Plakken

De bloemist wil nog weleens kilometers plakband plakken om een simpel bosje bloemen. Mmm weleens: eigenlijk altijd! Kopertje pesten? Je zou het bijna denken. In de aanslag om te onttakelen: een scherp mes, een bloemenschaartje en een gewone schaar.

Plakken, plakband, bloemistLaten we dat toch altijd bij de hand hebben. Om te ontplakken. En toch erger ik me eraan. En met name dat de stelen onderaan weer niet ontdaan zijn van blad en stekels. Die herinnering moet je ze steeds meegeven oftewel vastplakken.

Plakken

Je hebt ook mensen die plakken. Die er een sport van maken te plakken. Zo had ik in een boot met hapjes en drankjes eens een dame die dichtbij me bleef zitten. De hele weg lang. Met vele verhalen. En zelfs een zelf meegebracht heupflesje onduidelijke alcohol nuttigend. Terwijl er toch hapjes en drankjes aan boord waren gehesen.

Bij mijzelf plakken mensen en gesprekken lang. Soms zelfs decennia later nog. Heel verwonderd was ik toen ik aan anderen merkte dat dat kennelijk niet bij ieder het geval is. Is dat een kwestie van trouw?  Of van een goed geheugen? Laten we het maar houden op wat een vriendin ooit zei: herkauwen.

Explosie of implosie

Ik herkauw tot iets is verwerkt. Een plekje heeft gekregen. De ene keer gaat het sneller dan de andere keer. Al zijn er onderwerpen die heel diep gaan, waar je elke keer opnieuw tegenaan loopt. Steeds een laagje dieper verwerken. Ga er maar aan staan. Druk het maar niet weg. Anders is een explosie of een implosie het gevolg. En wie zit daar op te wachten? Ik niet.

Voorlopig ben ik weer een weekje verlost van het kilometers beplakte bosje – zacht gekleurde rozen in dit geval – en kan gaan genieten van een versierde salontafel! Want ontdaan van het plakken is er veel lucht en vrijheid en lichtpuntjes voor de bloemen en voor mij!

Lichter

Lichter, hoop, ijsbloemenJa elke dag een beetje lichter. Meer licht bedoel ik. Hoewel het gewicht van de donkere zwaarte van december daardoor ook lichter wordt. Met toen stralend middelpunt de nu onttakelde kerstboom en het kerstgroepje. Trieste bedoening dat onttakelen of aftuigen. De groene sporen die deze achterlaat. Tot ver in de zomer merkbaar.

Eigenlijk is het raar met die wisseling van licht en van seizoenen. Altijd weer verlang ik naar de langste dag. Met zwoele warmte in de lange, lange, ellenlange avond op ons terrasje. En altijd weer gaat die langste lichte avond in frisheid voorbij. Zonder buiten zitten. Of zelfs in regen. En is het licht alweer op zijn retour als je het geluk hebt buiten ’s avonds laat je tuintafelkaarsje te kunnen branden.

Sneeuwlicht

Met 21 december viel de winter in, maar er klopt geen barst van want al eerder viel er sneeuw en daardoor bijzonder mooi sneeuwlicht! Helaas nostalgie: ijsramen. IJsbloemen op de ramen. De wereld verstild in een gevangen sprookje. En behoudens wat los dwarrelende sneeuw na die tijd die slechts plasjes vormden zie ik die winter nog niet erg komen. En die nationaal gehoopte Elfstedentocht zie ik ook nog niet zo snel in aantocht. Al deed één enkele schaatser zijn heikele sportieve kunsten na twee vriesnachtjes. Wel op een ondergelopen weiland, de durfal.

De seizoenen kloppen nooit qua weer met wat de kalender als datum aangeeft. Binnenkort de eerste sneeuwklokjes al boven aarde? Dat luidt toch de lichtere lente in? Al halen we de lente nu al binnen met de narcisjes die oppiepen en nu weldadig bloeien. We leven graag vooruit toch? Zien de toekomst lichter en mooier dan het heden.

Lichter

En nu heel letterlijk lichter. Genietend van elke minuut meer licht ’s ochtends en ’s avonds. Lichtere beloftes. De donkerte én de somberte van me afschuddend. Alleen al door die paar minuutjes. Eigenlijk ben ik maar een kuddedier. Overgeleverd aan lichter licht. Hoopvol licht. Tot 21 juni elke dag een beetje langer.

Daarna mijn kop in het snakkend zand voor elke dag een tikkeltje minder. Geleidelijk. Met als jaarlijkse schrik en fel, oeverloos, snel dovend protest, de klok een uurtje vroeger. De winter die dan eigenlijk al intreedt. Met de nodige verkeersongelukken door het plotsklapse ervan. Dat protest is er nooit bij de klok een uurtje lente-later.

Maar voor nu: elke dag langer lichter licht. Bij jou ook in je gemoed? Tot de laatste groene dennennaalden in het zomerkleed?

Wissel

Enkele uren voor de wissel van 2017 naar 2018  komt het sein om 0:00 uur op groen te staan. Geen ontkomen aan. De weg terug niet te nemen. Hoewel natuurlijk in herinnering wel. Meestal behoorlijk gekleurd. Dat dan weer wel. Want je geheugen voegt er eigen dimensies aan toe. Hoe hard je ook je best doet realistisch te blijven. Het kleurrijke goedje emotie voegt er van alles aan toe. En dat is menselijk.

wissel, naar 2018We wisselen wat af in een jaar. Staan zelfs dagelijks voor keuzes die het sein van groen, naar oranje, naar rood laten verspringen. En dan weer naar groen. In je trein die je leven heet. Met soms versperringen, perronpauzes en wisseling van trein. En oh ja ook weersinvloeden. Dat haalt vaak het NOS journaal. Want ondanks alle goede beloftes van de NS raken de treinen van een millimetertje sneeuw al danig in de war.

Mijmerde

Zo niet de tijd. Die raakt nooit in de war. Wisselt altijd in balans. Hoe we het ook beleven. Tikt ongenadig voort naar een Nieuwjaar vol prachtige beloften en voornemens. Nou aan dat laatste doe ik maar beperkt mee. Al mijmerde ik de laatste dagen wat af. Dik onder de invloed van het lichtfeest en de helaas donkere grauwe dagen. Die luie feestdagen gaan toch een beetje in een roes voorbij. Razendsnel.

Met als lichtende bakens nabijheid van vrienden. Fijne gesprekken en soms haperend. Maar ook dat kan een doel hebben. De andere trein genomen met een andere wissel. Verdrietig en pijnlijk. Vooral als het de definitieve is die naar boven gaat. Want ook dat hebben we helaas dit jaar moeten meemaken. Waaronder poezenkindeke Mara.

Wissel

We speculeren vandaag massaal over elke wissel die we dit jaar zullen nemen. En vragen naar elkaars voornemens en verwachtingen. Maken plannen hoewel het altijd anders loopt. Toch is plannen maken en doelen stellen heel goed. Het geeft richting aan ons leven. En met deze blog ga ik straks vol vertrouwen 2018 in! De wekelijkse blog die ik een tijdje heb gepauzeerd.

En ga gewoon het nieuwe jaar in! Neem ik de wissel voor lief, en wordt ouder, hopelijk wijzer, want straks staat het sein op groen…

Opruimen

In dit herfstige, kleurige bladeren vallende seizoen met zijn stormen zijn eega en ik eens toe aan opruimen. Oeps dat mag weleens met onze dichtgeslibde kasten. Hoe komt dat toch altijd weer? We ruimen echt wel vaker op. Ruimte creëren. Maar op de een of andere manier letten we misschien niet altijd goed op of te druk met de dagelijkse gang van zaken. Herken je het?

opruimen, opgeruimdOoit mocht ik het genoegen smaken van een herintredende opruimcoach gratis gebruik te maken voor mijn bureau. Volgens mij ligt er nog ergens een doosje te slingeren met de verzamelde ‘nog uit te zoeken’ onderdelen na deze exercitie. Maar inmiddels dik ondergesneeuwd en zou niet meer weten waar. Ik bedoel maar: hoezo opruimen?

Opruimen

Mijn lichaam is ook aan het opruimen: de voor mij blijkbaar teveel aan vitamine D3. Toch echt voorgeschreven door mijn huisarts, na gebleken tekort. De klachten en klachtjes die ik kreeg weet ik niet direct daaraan. Gewend om stress de schuld te geven. Maar blijkt na terug halen wanneer ermee begonnen en wanneer deze nieuwe klachten zijn ontstaan toch echt de schuldige.

Vitamines zijn niet altijd onschuldig, behalve zover ik weet vitamine C die je bij teveel weer uitplast. Maar ik ben er geen expert in. Google bracht uitkomst al waarschuwde die bij vergiftiging ervan direct voor levensgevaar. Oeps! Waar doe je nu wijs aan? Wel googlen, niet googlen?

Relativering

Volgens mij gaan de tegenwoordige medici ervan uit dat je hebt gegoogled. Terwijl ik nog van de generatie ben dat ik meestal luister naar mijn artsen. Uitleg verwacht. Relativering van al het naars op google opgediend dien je dan weer zelf te proberen onder de knie te krijgen.

Gezond verstand en proberen terug te halen wat, waar, wanneer en hoe. Uiteindelijk ken jij jezelf het beste. Toch? Maar nu eerst maar eens aan het daadwerkelijk beginnen met de voorgenomen twee dozen opruimen. Wie weet wat er nog tevoorschijn komt? Komt er vanzelf alvast een opgeruimd hoofd. Die vitamine D3 is helaas nog een weekje bezig voor het is opgeruimd. Hopelijk niet langer…