Puinhopen

Puinhopen

We zijn ruim een kwartaal (vier hele maanden) verder, dan beschreven in het laatste blog. [Note: Nu online gepubliceerd zelfs vijf maanden, met Pasen geschreven] De nachtmerrie van maandag 13 december 2021 ligt alweer achter ons. Zie: *Klik*  En ja we proberen op deze puinhopen weer een leven te creëren. Al is dit drama in het licht van de oorlog van de Oekraïne flink te relativeren, het valt niet mee voor eega zonder linker onderbeen. Eén onderdaan gehalveerd! Zijn basis, zijn voortbewegen.

En ook niet voor mij. Het kost me teveel emoties om deze nachtmerrie te beschrijven en eerlijk gezegd is er ook veel teveel gebeurd om in mijn overvolle hoofd te memoreren.

In vogelvlucht

Om in het kort toch wat te melden: we hebben indringende decemberdagen meegemaakt. Zondag 2 januari werd eega opgenomen in het ziekenhuis en maandag 3 januari werd zijn linkervoet geamputeerd. Dit heet tergend genoeg een zogenaamde guillotine-operatie. Hoopvoller en eufemistischer kunnen we het niet maken.

Het ontbrekende bergje zien onder zijn deken, waar zijn voet hoorde te zitten, was hemeltergend confronterend en afgrijselijk. Vanwege vocht in zijn been moest de operatie in tweeën: donderdag 6 januari werd zijn onderbeen geamputeerd. Nog minder onder zijn deken zien, dat zal ik maar niet eens proberen te beschrijven.

Eega was euforisch van de morfine, zeer vervreemdend je eega zo mee te maken. Na een indringend pleidooi mocht hij een week later toch naar het revalidatiecentrum. De artsen hadden hem liever naar de revalidatieafdeling van een verpleeghuis. Met verve meldde hij zijn motivatie om te oefenen. En dat lukte. Een opstekertje, omdat er in het centrum meer disciplines zijn om hem zo snel mogelijk weer op de been te helpen. Om deze plastische vergelijking maar even te gebruiken.

Revalidatiecentrum

Tot begin april heeft eega in het revalidatiecentrum gezeten. Tweeënhalve maand. Het was zwaar, moeilijk, wennen, aanpassen, onrealistisch en irreëel. Een totaal andere wereld met zijn eigen ongeschreven en geschreven regels. Eega was naar zijn dagelijkse bezoek zeer positief en naar mij toe aan het afreageren. Dat schijnt veel voor te komen in zo’n geval. Maar voor mij heel erg zwaar.

Helaas was er voor het centrum met anderhalve maand te weinig vooruitgang te zien. De te behalen doelen zijn strak omschreven door de ziekteverzekering. Eega noemde het zijn overlevingskamp. En soms zelfs zijn strafkamp. Als altijd eigen baas met trouw personeel, viel het niet mee om te leren omgaan met de vaak jonge verpleging, artsen en therapeuten. Niks ten nadele van hun inzet.

Covid

En ook nog even beiden Covid gehad. Hij in het centrum in quarantaine verzorgd door van top tot teen blauw plastic verklede verpleging en ik thuis alleen. Na al die tijd zo bijzonder voorzichtig te zijn geweest, was besmetting in het revalidatiecentrum niet te voorkomen. De eerste drie dagen was ik erg ziek en daardoor bang dat het nog erger zou worden. Daarna verliep corona mild en kreeg ik vertrouwen op een goede afloop. De vaccinaties hadden ons beiden geholpen.

Onder andere door Covid en stress kreeg eega vaak torenhoge diabeteswaardes. Gelukkig wist zijn stante pede opnieuw ingeschakelde internist er raad mee om hem aan de medicijnen te houden, zodat hij nog niet blijvend insuline moet spuiten.

Zelf kon ik niet vaak op bezoek komen door zware burn-out, maar voelde me in gesprek met de medewerkers ook regelmatig een wormvormig aanhangsel. Er werd gewoon van uitgegaan dat ik alles regelde en organiseerde en op kwam draven wanneer zij wilden. Geen vragen maar opdrachten. Al deden ze hun best rekening te houden met mijn bezoektijden. Wordt vervolgd…

Medeleven

Medeleven

Medeleven, ook wel mededogen genoemd, is voor mij een steunend gevoel. Even voelen we ons samen. Blijft me lang bij. Maar dat zit hem vooral in meelevende ogen.

Weer heel anders dan medelijden. Al is mee-lijden ook een prettig gevoel. Medelijden niet echt. Maar zo ver hoeft de ander niet te gaan. Die mag in zijn eigen velletje blijven zitten, al is het met een luisterend oor of uitgestoken hand. Lees verder

Vergipsing

Vergipsing

Als van origine Amsterdams kind zeiden we als grapje in ons gezin vaak ‘vergipsing’ in plaats van vergissing. Is dit dan een vergissing?

Geen idee waar het vandaan komt en ik zou eens kunnen rondvragen of het een familiewoord was? Misschien weten mijn nichtjes het? Nog steeds vind ik het een mooi woord! Maar gebruik het alleen tegen eega, die wel van die woordgrapjes houdt en ze waardeert.

Gips

Eega zit sinds mei met zijn linkerbeen letterlijk in het gips. Zijn grote – nu helende, maar nog altijd niet dichte – hielwond wordt daarmee niet belast en extra beschermd. De nieuwe jonge celletjes in de wond zijn namelijk erg teer. Een vergipste man dus. Hoewel het geen vergissing is. Wel lastig voor hem. En een vergipsing. Hij mag slechts wat rommelen in huis, verder mag hij niet lopen. Hij wordt dus buitenshuis in een rolstoel rondgerold. Maar binnen als hij al loopt: bonk, loop, bonk, loop. Richting toilet. Richting keuken. Links, rechts, links… Lees verder

Vuurschaal

Vuurschaal

Onlangs kreeg ik het op mijn heupen. Ik had half september wat spullen klaargezet bij het grof vuil. Waaronder een Mexicaanse tuinhaard van aardewerk. Die was helaas destijds geen lang leven beschoren. Eega struikelde in de tuin en daar kon onze tuinhaard niet tegen. Net nieuw! Eega ook niet…

Deze tuinhaard was bedoeld om onze jaren geleden gespaarde houtblokken van onze bol-acacia in op te branden. Houtblokken? Heb je een boom omgehakt, als bomenliefhebber? Lees verder

Kunnen en willen

Kunnen en willen

Bij kunnen en willen

Schilderij: Hornman-Zee ’96

Regelmatig worstel ik met kunnen en willen. Ik kan van alles willen, maar kan niet altijd. Of andersom: ik kan wel, maar wil niet. Eega en ik halen regelmatig het credo aan van een vroegere buurvrouw: kunnen wel, willen niet…

Waarom houdt dit ons zo bezig? Als je beperkingen hebt – zoals wij momenteel – is dit een essentiële vraag. Eentje waar je jezelf antwoord op moet geven. Maar ook elke keer opnieuw. Elke dag, soms zelfs elk uur.

Wil je zo gezond mogelijk worden? Een belangrijke vraag. Meet je je aan een gezond iemand af, die zo gezond mogelijk wil blijven dan kan die persoon van alles, als hij wil. Maar beland je eenmaal in beperkingen door ziekte dan wordt het een ander verhaal. Dan kan er heel veel niet. Hoe graag je ook wil.

Longoperatie

Zelf heb ik direct na mijn longoperatie met nog 1/3de deel rechterlong over, om de vermaledijde verkeerd gedeelde slechte cellen weg te halen, – longkanker ja – elk advies die me gegeven werd opgevolgd. De diëtiste, fysio, artsen en andere hulpverleners hadden een makkelijke aan me. Met de dood voor ogen gehad voor mijn operatie, wilde ik nog maar één ding: en dat was leven. Zo heftig geschrokken dat mijn lichaam het totaal had laten afweten en elk vertrouwen erin weg was. Lees verder