Gastblog: Pleegzorg

Vandaag geef ik graag een gastpodium aan mijn neef Rob de Blok met zijn vrouw Marga Ganzevles, bevlogen gezinshuisouders:

Hoeveel onzekerheid kunt u verdragen?

Stelt u zich eens voor. Op een dag komt u op uw werk. Er staan twee portiers bij de ingang. Als u langs hen heen wilt glippen krijgt u te horen dat u per direct niet langer welkom bent. U wordt verzocht het pand te verlaten en thuis af te wachten. U heeft geen idee waarom, maar dat het ‘serieus shit’ is, is duidelijk. U kunt niet eens uw persoonlijke spullen ophalen want de toegang word u ontzegd. Als u zeer stressbestendig bent denkt u waarschijnlijk aan een fout of een grap, anders bent u zo in shock dat het dagen of weken duurt voor u een plan de campagne hebt gemaakt. Uw contract is om onduidelijke redenen opgezegd, u heeft juridische bijstand nodig. Tot de tanden toe gewapend gaat u de strijd aan. De rechtszaken die volgen duren jaren. Zonder resultaat. Geen baan, geen zekerheid.

pleegzorg, boek, dwaling kinderrechters

Boek: Wie zorgt er dan voor mij?

Je moet van goeden huize komen om je door zo’n scenario niet onderuit te laten halen. Gelukkig gebeurt dit niet in Nederland. Niet met werknemers.

Dat het kinderen wel kan overkomen heeft u waarschijnlijk niet eerder bedacht. Kinderen kunnen op een kwade dag van huis of school gehaald worden omdat de ouders niet voor hen kunnen zorgen en ze gevaar lopen. In het slechtste geval worden ze zonder voorbereiding opgehaald en naar een onbekende plaats gebracht. De periode daarna zijn ze in shock. Ze begrijpen niet wat hen overkomt en al helemaal niet waarom. Gelukkig hebben ook zij rechten. De zaak wordt gewogen en getoetst door de kinderrechter. Deze acht de uithuisplaatsing gerechtvaardigd. Een jaar later komt de zaak weer voor de rechter, met hetzelfde resultaat. Nadat ze twaalf jaar zijn geworden mogen ze zelf hun mening geven voor de kinderrechter. Hoewel ze terug willen, blijft de situatie onveranderd. Weer een jaar verlenging. Zo verkeren de kinderen acht (!) jaar lang in grote spanning: Steeds weer opdraven om hun mening te geven, steeds dezelfde uitkomst: de uithuisplaatsing met een jaar verlengd. Al die tijd zitten de kinderen in de wachtkamer.

Zouden wij als volwassenen al gek worden van jarenlange onzekerheid over werk, wat doen we dan deze kinderen aan? Zij weten niet waar ze zullen gaan wonen en opgroeien. Ze weten niet of ze weer moeten wisselen van school of pleeggezin. Al die tijd kunnen ze niet verder in hun ontwikkeling. Soms is een uithuisplaatsing onontkoombaar. Maar kinderrechters, ook deze kinderen hebben recht op een toekomst!

Auteur Marga Ganzevles – gezinshuisouder – met partner Rob de Blok (Auteurs van ‘Wie zorgt er dan voor mij? Een veilige toekomst voor kinderen in de jeugdzorg’ Te bekijken of te bestellen: *Klik* )

Eerder gepubliceerd in een gewonnen column van ‘Metro’ op maandag 15-6-2015

Antipositivo Wilma: duoblog

Net als Mindel Blokhuizen heb ik mijn bedenkingen bij de positivo-maatschappij. Als mensen tegen mij zeggen dat ik een beetje positief moet blijven is het gesprek al snel afgelopen. Zo iemand heeft in mijn ogen geen oren voor het echte verhaal. Natuurlijk hou ik ook niet van klagen en slachtoffergedoe, maar ontkennen is ook niet mijn ding. Niet zo gek, als je als hulpverlener dagelijks verdrietige mensen in je spreekkamer ziet die dingen zeggen als:

-Ik wil wel een beetje positief blijven hoor, maar het lukt me gewoon niet en ik snap niet waarom.

-Tja, emoties, daar heb ik het niet graag over. Ik denk dat ik ze dan teveel een podium geef, dat ze teveel ruimte gaan innemen.

-Mijn vrienden zeggen dat ik er teveel in blijf hangen en dat ik moet kijken naar de positieve dingen in het leven.

-Ik heb geleerd om positief te blijven en gewoon door te gaan met mijn leven. Dat gaat opeens niet meer.

Als er een ding is dat ik van mijn oude moeder heb geleerd is het wel dat het leven bepaald niet alleen maar leuk is en dat dat er gewoon bij hoort. Zij ging zelfs een stapje verder en stelde dat het Opperwezen het zo had ingebakken in Zijn wijsheid. Zonder de dalen ook geen pieken, was haar devies. Niettemin leerden we wel genieten van de kleine dingen, dat vond ze belangrijk. Die vaardigheid is me vaak heel dierbaar geweest.

antipositivo, schijngelukIn deze tijd van Facebook en andere media worden we uitgenodigd om ons leven te delen met wildvreemden en we doen het nog ook. Op voorwaarde dat het leuk blijft. De vuile was buiten hangen wordt niet gewaardeerd. De leuke dingen vinden we leuk, wat we niet leuk vinden negeren we. Zo worden we nog meer dan daarvoor getraind om alles wat we meemaken positief te formuleren. Ik heb collega’s gekend die bij negatieve berichten antwoordden met ‘wat interessant, daar kan je van leren’, of:  ‘kijk eens aan, een nieuwe uitdaging voor je’. Alsof het leven een sollicitatiegesprek is.

Nee, je komt niet altijd sterker uit de problemen. Je kan er behoorlijk schade door oplopen. Je kunt er ook niet altijd van leren, althans niet alleen maar positieve dingen.  Natuurlijk scheelt de manier waarop je ermee omgaat, maar je achtergrond, mentale vermogens en omgeving spelen nog veel meer mee. In een wereld waarin je alles moet kunnen bereiken – als je er maar voor werkt en positief blijft – betekent jouw realiteit dat je het verkeerd doet. Voor jou lijkt dat namelijk niet op te gaan. Hoe kan dat? Dat moet wel aan jou liggen. En daar ga je weer, naar de boekenwinkel, voor een zelfhulpboek van een hippe goeroe.

verdriet erkennen, schijngeluk, antipositivoOm verdriet te verwerken moet je het erkennen. Tegen jezelf durven zeggen dat het inderdaad niet leuk is, en dat je daar aandacht aan gaat geven. Dat doen mensen eigenlijk al op het moment dat ze een afspraak met mij maken. Vaak is dat als ze merken dat ze niet meer verder komen en dat de omgeving klaar is met hun verdriet. Als je mensen zichzelf een rapportcijfer laat geven voor het moment dat ze een afspraak maakten en daarna, dus tussen het telefoontje en de afspraak, scheelt dat meestal al een paar punten. Alleen al het vooruitzicht op een gesprek, op aandacht geven aan het probleem, scheelt.

Toch kan het nog een hele klus zijn om de schil van valse positiviteit eraf te halen. Het is een manier van leven geworden. Maar het mag – verdrietig zijn – het moet zelfs.  Het is iets dat bij je hoort en dat je van alle kanten kunt bekijken en leren kennen. Pas daarna, als het genoeg is geweest, zet je er een punt achter. Dan kun je weer positief in het leven staan, in plaats van positief doen.

Geïnteresseerd in begeleiding bij problemen rond zwangerschap, vruchtbaarheid en adoptie? Heb jij ook een verlies te verwerken? Kijk op Kokardecounseling voor omgeving Breda-Tilburg. Voor de andere therapeuten in Nederland: *klik*

Middelbaar zonder kind (vervolg)

Over onze parellijst sprak ik met je. De e-maillijst van ons ongewenst kinderloze (okl)  vrouwen in de tweede fase. Die zonder meer volgt op het eerste verschrikkelijke rouw- en verdrietjaar.

kinderloos oud worden, e-maillijst, lotgenoten, veelkoppig monsterDe hernieuwde pijn van de okl als een dierbare zwanger wordt, bevalt, kraamtijd en opgroeien van het kindje. Natuurlijk je gunt het je dierbare van harte. Maar je had het jezelf ook zo gegund en wij stonden aan de zijlijn. Met in het begin aarzelende en povere pogingen tot invulling van die immense leegte. Pogend je leven en idealen om te buigen in iets waarin je kunt opgaan. Wat haalbaar en realistisch is. Kinderdromen opnieuw op te pakken en de ruimte te geven. Opnieuw dromen te maken en creëren. In het reine te komen met de gezinnen in je omgeving in een samenleving die gericht is op gezinnen. En te leren de wond te genezen. Tot een litteken dat altijd voelbaar blijft als deze opnieuw wordt aangeraakt. Doodnormaal. Bleek.

Als klap op de vuurpijl kreeg ik nog uit de mond van een bedrijfsarts te horen dat mijn vruchtbaarheid was onderdrukt door de medicijnen die ik levenslang moest slikken. Waarom had niemand mij dit verteld? Al die pogingen om zwanger te worden verdampten.

En met een aardige sprong richting heden en nabij verleden: na relatief rustige, werklustige jaren en zo goed en kwaad als het gaat acceptatie van het feit dat er geen kinderen gekomen zijn bij mij en mijn lotgenoten, kwam er een duveltje uit het doosje. De eerste dierbare die oma werd. Dit zette mijn wereld weer totaal op zijn kop en de wond sprong opnieuw open. Ik schrok enorm. Hoe kon dit gebeuren? Maar het bleek een nieuwe fase in de kinderloosheid, die opnieuw gepaard ging met rouw en verdriet. Opnieuw dan maar voelen wat er te voelen valt. Verder verdiepen en op nog dieper niveau weer verder leren accepteren en ook verder leven. Het ging me niet in de koude kleren zitten, maar relatief gezien had ik de eerdere fases redelijk goed doorlopen, dus bewandelde ik het pad opnieuw. In het boek van Wilma Deurloo: ‘Ik zou een leuke oma zijn’,  heeft Wilma onder anderen mij geïnterviewd. Te koop *klik*: 

Nu dacht ik bewapend te zijn voor mijn verdere leven en omaschappen bij volgende dierbaren redelijk aan te kunnen.  Dat dacht ik elke keer opnieuw. Na elke fase in het proces was ik opnieuw vol vertrouwen. Tot ik dusdanige last kreeg van mijn vleesboom vorig jaar dat er een operatie aan te pas kwam. Er bleken vier poliepen en een vleesboom – die niet had willen krimpen tijdens de overgang – weggehaald te dienen worden. En zo gebeurde. Maar opnieuw bleek de kinderloosheid een veelkoppig monster. Want opnieuw diende ik het overbekende pad – wel wat sneller dan destijds – te moeten belopen. Opnieuw stemmingswisselingen en opvliegers. Mijn hele hormonale huishouding leek in de war gegooid te zijn. Opnieuw verdriet om de niet geboren kinderen. Mijn erwtjes die niet hadden mogen uitgroeien.

Een vervuld leven na de niet uitgekomen kinderwens is wel degelijk mogelijk. Maar het litteken blijft voor altijd. Ik was er graag op bedacht geweest. En zou wensen dat dit beter bespreekbaar zou zijn. Mijn ‘gouden’ vriendinnen en andere dierbaren zeker niet te na gesproken. Die zijn mijn ankerpunten.

Middelbaar zonder kind

Mijn weg naar ‘definitieve ongewenste kinderloosheid’ was best een lange. Een erg lange en officiële benaming van een heel ander leven dan de doorsnee-mens. Een lelijk woord ook, vind ik. Afgekort gebruik ik liever okl, ongewenste kinderloosheid. Iets simpeler uit te spreken, maar als afkorting niet erg bekend.

kinderloosheid, middelbaar, veelkoppig monsterHet meest aparte tijdens de behandelingen was de hoop. Elke keer en na elke behandeling opnieuw. Wat dat aangaat kan ik me voorstellen dat vrouwen die nog veel langer in het vruchtbaarheidstraject zitten, het moeilijk kunnen opgeven. Want elk sprankje hoop kan het zo vurig gewenste resultaat geven. Loslaten en dan komt het vanzelf was dé tip die ieder gaf. Op vakantie gaan. Huis kopen, afleiding, ik heb het allemaal meegemaakt maar al zou ik bij wijze van spreken op mijn kop gaan staan, een zwangerschap bleef uit.

Prachtige embryo’s, tot drie keer aan toe, bij de intensieve, stemmingswisselend bevorderende, IVF-behandelingen. En toen was ik over de 40 jaar jong en vond ik drie maal scheepsrecht. Nog adoptie geprobeerd maar destijds was de deadline 42 jaar bij de oudste partner. En was mijn eega precies die leeftijd. Waarmee de kans op een babytje was verkeken. En een ouder kind leek ons iets te zwaar, met zijn/haar grote kans op een flink rugzakje en hechtingsproblemen. Tegenwoordig ligt die leeftijd hoger. Maar ik spreek over 1994 en toen golden deze regels. Vlak daarna – wrang genoeg – verhoogd maar was voor ons geen optie meer.

We waren dus genoodzaakt met de diepe rouw en verdriet te beginnen. En het eerste jaar was vreselijk zwaar. Al had ik veel steun aan de destijds net geopende e-maillijsten van Freya (www.freya.nl ). Wat is lotgenotencontact veel waard! Na een jaartje merkten mijn lotgenoten/vriendinnen en ik dat we verder waren gekomen. En we vroegen een tweede lijst okl aan bij Freya. Dit duurde ons echter te lang en we hebben met een stuk of 15 vrouwen een vast groepje gevormd. Per e-mail communiceerden wij. De problemen met jezelf en in de samenleving als okl-er is in het tweede en latere jaar zo anders dan in het eerste jaar! En geloof het of niet, maar we hebben negen hele jaren met elkaar gemaild op onze lijst, die we de Parels hadden gedoopt.

Een oester wordt door pijn van een zandkorrel gestimuleerd een parel te maken. Wij wilden van onze pijn ook een parel maken. Dit is maar ten dele gelukt, want hoe kun je van zoiets ingrijpends als okl een parel maken? Ik was mede-gastvrouw van de lijst samen met een e-mailvriendin. En met alle parels stimuleerden we elkaar enorm om, met behoud van eigenheid, nieuwe levensinvullingen te vinden en mooie keuzes te maken. Met vallen en opstaan. Een ander leven dan de gewenste en gedroomde weg te gaan. Maar met  een zinvolle invulling.

Wordt vervolgd…

Geschreven voor: http://www.heesterbeek-hulpverlening.nl/index.php/blog

Ruisende rokken

 

Duivenvoorde etc 2014 007Sjokkend zegen wij neer op het terrasje bij Kasteel Duivenvoorde te Voorschoten (ZH): eega, vriendin en ik. Niet direct een adellijke aankomst. Het doorlopen park
was ook nog niet echt op ons berekend, en vol graafmachines en dergelijke. Het zonnige terrasje wel. Dat zag er zeer uitnodigend uit. We knikten minzaam naar de kasteelvrouwe van dat moment die de kassa…

Gastblog van mij op If Then is Now. *Klik*