Jannenband

Hechtingsband

Er is al vele jaren onderzoek gedaan naar de gehechtheid tussen moeder en kind. Een zeer belangrijk item. Men spreekt dan van veilige of onveilige hechting. Daar tussenin de vele nuances. Maar in allerlei relaties kan er sprake zijn van veilige of onveilige hechting. Met ook hier de vele nuances daar tussenin.

Vanaf de eerste ontmoeting was Jan voor mij thuiskomen. Van mijn voornemen elkaar anderhalf uur te ontmoeten, kwam weinig terecht.  Voornemens interesseerden me op dat moment niet meer, het werden meerdere uren. Ik voelde me zo vertrouwd met hem alsof ik hem al jaren kende… Zo bijzonder! Hij troonde me zelfs mee naar een zeer verscholen romantisch terrasje. Op een plek die ik dacht goed te kennen, maar dit terrasje kende ik niet. En maar praten met elkaar. En ja, al snel gingen we ons aan elkaar hechten.

Eerste jaar

In het eerste jaar gingen we ontzettend veel met elkaar op stap. Jan als ondernemer had de beschikking over zijn eigen tijd. Ik had ook een paar dagen in de week vrij van mijn toenmalige opleiding. En we namen het ervan. Tot hij aan het einde van dat jaar de financiële balans op ging maken: dit kon niet meer! Zijn omzet was uiteraard gekelderd. Maar wat hebben we genoten van al die uitstapjes. En leerden elkaar steeds beter kennen.

Daarna bleek hij toch echt een workaholic, wat ik met ons eerste telefoontje al vermoedde. Maar ik groeide erin mee. Zelfs zodanig dat ik voor mijn computeropleiding stage bij hem mocht lopen. Zijn bedrijf was al flink geautomatiseerd, dus ik kon mijn hart ophalen. Ik kon dankzij hem mijn stage goed afronden en mijn diploma in ontvangst nemen.

Ik heb nog een tijdje meegewerkt in zijn bedrijf. Maar dat was niet echt een succes. De dubbele pet met Jan als baas en als geliefde bleek mij niet te passen.

De jaren erna

Op de achtergrond meewerken vanuit huis, toentertijd niet gewoon zoals nu tijdens en na corona, bleek wel een goede greep. Daarnaast deed ik nog een andere parttime baan. Ik hielp hem met vele nieuwsbrieven schrijven en verzenden, interviews houden met klanten, meedenken met de medewerkers en oplossingen zoeken voor hindernissen: dat was echt mijn ding, om het maar populair te zeggen. Jan en ik vulden elkaar daarin prachtig aan. Hij gaf me ook veel vrijheid. Hij had een mooie, bloeiende zaak, vele, lange jaren. Tevreden klanten en hele trouwe, hardwerkende medewerkers in een goede sfeer.

Op een gegeven moment kwam het pensioen in zicht. Jan ging later, na grote hindernissen, als eenpitter zelfstandig door. Zelfs toen hij al ziek was. Zelf had ik veel vrijwilligerswerk en schreef onder andere deze blogs.

Jannenband

Onlangs was het precies één jaar geleden dat Jan is overleden. Een zware tijd voor mij deze dagen. Het eerste rauwe rouwroesjaar wordt naar mijn gevoel afgesloten, één jaar na zijn uitvaartdienst en begrafenis. Al hoorde ik dat de eerste rouwperiode met één jaar en 40 dagen wordt afgesloten.

Net vóór het eerste jaar om was, hielden we met zijn trouwe ex-medewerkers een borrel bij mij thuis. Ouderwets gezellig, het deed denken aan de vrijdagmiddagborrels van vroeger. Bijzonder genoeg voelde het nog veel hechter dan eerst. We spraken over de schrikbarende kaalslag van andere helaas overleden medewerkers, collega en partners. We hebben ze herdacht en hebben op hen geproost.

Bij het weggaan zei één van hen de legendarische, typerende, zelfverzonnen en ontroerende woorden: wat wij hebben is een Jannenband… Veilige hechting op de werkvloer.

Fragmentarisch

Fragmentarisch

Met deze fragmentarische verhalen – blogjes dus –  geen roman, heb ik vandaag met dit blog 3 mijlpalen bereikt:

1)    Het wordt het 325ste blog online! In 12 jaar geschreven.

2)    Dit is het 40ste blog geredigeerd door mijn trouwe, snelle, uitstekende schrijfcoach Sigrid van Iersel, die er altijd iets positiefs in vindt. *Klik*

3)    Deze laatste 10 blogs van mijn strippenkaart van 10, die ik elke keer afneem, is 1,5 jaar geleden door Jan op mijn verjaardag cadeau gedaan! Oeps pijnlijk weer een stapje verder van hem af, na deze blog.

Kennelijk slaat mijn schrijverij best aan. Al krijg ik niet altijd reactie online, mondeling of privé wel. En dat stimuleert me enorm. Dat het ei dat ik leg, soms moeizaam uitgebroed, word herkend en erkend doet me goed. Mijn zaadjes mijmeringen worden daarmee soms tot wortelende, volwassen planten. Niet alleen bij mezelf maar kennelijk soms ook bij de lezer. Niemand verbaasder dan ik! Lees verder

IM gedenkdagen

Gedenkdagen

Net na een geboorte van een baby houden ouders eerst dagen bij, dan weken, dan maanden en pas veel later jaren. Heel apart en bijzonder dat we dit na een overlijden ook doen. Ik zeg ‘we’ omdat ik dit ook heb gehoord van lotgenoten. De IM gedenkdagen. En ja die zijn vaak zwaarbeladen.

Zelf kruip ik weg met fotoboeken, muziek, Jan’s favo: stroopwafels (wel neem ik de mini-versie ervan) en lekker eten IM van Jan. En vlak ervoor of op de dag zelf naar het graf van Jan. In gedachten of hardop zelfs daar pratend. Nog even rusten op het bankje bij de vijver met de mooie fontein en er foto’s van maken. Onlangs zat daar met zijn verjaardag een eendenpaartje gezellig bij elkaar hun veren op te poetsen. Hartverwarmend die verbondenheid, maar ook een beetje pijnlijk ergens: zij wel! Lees verder

Verdriet verbindt…

Verdriet verbindt…

De emo-rollercoaster na het overlijden van mijn eega Jan heb ik nu vaak genoeg in mijn vorige blogjes belicht. Het meest in het oog springende gevoel is verdriet en gemis. Maar er is ook een mooie andere kant aan verdriet: het kan enorm verbinden als je het met elkaar deelt. Niet voor niets dat er op een uitvaart er, als het goed is, zo’n warme sfeer hangt die een mooi afscheid vorm geeft. Waar je een fijn gevoel aan overhoudt. Ondanks alles. Ondanks het gemis. Lees verder

Oeps 2024

Dág 2023

Het nieuwe jaar 2024 stortte als een overweldigende golf over me heen, en ik worstelde met het verlaten van 2023, het sterfjaar van mijn man Jan. Dit na de veelal loeizware decembermaand, maar ook met mooie, hartverwarmende en verbindende lichtpunten gelukkig. Ik wilde 2023 helemaal niet verlaten en zeker geen nieuw begin! Het jaar waarin ik het liefst wil blijven vertoeven. Dichtbij Jan. Maar helaas, de tijd staat niet stil. Dit is onlosmakelijk met ons aardse bestaan verbonden. Voor Jan staat de tijd stil. Voor mij niet. Al zitten de emoties soms erg hoog, het leven heeft kennelijk nog een plan met mij. Ik heb de emo-rollercoaster maar te doorstaan. Lees verder