Afscheid tweeduizendtwaalf

Tijdens deze bijzondere dagen op het randje van tweeduizendtwaalf ga ook ik terugblikken. Tweeduizendtwaalf een jaar dat ik zo langzamerhand wil overslaan. En nu zo snel mogelijk wil vergeten. De oude man tweeduizendtwaalf genaamd, is aan zijn eindje en ik ben er blij mee. Blij dat ik baby tweeduizenddertien kan gaan begroeten. Vol verwachting naar een onbeschreven blad oftewel jaar. Hoewel de sporen van de geschiedenis natuurlijk niet weg te vagen zijn. Je kunt er zoals zo vaak gezegd wordt van leren. Maar ik wil niet altijd leren.  

Met negen (!) overlijdens dit jaar ben ik toch nog aan genieten toegekomen. Of misschien wel juist aan genieten toegekomen. Wat is een hardere confrontatie en les, met deze overlijdens, dan dit, om bij de dag te leven? Om de rouw, het verdriet en de boosheid te doorvoelen en tegelijk blij te leren zijn met de kleine geneugtes van het leven? Misschien juist wel stil te staan bij die bloem, die in knop staat en een dag later zo prachtig uitkomt. Of alleen blij te zijn met de knop, hoe prachtig die is, omdat onze bloemen in een vaas nogal eens voortijdig willen verwelken. Wanneer is het punt dat je geniet? Het is mij niet helemaal duidelijk. Het is ook een beetje ongrijpbaar. Genieten van hoop en verwachting op iets mooiers, en dus genieten uitstellen, of stil te staan bij het moment zelf en de belofte van de knop van de bloem te verwelkomen? En dan maar afwachten of de bloem gaat bloeien? Hoe groter de duisternis hoe lichter een slechts klein lichtje. 

Ik ben nu dankbaar en blij dat mijn columns schrijverij sinds afgelopen januari zo vooruit gaat. Zelfs sinds mei online op deze blog. De statistieken groeien elke maand weer veelbelovend. Zo hier en daar was er een waar pareltje bij. Maar de worsteling is soms ook een feit. De teleurstelling als dingen anders lopen dan verwacht of gehoopt. Op dat moment knalhard. En lastig. En toch kan er uit een worsteling iets moois groeien.

Nee oude man tweeduizendtwaalf, ik geef je geen grote schop. Ik zal het ermee moeten doen. Zo dadelijk vlij ik je zachtjes in de geschiedenis van mijn leven. De wijk knalt je alvast uit met vuurwerk. Mijn hoop is dat baby tweeduizenddertien wat liever voor ons zal zijn. Maar genieten zal ik. Nu alvast van een column die weer af is!

Zie hierboven de knop Kerstkaart voor onze kerst- en nieuwjaarswens aan jou!

Print Friendly, PDF & Email

Gerelateerde berichten:

10 thoughts on “Afscheid tweeduizendtwaalf

  1. Loes dit is weer een schitterende bespiegeling van het afgelopen jaar. Inderdaad ik kan er van meepraten! Laten we hopen dat het nieuwe jaar meer vreugde brengt!

  2. Een goed verhaal en oh zo herkenbaar. Ik heb dit jaar veel te vroeg afscheid moeten nemen van mijn schoonzus (haar eigen keuze) en dit is moeilijk te begrijpen en te accepteren.
    Ik wens jou voor 2013 veel geluk en wijsheid en een hoop schrijfplezier.

    • Heftig Titia. Ja ons jaar was ook heftig. En zo mijmerend rond oud en nieuw komt het weer opzetten hé? Dank voor je mooie wensen!

  3. Dit is een mooi verhaal. Herkenbaar,jazeker.
    Afgelopen jaar de nodige dierbaren verloren en ook zakelijk de gevoelige klappen van de recessie en andere tegenvallers ondervonden.
    Het nieuwe jaar biedt weer nieuwe kansen. De wonden laten helen en weer aansterken en opbouwen.

    Groetjes van Bollo

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *