Klokrace

Dat de klok vannacht alweer een uur vooruit ging is nog niet echt merkbaar op deze lazy zondag. De rauwe werkelijkheid dringt pas echt door als ik maandag weer in het gareel ga. Dat uurtje minder: een echte kolerige klokrace. Dagen van slag. Het intuïtieve gevoel van tijd is nog niet veranderd. Dat hobbelt er zoals gewoonlijk kilometers achteraan.

Klokrace, zomertijdZo ’s avonds na 22 uur is er ook altijd een klokrace aan de gang. Waarom de tijd zo hard gaat op zo’n moment snap ik nooit. Heeft er vast iets mee te maken dat ik het dan echt naar mijn zin heb. In een flow ben. Vooral als ik nog ‘even’ op You Tube passende muziek bij mijn stemming zoek. En de ene weergaloze en onweerstaanbare tip krijg van ze na de ander. En ja dan kan ik me moeilijk losrukken want met dit ‘laatste’ lied wil ik de nacht ingaan.

Zee van tijd

En vlak voor een afspraak denk ik met een half uur nog een zee van tijd te hebben. Maar nee hoor de wijzers houden een marathonwedstrijd met het tijdstip waarop ik dien te vertrekken. Ook al peins ik even heerlijk voor me uit!

Ten tijde van grauwe somberheid kon de klok me niet langzaam genoeg gaan. Een zee van tijd voor me werkelijk doorvoelend. Maar de werkelijkheid was dat ik ook toen er geen dag jonger op werd. En nu met eind middelbaar (oeps?) is Kerst nog niet voorbij en staan we alweer aan de vooravond van Pasen. Al drink ik nog zo elke avond minuten méér licht dorstig in.

Klokrace

Nu dus opeens een heel uur meer licht! Maar dat ligt aan des mensens afspraak alhier van zomertijd. Een andersoortige klokrace. Wat mij betreft mag het het hele jaar door zomertijd blijven. Dan maar geen uurtje extra in de winter. En een ochtendmens ben ik toch al niet.

Voor mijn gevoel gaat de tijd in sprongen, dus wat doet dat uurtje ertoe? Mmm nou een heleboel! Als echt gewoontedier loopt mijn innerlijke tijd graag hetzelfde als de kloktijd. Met verbaasde blikken als dit even net niet helemaal klopt. Enne: hoe meer gevorderd in leeftijd hoe sneller de tijd gaat. De klokrace vandaag nog groter!

Meer plakken

Er valt nog veel meer te melden over het blog ‘plakken’ van vóór het blog ‘feessie’. *Klik* Al is plakken op een feessie ook een bekend gegeven… Hoe meer er wordt geplakt hoe gezelliger het was?

Meer plakken, imiterenMeer plakken in plaats van overtypen via de computer is uiteraard een enorme tijdwinst. Zoals laatst de beroemde en bevlogen choreograaf Hans van Maanen meldde in CollegeTour op televisie dat imiteren mag en diefstal niet. Imiteren kun je als inspiratie zien. Letterlijk kopiëren is not done.

Bronvermelding

Op websites geldt de ongesproken regel: beter goed gejat dan slecht geschreven. Wel graag met bronvermelding om de bedenker te eren. Hoe zou jij je voelen als je je letterlijke tekst met eventuele schrijffouten en al door een ander gesigneerd zag? Geplakte tekst? Mocht je Hans van Maanen indachtig er zelf mee aan de slag gaan en het je eigen maken en er een twist aan geven, ok plak en verwerk dan maar.

Uiteindelijk is de hele mensheid en zijn verlangen naar meer en beter in zijn ontwikkeling een kwestie van creatief omgaan met imiteren. Steeds een stapje verder. Nooit uitgeleerd. Nieuwe wegen inslaan vanuit de gebaande paden. En daarvoor hebben we pioniers nodig. Waarvan de volgers bestendigen en eigen maken en zo gemeengoed kan worden.

Meer plakken

Het meer blijven plakken van gevoelens tijdens heftige omstandigheden die geweest zijn en die in het heden nog de kop opsteken worden dan weer deftig trauma’s genoemd. Een kwestie van niet hebben kunnen verwerken. Oh wat kan dat meer plakken. Ieder mens heeft er in mindere of meerdere mate wel eens last van.  Al is het maar een gewoonte uit je jeugd. Geen kind komt echt helemaal ongebutst uit zijn of haar jeugd. En dat is maar goed ook. Al kunnen echte jeugdtrauma’s heel heftig doorwerken.

Perfectie bestaat niet al kun je het omarmen. En is het raadzaam te pogen leed te verwerken. Iets wat veel tijd kan kosten. En daarin jezelf uiten. Daarbij indachtig dat onzekerheid en verdriet ook de weg kan banen voor creativiteit. Onzekerheid de bakermat zelfs is van creativiteit. En deze quote heb ik uit mijn geest gepakt en geplakt – weer meer plakken – maar ik weet niet meer van wie…  Eigen gemaakt?

Feessie

In de aanloop vandaag, jaardag eega morgen gaan we een klein feessie vieren. Niet te groot, niet te klein. Gewoon ongedwongen gezellig. Hopen we. Zijn kadootjes moet ik nog inpakken maar heb ik al wel binnen. En kan ik uiteraard nog niet verklappen want hij leest altijd als eerste…

Feessie, adrenalineEen aanloop is wel handig want er valt een heleboel te regelen van te voren. Maar dat weet jij vast ook wel. Huis schoon en netjes presentabel, boodschapjes, dingetjes vooraf regelen die we normaal op zondag doen – zoals deze blog – en ga zo maar door.

Feessie

Eega staat niet graag in het middelpunt al geeft hij decennia later schoorvoetend toe dat een bepaald feessie toch wel een markering was, een mijlpaal. En ja markeringen en mijlpalen zijn de jeu in het leven. Toch? Net als rituelen in zware tijden is blijdschap tonen – althans die bedoeling hebben – in goede tijden ook een ritueel.

Deze jaardag is weer zo’n ritueel: een blij en vrolijk ritueel, een feessie waard. Je hebt toch maar weer een nieuw levensjaar bereikt. Het vieren van je geboortedag. De aanschouwing van je leven. Daar mag je toch wel met dierbaren bij stil staan. Vind ik.

Zelf in mijn jeugd een aantal jaren in de Achterhoek gewoond, heb ik regelmatig mogen beleven dat de feessies daar onnavolgbaar gezellig zijn. Ze kunnen er wat van die Achterhoekers. Zelden hier in het Westen zo meegemaakt.

Adrenaline

Morgen: een borreltje, een frisje zo nodig, een hapje en wat wetenswaardigheden uitwisselen. Wat de een wetenswaardigheid vindt, vindt de ander non-informatie. Maar achteraf gezien kan het toch handig zijn dit te weten. Het zegt altijd iets over de spreker. Je weet nooit wanneer iets te pas komt in gesprekken later. We vinden elkaar wel. Toch?

Voor nu in gespannen afwachting van het feessie. Juist spanning kan door je extra adrenaline je omhoog tillen. Maar niet te pop. Van harte eega!!!!

Plakken

De bloemist wil nog weleens kilometers plakband plakken om een simpel bosje bloemen. Mmm weleens: eigenlijk altijd! Kopertje pesten? Je zou het bijna denken. In de aanslag om te onttakelen: een scherp mes, een bloemenschaartje en een gewone schaar.

Plakken, plakband, bloemistLaten we dat toch altijd bij de hand hebben. Om te ontplakken. En toch erger ik me eraan. En met name dat de stelen onderaan weer niet ontdaan zijn van blad en stekels. Die herinnering moet je ze steeds meegeven oftewel vastplakken.

Plakken

Je hebt ook mensen die plakken. Die er een sport van maken te plakken. Zo had ik in een boot met hapjes en drankjes eens een dame die dichtbij me bleef zitten. De hele weg lang. Met vele verhalen. En zelfs een zelf meegebracht heupflesje onduidelijke alcohol nuttigend. Terwijl er toch hapjes en drankjes aan boord waren gehesen.

Bij mijzelf plakken mensen en gesprekken lang. Soms zelfs decennia later nog. Heel verwonderd was ik toen ik aan anderen merkte dat dat kennelijk niet bij ieder het geval is. Is dat een kwestie van trouw?  Of van een goed geheugen? Laten we het maar houden op wat een vriendin ooit zei: herkauwen.

Explosie of implosie

Ik herkauw tot iets is verwerkt. Een plekje heeft gekregen. De ene keer gaat het sneller dan de andere keer. Al zijn er onderwerpen die heel diep gaan, waar je elke keer opnieuw tegenaan loopt. Steeds een laagje dieper verwerken. Ga er maar aan staan. Druk het maar niet weg. Anders is een explosie of een implosie het gevolg. En wie zit daar op te wachten? Ik niet.

Voorlopig ben ik weer een weekje verlost van het kilometers beplakte bosje – zacht gekleurde rozen in dit geval – en kan gaan genieten van een versierde salontafel! Want ontdaan van het plakken is er veel lucht en vrijheid en lichtpuntjes voor de bloemen en voor mij!

Lichter

Lichter, hoop, ijsbloemenJa elke dag een beetje lichter. Meer licht bedoel ik. Hoewel het gewicht van de donkere zwaarte van december daardoor ook lichter wordt. Met toen stralend middelpunt de nu onttakelde kerstboom en het kerstgroepje. Trieste bedoening dat onttakelen of aftuigen. De groene sporen die deze achterlaat. Tot ver in de zomer merkbaar.

Eigenlijk is het raar met die wisseling van licht en van seizoenen. Altijd weer verlang ik naar de langste dag. Met zwoele warmte in de lange, lange, ellenlange avond op ons terrasje. En altijd weer gaat die langste lichte avond in frisheid voorbij. Zonder buiten zitten. Of zelfs in regen. En is het licht alweer op zijn retour als je het geluk hebt buiten ’s avonds laat je tuintafelkaarsje te kunnen branden.

Sneeuwlicht

Met 21 december viel de winter in, maar er klopt geen barst van want al eerder viel er sneeuw en daardoor bijzonder mooi sneeuwlicht! Helaas nostalgie: ijsramen. IJsbloemen op de ramen. De wereld verstild in een gevangen sprookje. En behoudens wat los dwarrelende sneeuw na die tijd die slechts plasjes vormden zie ik die winter nog niet erg komen. En die nationaal gehoopte Elfstedentocht zie ik ook nog niet zo snel in aantocht. Al deed één enkele schaatser zijn heikele sportieve kunsten na twee vriesnachtjes. Wel op een ondergelopen weiland, de durfal.

De seizoenen kloppen nooit qua weer met wat de kalender als datum aangeeft. Binnenkort de eerste sneeuwklokjes al boven aarde? Dat luidt toch de lichtere lente in? Al halen we de lente nu al binnen met de narcisjes die oppiepen en nu weldadig bloeien. We leven graag vooruit toch? Zien de toekomst lichter en mooier dan het heden.

Lichter

En nu heel letterlijk lichter. Genietend van elke minuut meer licht ’s ochtends en ’s avonds. Lichtere beloftes. De donkerte én de somberte van me afschuddend. Alleen al door die paar minuutjes. Eigenlijk ben ik maar een kuddedier. Overgeleverd aan lichter licht. Hoopvol licht. Tot 21 juni elke dag een beetje langer.

Daarna mijn kop in het snakkend zand voor elke dag een tikkeltje minder. Geleidelijk. Met als jaarlijkse schrik en fel, oeverloos, snel dovend protest, de klok een uurtje vroeger. De winter die dan eigenlijk al intreedt. Met de nodige verkeersongelukken door het plotsklapse ervan. Dat protest is er nooit bij de klok een uurtje lente-later.

Maar voor nu: elke dag langer lichter licht. Bij jou ook in je gemoed? Tot de laatste groene dennennaalden in het zomerkleed?