Met de laatste tikkende uurtjes voor de sprong in het ongewisse: anno domini 2016 naar anno domini 2017, zit ik hier fris gedoucht met natte haren een beetje te rillen. In de verte gedempt klinkende knallen. Blij toe dat er geen jongeren meer in deze wijk zijn, die vuurwerk werpend rondrennen. De nieuwste jonge generatie
Afgelopen voorjaar heb ik in ‘Recycle’* geschreven dat ik nog denkende was om plastic te sparen. En verhaalde daarin over de voorraad als een berg, waarin je toch echt geen plastic vlag kan plaatsen als je die wilt beklimmen. Ik zag de verstikkingsdood al voor me. Nu kan ik plechtig melden dat ook deze verzamelwoede
Zoals drie weken geleden beschreven is afbranden (Zie *Klik*) of ook wel burn-out genoemd, een veel voorkomend fenomeen. Een van de lastigste ziektes om van te herstellen en is inmiddels wijdverbreid. Maar het kan: herstellen. Zoals een Phoenix uit zijn as. Waar ik de column mee eindigde. Nogmaals afbranden met nu meer opwekkend nieuws. Al dien je
Vrijwilligerswerk is vrijwillig en niet-vrijblijvend. De kreet die men hoort uit vele monden. Maar vrijwilligerswerk verandert. In rap tempo. Amper nog bestuur te vinden voor organisaties, stichtingen of verenigingen. En de participatiemaatschappij eist ook haar tol. Geen school draait meer zonder ouderparticipatie. Geen gemeente meer zonder bewonersinspraak en klankborden en het niet-vrijblijvende werk is de
Eega en ik hebben beveiliging. Ons huis is beveiligd bedoel ik. Met bewegingsensoren en rookmelders. Die eenmaal in alarm direct naar de meldkamer gaan: 24/7. Oftewel dag en nacht. Een veilig gevoel gekocht. En daarmee hebben we al eens inbraak voorkomen. Althans erger dan wat lampen kapot geslagen, keukenraampje geforceerd, maar ook een afwasmachine vol