch nog maar even doorgaan?

Gastblog: Tsimane indianen en hun koolhydraatrijk voedsel

Anna Berg, België

Medische en medicinale topics kunnen me wel bekoren. Ik lees ze het liefst verpakt in een populair-wetenschappelijk jasje en jargon. Met voldoende info dus, maar in een taal die ik, zonder dokter of verpleegster te zijn, kan snappen. Er is altijd wel iets dat me boeit of verwondert. In krant of tijdschrift, in het UZ Leuven-blad, op internet, in de brochures van de Mucovereniging, in de boekjes bij de dokter …

En dat leverde weer voer voor dit maandags logje. Want The Lancet publiceerde een interessante studie rond de gezondheid van het hart. De gezondste harten kloppen namelijk ver van hier. In het Boliviaanse regenwoud meer bepaald, daar waar het Amazonewoud de bergen van de Andes raakt. Bij de Tsimane-Indianen. De Tsimane? Nooit van gehoord. En dan stelt een nieuwsgierig ikje de Jambers- en Alloovragen: de Tsimane, wie zijn ze, wat doen ze, wat drijft hen?

De Tsimane indianen

tsimane indianenMet zo’n 16.000 zijn ze en ze leven nog pre-industrieel middeleeuws, zeg maar, een beetje zoals onze Germaanse voorvaderen 1000 jaar geleden. In kleine dorpsgemeenschappen, in rieten hutten, ver weg van de bewoonde wereld. Als buitenstaander heb je lef, geld, meerdere vluchten en een betrouwbare kano nodig om er te geraken.

De Tsimane vullen hun bestaan met vissen en jagen, met vruchten verzamelen en bomen kappen voor lapjes grond. Omdat ze al die dingen moeten doen om aan voedsel te geraken, zijn ze een groot deel van de dag fysiek actief in het getouw. Stappentellers hebben ze niet nodig want 16.000 stappen per dag is daar de regel, niet de uitzondering. Ze zitten met andere woorden weinig stil. En dat is goed voor de gezondheid. Bovendien eten ze alleen natuurlijk voedsel. Hun dieet is arm aan verzadigde vetzuren en rijk aan onbewerkte en vezelrijke koolhydraten. Dé garantie voor een leven zonder hartproblemen, zo blijkt. Fysiek dan toch. Want over liefdesverdriet en ander hartzeer heeft de studie het uiteraard niet. 😉

Wie denkt dat hij/zij dat dieet kan nabootsen met de paleohype van bij ons, heeft het mis. Om Tsimane-wijs te leven heb je nodig: zelfgevangen varken, aap of tapir, zelfgeviste vis als piranha, zelfgeteelde rijst en maïs, zelfgeplukt fruit en noten. Bovendien blijkt uit de studie dat ook fervente aanhangers van koolhydraatarme diëten zich moeten herbronnen, want 72% van de Tsimane-energie komt net voort uit de hier vaak verguisde koolhydraten.

Koolhydraatrijk voedsel

Hoe weten we dat allemaal zo zeker? Door multidisciplinaire wetenschappelijke samenwerking. Een team van wetenschappers en artsen streek bij de Tsimane neer, maakte CT scans van volwassen harten en deed metingen van gewicht, hartslag, bloeddruk, cholesterol en bloedsuiker. Ook het calciumgehalte in de kransslagaders werd gecontroleerd.

En de resultaten voor al die parameters zijn, om in cardiotermen te blijven, bloedstollend laag. Bijna 9 op de 10 volwassenen lopen geen enkel risico op hartziekte. Hartaanvallen en beroerte zijn nagenoeg onbestaande. Een 80-jarige Tsimane heeft dezelfde vasculaire leeftijd als een Amerikaan van midden in de 50. En de door ons gevreesde aderverkalking komt er haast niet voor. Indrukwekkende conclusies, to say the least!

tsimane en koolhydraatrijk voedselMet de publicatie van de studie hopen de onderzoekers in onze westerse wereld een mentaliteitsverandering op gang te brengen. Zodat we onze leef-, eet- en beweeggewoonten gaan aanpassen. Als we langer gezonder willen leven. Voor het te laat is.

Toen ik het artikel las, moest ik terugdenken aan The Mission. De film uit 1986 met Jeremy Irons en Robert de Niro. Een prachtige maar heel droevige film over het lot van de Guarani-Indianen boven de watervallen. Ik zag opnieuw de gruwelen die de Spaanse en de Portugese kolonisten daar hebben begaan. Ik moest weer denken aan de Jezuïeten die daar een zoveelste missiepost gingen uitbouwen. Hun geloof en denken gingen opleggen aan de mensen van het woud. Ik hoorde weer hun hemelse gezangen (muziek van Ennio Morricone) voor ze werden uitgemoord. En kreeg het weer even koud als bij de film.

Want ik hoop dat de Tsimane verder wel met rust gelaten worden na wat ze ons geleerd hebben. Dat we hen vooral dankbaar blijven voor de inzichten. Maar als ik lees dat er van hieruit nu ook al dure en exclusieve reizen worden aangeboden om in Bolivië te gaan vissen in Tsimane-gebied, hou ik mijn 50+ hart vast voor de toekomst van hun gezond(st)e harten.

Bron: *Klik*

Gastblog: niet met pensioen

Gastblog van de eega, die van zich afschrijft. Ik geef hem graag deze ruimte…

Ik ben nu vijfenzestig, ik ben niet met pensioen want ik was al met pensioen!

Niet met pensioen, doorwerken, GastblogHet eeuwige gezeur van mensen die steeds informeren of je bij het naderen van je vijfenzestigste levensjaar al met pensioen bent wekt bij mij regelmatig de nodige irritatie op. Na enige keren een ontkennend antwoord te hebben gegeven werd het mij teveel! Steevast antwoord ik nu: “Ja joh, ik ben al met pensioen, maar werk nog even door met mijn hobby”.

“Ja maar”, hoor ik dan,”ik zie je nog elke dag in je auto stappen om naar je kantoor te rijden. “Dat klopt”, zeg ik, “Want je hobby kan je ook buitenshuis uitoefenen en toevallig doe ik dat op een kantoor”. In ’t algemeen lijkt het op werken, maar dat is op veel meer dingen van toepassing.

Ik heb ooit geleerd om als ambtenaar te werken. Dat was een fraai begin van mijn carrière bij zowel belastingdienst, gemeentelijke instellingen als energiebedrijf. Daarmee kan ik ook nu als gepensioneerde op ons kantoor mij staande houden.

Met name de tijden van aanvang en stoppen werden door mij pensioenfähig gemaakt! Ik ben het (gepensioneerde) baasje toch? Nu overweeg ik dan ook een streep te laten aanleggen over de lengte in de gang van het kantoor, waardoor ik ’s morgens nog weet dat ik rechts moet aanhouden richting mijn werkkamer en ‘s avonds via de andere kant ook rechts moet aanhouden om weer bij de uitgang te komen. Ik zal eventueel nog twee informatieborden plaatsen, te weten richting werkkamer en de andere kant richting uitgang. Je weet maar nooit of dit op enig moment nodig is.

Mocht het er op enig moment van komen dat zakenpartner en ik besluiten het kantoor definitief te verkopen, neem ik een vrije pensioendag op en rij vervolgens naar de Koningskade in Den Haag om mij wederom in te laten schrijven in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel.

Nu nog even wat antwoorden geven op veelgestelde vragen over pensioen:

  • Ga je nog vrijwilliger worden?  Nee, dank de duvel maar hiervoor! Overigens is de duvel zeer oud en ook nog actief!
  • Is bestuurslid van een vereniging niets voor je? Je geeft zelf al het antwoord.
  • Wat denk je van het rijden in een bejaardenbus? Nee, ik vervoer per definitie geen personeel.
  • De krant voorlezen aan bejaarden? Nee, dank liever een goed boek lezen; hoewel ik degenen die dit doen wel enorm respecteer.
  • Vissen? Ik heb geen hengel en ga er ook geen kopen!
  • En ga je nu veel op vakantie? Mooi niet en zeker geen bejaardenreizen.
  • Lekker uitslapen? Nee dat doe ik al en ga ook laat naar bed. Dat doe ik al vele jaren!
  • Nu meer boeken lezen? Houd toch op. Ik lees al verschrikkelijk veel zowel voor mijn “pensioenwerk” als voor privé.
  • Op terras zitten? Ja dat wel en het liefst om m’n vakstudie door te nemen op een riant terras.
  • Lekker samen boodschappen doen? Voelt u zich goed? Ik moet een rollatertje voor u regelen!
  • Bejaardengymnastiek? Houd toch op!
  • Goed op je gezondheid letten? Hoeft niet, want ik heb al diabetes II en een beetje COPD. Dus daar hoef ik niet meer op te letten en open benen worden razendsnel geheeld door mijn wijkverpleegkundigen.
  • Het kantoor uitbreiden? Kom maar binnen hoor! Bijna iedereen is welkom. De oude koffie staat al te pruttelen, met name voor gepensioneerden!

Pensioen niet, doorwerken, gastblog

 

 

Hiermee hoop ik alle vragen beantwoord te hebben, en tevens voor de rest van “mijn pensioen” je de mond gesnoerd te hebben… 🙂

Hier nog enkele definities van “Gepensioneerde”

  1. (Bargoens, 1914) straf (hebben), zitten (degene die voor veel jaar zit).
  2. 1) AOW’er 2) Ex-werknemer 3) Iemand boven de vijfenzestig 4)Vijfenzestigplusser.
  3. Iemand die pensioen trekt.
  4. Degene van gevorderde leeftijd wordt wel een bejaarde genoemd. Wat die leeftijd is, is tamelijk subjectief. Vaak wordt iemand van boven de 65 als bejaard gezien, alhoewel velen het hier ook weer niet mee eens zijn. Bejaardheid wordt vaak geassocieerd met allerlei lichamelijke ongemakken als gevolg van de leeftijd en het afhankelijk zijn van hulpmiddelen.
  5. Een persoon die werkt als een bejaarde!

Moge het je verder goed gaan…

De groeten van de oudedagsreserve!