Prangende vragen

Prangende vragen en nijpende kwesties vraag ik enigszins plechtig en oubollig? Mooie oude, oubollige woorden kunnen best uit het slijk worden gehaald. Niet door het slijk gehaald. Uit de modder zo je wilt. Hierbij dus. En om er een schepje bovenop te doen: Er lag nog een prangende vraag over sleutels. Een nijpende kwestie.

prangende vragen, nijpende kwestiesSleutels die wij gevonden hadden. Onder de dikke laag stof in de wateropvangbak van de wasmachine. Links naast de verwarmingsketel. Om weer even in herinnering te roepen: Sleutel. Ok? Een column die vooral in de groep Bloggerinteractie op FaceBook bijzonder veel vragen opriep. Via bijbehorende reacties. En ja belofte maakt schuld, dus hierbij ga ik deze schuld inlossen.

Geduld

De bos sleutels stelde het monteursbedrijf ook voor danig prangende vragen. Het leefde deze idiote vondst en vraag. We hebben heel wat afgelachen. Drie hele weken geduld beoefenen was het advies. Want dan zou de zomervakantie weer voorbij zijn.

Ik belde na drie weken, na vier weken en na zelfs vijf en zes weken. Die vakantie van de laatst mogelijke eigenaar van de sleutels als monteur duurde wel erg lang. En ja ik heb wat van een terriër in me. Maar ik kreeg steeds nul op het rekest. Met uiteindelijk het vermoeide en wat lakse antwoord dat ook de laatst terug gekomen monteur niet de eigenaar bleek.

Prangende vragen

Dus helaas blijf ik je het antwoord schuldig. En wordt deze vraag een niet meer nijpende kwestie. Er zit niks anders op dan het los te laten. Zoals je zo vaak wat moet loslaten. De kleurrijke sleutelbos zal in een la beland zijn. Een stoffige la van een overvol bureau schat ik in. Een roemrucht einde van een sleutelbos, die opnieuw stof gaat happen. Die liever sloten had geopend.

Maar om zelf eens prangende vragen te stellen: zijn er nog wensen of vragen die jij als lezer van mij beantwoord wil zien? Een Q&A? Een V&A om het in het Nederlands te melden? Vuur deze vraag op mij af en ik beloof je te antwoorden. Een vragenvuurtje. Die prangende vragen hoef je niet los te laten…

Perikelen

Weer aan de slag na onze vakantie. Tja weer volop in de perikelen. Om specifieker te zijn de Nieuwsbriefperikelen. Twee Nieuwsbrieven bakken in één week is toch wel wat heftig. Al hebben de toeleveranciers van tekst meer dan hun best gedaan.

perikelen, statsSpin in het web: ieder achter de broek zitten. Al krijg ik soms van één trouwe toeleverancier vaak een seintje dat een nieuwe nieuwsbrief wenselijk is voor de wijk. En dat is niet onprettig omdat er daardoor een zekere noodzakelijkheid van uitgaat. Onze wijknieuwsbrief die erg goed wordt gelezen. Statistieken of kortweg stats van over de 70% worden regelmatig gehaald. Eervol! (Ik ben gek op stats).

Citaat

Onze regiokrant blijkt deze nieuwsbrief ook goed te lezen. Donderdag bleek een citaat eruit overgenomen. Met een min of meer eigen interpretatie van de journalist. Maar daar heb ik amper reactie op vernomen. Over reacties gesproken: wat is het toch zwaar bedroevend hoeveel eenrichtingverkeer nieuwsbrieven vaak oppervlakkig gezien lijken.

De lezer neemt zelden de moeite feedback te geven. Terwijl er in mijn eersteling als tweede nieuwsbrief van deze week toch danig naar wordt gevraagd. Ik er altijd naar vraag. Wat is dat toch dat het noest geschreven woord zelden tot reactie noopt? Want ja een kleine 30 uur heb ik toch wel in die eersteling zitten. Van ontwerp tot laatste akkoordvraag van de daadwerkelijke versie van de voorzitter.

Perikelen

Het is dubbel om op zo’n moment spin in het web te zijn: soms de tergend lange wachturen op reactie met onduidelijkheid ook wanneer die te verwachten is. Dat is het lastigste deel. Maar ook weer contactmogelijkheden met elkaar omdat je samen aan één doel werkt. En ja dat is bevredigend. En het uiteindelijke resultaat mag er wezen.

Altijd vatbaar voor verbetering, maar ook dit is een proces. Hoe perfectionistisch ik er ook naar kijk: op een gegeven moment moet ik er een streep onder trekken, een grens bereiken. Anders blijf ik verbeteren. Blijf ik perikelen om dit zelfstandig naamwoord maar eens als werkwoord te gebruiken. Met warm aangelopen appelwangetjes. Mijn hoofd stampend vol en voor mij doodgelezen tekst op een gegeven moment.

De perikelen van het maken van nieuwsbrieven. Een inkijkje. Met inhoud die ondanks weinige feedback de weg naar het hoofd van de lezer wel vindt. En soms de weg naar de krant. Verbindende perikelen. Kleurrijke perikelen.

Vakantievrijheid?

Meer dan twee hele weken vakantie. En wat voor mooi weer hebben we gehad tot vrijdag jongstleden hier in de Lage landen. Vrijdag trad de herfst in. Met de zondvloed. Dat is waar. Maar past uitstekend na de zonnige zorgeloze zomertemperaturen. Toch? Richting nieuw seizoen. En wie weet nog een paar dagen Indian Summer?

Vakantie, Achterhoek, vakantiepoesMinstens al twee jaar hebben we  geen vakantievrijheid geproefd. Behalve dan heel af en toe een weekend weg. Niet dat vakantie noodzakelijk is, een mens heeft er geen recht op vind ik. Een mens heeft af en toe het voorrecht op vakantie te gaan. Nog altijd bijzonder vind ik. Nu poesloos kunnen we weer gaan en staan waar we willen. En tot nu kwam dat er nog niet van.

Sociale vakantie

In onze geliefde Achterhoek hebben eega en ik een week vertoefd. Een meer dan gezellige sociale vakantie. Daar waar ik een belangrijk deel van mijn jeugd ben opgegroeid als Mokumse. Met ons Mokums gezin. En ieder verder is achtergebleven van het gezin. En ik dus nu gezinsgeneugten heb opgesnoven. Plus hernieuwde kennismaking van het ouwe getrouwe landschap met haar vriendelijke en gastvrije bewoners. Een tekst waardig voor een vakantiefolder. Een minder jachtig tempo en geen files. Wat een opluchting!

Met wat onrustig zoeken op nieuwgebouwde wegen kwamen we toch wel waar we wezen moesten. Al was het soms met onze vrienden op achteraf weggetjes via altijd adembenemend Montferland. Want ja voor iets adembenemends moet je van de gebaande wegen af, ook al is het per ongeluk door een haperende Tom Tom.

Vakantiepoes

De eerste dag al liep er een net volwassen poesje door onze tuin van ons huisje. Aandoenlijk smekend om een aai en een hapje eten. Kobus, gedoopt naar ons favoriete restaurant aldaar, ving allerbeminnelijkst de stukjes ham en kaas verrassenderwijs tussen haar voorpootjes! De volgende dag dus op pad voor kattenvoer. Wij hadden een vakantiepoes.

Bij navraag bleek het een boerderijkat uit de omgeving. Dus konden we Kobus of geslachtsvriendelijker: Jakoba helaas niet adopteren. Aldus poesloos weer vertrokken met nog een hele week in het verschiet. Waar we nu de laatste dag van beleven. Een bewogen week, maar met steeds opnieuw rust en balans en dat luilekkerende gevoel dat dan wel eindelijk eens mág! Zonder schuldgevoel: vakantievrijheid. Inmiddels onze agenda’s geraadpleegd voor aankomende week: ook die staat alweer volgeschreven tot ons geluk. Lekker weer in een andere flow. Bye vakantievrijheid? “De dag zachtjes oppakken”, zou mijn Pa als advies geven. Tegenstribbelend toch wel zin in!

Beleving

Avonturen kun je beleven. Meestal denk je dan aan grootse meeslepende spannende avonturen. Maar ook in het kleine kun je beleven. Als je ervoor open staat. Zelf noem ik mijn dagelijkse capriolen vaak avonturen. En ja die zitten vol beleving. Boeiende beleving.

Beleving, avonturenZo heb ik laatst een webinar gevolgd over verkooppsychologie. In kopen van spullen zit vaak veel beleving. En het soms overgewaardeerde verstand van de mens blijkt zeker bij impulsaankopen gereduceerd tot het prikkelen van de reptielenhersens. Daar waar alle oeremotie zit. Overgeleverde onbewuste oergevoelens. Vechten, vluchten of bevriezen. Met daarboven het emotionele brein. Daar waar je met iets of iemand een klik voelt. Waar het verstand daarna allerlei analyses op uitvoert. Er achteraan hobbelt. Rechtvaardigingen waardoor je precies dat hebt willen kopen of met die persoon vrienden wilt worden. Waarom je denkt dat je het nodig hebt.

Beleving

De kunst van het verleiden. De kunst dit te prikkelen. Kunst van de positieve beleving. De herkenning van alleen dit ontbreekt nog aan mijn geluk! Waar een mens hebberig van wordt. Of zich zelfs voor in de schulden steekt. En jaren en jaren ervoor moet boeten. Om weer controle te krijgen en controle te leren voeren.

Tekstschrijvergoeroes voor websites streven al jarenlang naar een positieve beleving van je website. Datgene wat jou als klant hebberig maakt. Je product dusdanig ten toon stellen dat bij klanten het reptielenbrein én het emotionele brein wordt geprikkeld. De gouden sleutel volgens hen.

Avonturen

Zelf hecht ik ook wel enige waarde aan materie. En ja ben gevoelig voor sfeer en oproepen van het visuele. Maar voor mij hoeven de bomen niet tot in de hemel te groeien. Met een mooi sfeervol lied vlak voor het slapen gaan, kan ik innig tevreden de nacht ingaan. Avonturen in het klein. Even mijn hoofd leeg maken. Een emotionele beleving. Vrijheid.

Zo is een van mijn favo’s van dit moment weer de oude overleden Ramses. Die mijn emotionele brein totaal aanspreekt. En daar heb ik alleen een computer met You Tube voor nodig. Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Klik maar hier om mee te beleven.

Voldoening

Wanhoop is de tegenhanger van voldoening. Een akelige state of mind. Waar ieder zo snel mogelijk van af wil. Toch? Een mooi woord dat voldoening. Op een presenteerblaadje aangedragen tijdens terrasborrel met vriendin. En bij mij blijven hangen. Opgeschreven zelfs.

Voldoening, wanhoopZen-moment

Als ik dit woord uitspreek voel ik de tevredenheid al komen. Dat Zen-moment. Tevredenheid. Eén met mezelf. En dat na zeer roerige tijden. Eén met de situatie om me heen. Eén met ook onrustige omstandigheden. Ondanks dat. Wat zou ik dat graag vasthouden. Maar het is meestal een zeer vluchtig goedje. Toch streven we allemaal zelfs naar geluk. Nog een treetje hoger. Een nog vluchtiger goedje.

Zelf vind ik rust en balans al zoveel waard dat ik niet zozeer naar de kick van geluk op zoek ben. Tuurlijk als je het meemaakt prachtig! Maar is meestal voorbehouden aan hoogtepunten. Memorabele hoogtepunten. Dat dan weer wel.  Maar willens en wetens er naar op zoek gaan is wel een mooi streven maar ook regelmatig zeer teleurstellend. Iets met de plank misslaan.

V o l d o e n i n g

Voldoening. Spreek het woord eens bewust uit. V o l d o e n i n g. Doet het iets met je? Of niets? Werkt het averechts bij je? Tegengesteld? Of voel je dat het werkt? Voldoende is? Om maar een mooie twist aan het woord voldoening te geven. Voel je al voldoende voldoening?

Na hard werken en me totaal gegeven te hebben kan ik veel fijne voldoening voelen. Nu na prettig, positief, erkenning gevend gesprek ook. Maar tegelijk kunnen er ook onrustige situaties spelen. Gezien worden in je strijd is dan belangrijk. Alleen dat geeft al een boel voldoening. En kracht. Moed en hoop. Tegen wanhoop en onrust. Voldoening. Om er een deelwoord uit te halen: maar je moet er wel wat voor doen!