Kattige samenwerking

Al eerder heb ik verhaald over onze kat Mara en haar kattige samenwerking. Net als haar moeder Minet wil ze nog weleens een lel uitdelen. Al is ze milder dan haar overleden moeder. En is het mogelijk dat ze met ingetrokken nageltjes een tik uitdeelt.  Een kleine voorwaarschuwing of een lieve aanmoediging. Soms staan haar nageltjes uit. Het is net in welke stemming ze is. Of in welke stemming wij zijn. Je weet het nooit bij poezen.

kattige samenwerking, kattensamenwerking, oude besMara wordt 10 maart aanstaande al 20 jaar jong! Een hele leeftijd voor een kattenbeest. En ze blijft boeien. Want juist zo’n oud besje dat hier ten huize zelfs is geboren, is totaal met ons vergroeid. Ze kent elke gewoonte en vaak heb ik niet eens meteen door dat ze weer heerlijk op mijn schoot is gekropen. Voor warmte, troost of steun. Van haar naar mij of juist andersom? Al heeft ze met onze overleden Lotte, haar vriendinnetje, nooit zo’n innige verhouding gehad als hier op de foto.

Monster zonder –tje erachter

Eega begint gelukkig wat op te knappen en Mara vindt haar rust weer. De dondersteen heeft me menige slaap doen ontberen. In de zorgelijke tijden dat ik er al zo weinig van kreeg. En ja dan vond ik haar een monster zonder –tje erachter. Maar ook zij miste baasje, kon ik bedenken in rustiger tijden.

Katten groeien – figuurlijk gezien – tijdens hun leven. Net als mensen die uit zijn op persoonlijke groei. Levenslange persoonlijke ontwikkeling. Zoals gewenst en nagestreefd op dit hectische westelijke halfrond. We groeien wat af. IJverig trachtend in narigheid een les te zien die we moeten leren. Al heb je er portretten bij die alleen van snerende samenwerking houden. Die ik minder waardeer.

Als oude bes slaapt Mara uiteraard veel. Afgelopen jaar hebben we een modus gevonden in haar kattige samenwerking om mij van mijn slaap te beroven. Met aanhoudend snorharen-geprik in mijn wang.

Kattige samenwerking

Zo neem ik nu haar favo mousse (Gourmet Gold voor de geïnteresseerde) mee naar de slaapkamer en lepel dit in een bakje voor we gaan slapen. Ze stort zich erop alsof ze geen eten krijgt. En eet door ook als het licht uitgaat. Om daarna op mijn zij te springen. Maar ja ik moet mij ook wel weer eens omdraaien. Doof als ze is, is een gesproken woord geen aanrader. En sprong zij in haar jonge jaren bij elke willekeurige beweging schrikkerig direct van ons bed, nu doen we dat anders.

Ik beweeg mij zachtjes zodat ze wakker wordt en van lig- naar zitstand gaat. In het donker nog een heel voorzichtige onderneming. Maar is niet veel beweging voor nodig. Daarna rol ik me zo langzaam om dat ze kan meebewegen. Pootje voor pootje. Tot de slaapstand bij beiden omgedraaid weer intreedt. Een vervolg op vorig jaar mei: *Klik* Haar persoonlijke groei, hier neergetoetst. Onze kattige samenwerking… Onze prachtige kattensamenwerking.

Gedenkdagen

Opeens trof het me: twee van onze poezen zijn een dag na elkaar gestorven. Niet letterlijk want Minet tien jaar geleden en Lotte één dag later drie jaar geleden. Van die onbestemde dagen, waarop ik niet precies weet wat ik moet. Waarop ik terugdenk, want ja ze waren toch een beetje onze kindekes, in ieder geval huisgenoten. Of diergenoten, net hoe je het wil zeggen.

gedenkdagen, ijsje, proost, verdrietOp Minet’s dag heb ik ’s avonds voor eega en mij een ijsje gehaald. Zie het als een gedenkijsje. En de dag erna op Lotte’s sterfdag hebben we geproost op haar foto. Herinneringen ophalen doen we zo af en toe zeker. Het hele jaar door.

Gedenkdagen zijn niet altijd zo makkelijk. Onbewust werkt het toch door. Alleen herinneringen ophalen is ook prima. En je dierbare blijft toch een plekje in je hart behouden. Althans bij mij wel. Ik denk voor veel mensen. Soms is een blik of enkel woord voldoende om vorm te geven aan zo’n dag. En ieder doet het op zijn of haar eigen manier.  En dat is goed.

Zolang je je verdriet niet onderdrukt en er bij stilstaat is elke uiting uitstekend. Hoewel een ritueel nogal eens kan helpen. En dat kan zowel in het klein als in het groot.

Herman Brood’s tiende gedenkdag was aanleiding voor een flinke documentaire. Een mooie documentaire. Hij was dan ook een publiek persoon. Maar ik zie me nog geen documentaire maken over het leven van onze poezen. Klein of groot het maakt niet uit. Al heb ik ter memorie wel een boekje geschreven voor eega over onze en vooral zijn Lotje. (Zie tab boekje en e-book op deze site) Een fijn document.

Gedenkdagen: er zijn de nationale gedenkdagen en er zijn dagen dat je je dierbaren herdenkt. Allemaal vragen ze erom om even of langer bij stil te staan. Om je verdriet, je gemis, je rouw vorm te geven. Je dierbaren zijn het waard!

Samenwerking

Kun je samenwerken met een kat? Nou met onze Mara wel! Prima samenwerking over het algemeen. Behalve uiteraard als ze te opdringerig wordt. Maar dat komt niet vaak meer voor.

samenwerking, katten, intelligentIk was er min of meer van overtuigd dat er met een poes geen echte samenwerking mogelijk was. Door de zelfstandige, oftewel soms nuffige, houding van haar. Tot ik in contact kwam met een kattenfluisteraar. Alweer jaren geleden. Die beweerde dat een kat wel degelijk de wil heeft tot samenwerken. En toen ik haar met veel moed, beleid en trouw en héél veel geduld, haar tepelsucken heb kunnen afleren, was ik overtuigd. *Klik*

Wat? Tepelsucken? Ik bedoel daarmee dat ze een tijdje de onwijze gewoonte had aangenomen, bij onrust haar tepeltjes tot bloedens toe te likken. Zo triest. En er kwamen allemaal korstjes op. De kattenvariant, vermoed ik, van in je arm willen snijden. Zelfbeschadiging met apart geluksgevoel.

Mara vond ook een bijzondere oplossing voor het afleren van een nieuwe gewoonte van haar, om ’s nachts op mijn hoofdkussen te gaan liggen, en dan met haar snorharen in mijn wang te prikken. In mijn slaap sloeg ik dan vermeende muggen of vliegen van mijn hoofd. Maar het waren de snorharen van Mara. Ik was nog eens bang dat ze van schrik eens in mijn ogen zou slaan.

Afleren dus. Nou ben ik in mijn slaap gestoord, niet altijd de meest tactische. Dus gromde ik haar naar mijn voeten. Slimme Mara bedacht een alternatief: ze ging languit bovenop mijn zijkant liggen! En dat was een slimme zet, want beiden tevreden. En op deze manier brengen we lange nachten door.

Ook ’s ochtends hebben we rituelen die vast staan. Ik aan de koffie en zij gelukzalig op mijn benen. Maar alras dient er nieuwe koffie te komen en sprong ze eerder op de grond. Echter, als hoogbejaarde, blijkt het veel handiger gewoon naast me op de bank te gaan zitten wachten. Ze weet toch wel dat ik dan uiterst behoedzaam weer ga zitten. Zodat ze minder hoeft te springen en gewoon kan afwachten.

En zo verrast ze me nog steeds met haar intelligentie. Met haar aanpassen. Met haar samenwerking… Al vermoed ik dat haar ouderdomsschreeuwen niet af te leren is. Wie past zich nu aan, aan wie?

Poezelig: Lotte Pdf

Een levensboekje, een memorieboekje voor ruim twee jaar geleden overleden grijze prinses Lotte. Ze heeft ruim 16 jaar mogen worden, maar deze jaren vlogen om: een moment monument. Geschenk aan eega. Een greep uit dit verhaal:

“Alle hens aan dek: Lotje gaat bevallen. Met zachte hand probeerde ik haar in het kratje te krijgen. De dierenarts had immers gemaand dat we er helemaal bij moesten blijven. Zij zocht echter de duisternis in de stof die onder de bank hing. Niet gedraald en de stof kapot geknipt, een plasje bloed was al zichtbaar. En ze beviel van haar eerste, dachten we. Op de grond onder de bank. Met fluwelen handen heb ik de navelstreng, conform de boekjes, afgeknoopt met garen en doorgeknipt. En numero uno na de likbeurten van Lot zachtjes in de krat gelegd, ondertussen haar lokkend ook te komen. Haar moederinstincten waren sterker dan de behoefte aan duisternis. Uiteraard een normaal instinct, maar mocht momenteel door haar jeugd niet. Opnieuw zag ik na een kwartiertje weeën, prachtig die natuur. Numero duo werd geboren. Na de grijs-witte – een katertje bleek achteraf – kwam er een zwart-witte, een poesje als ik me niet vergis. Prachtig op de film kunnen nemen. Een geliefde, bijna tastbare herinnering. Lot die nu zelf de navelstreng doorbeet, het schoonlikken. De nageboorte. De kleintjes met hun oogjes dicht, die feilloos de tepel kunnen vinden. Beschut aan het drinken. De ontspanning en intimiteit met Lot. Serene kraamrust.

L05 LotteMaar waar bleef nou die derde? Half uur wachten, drie kwartier en de dierenarts bellen. In totaal zijn we drie keer op en neer gereden met Lot en haar kroost. Prikjes met weeënopwekkers. Lot liet alles gelaten over zich heen komen. Zo moe was ze van haar zware werk. Normaal gesproken een leeuwin bij de dierenarts. En ondertussen elke centimeter van ons huis doorzoekend, maar nee echt niets te vinden”.

Lees het hele verhaal in pdf en klik hieronder…

Lotte Poezelig

.

Kattensores

Drie stuks hadden we er: katten oftewel poezen. Hier treffend afgebeeld door Judith van der Meer. Niet Aafkes drietal, naar een wel heel belegen boek, maar ons drietal. Afgebeeld als afsluiting destijds van onze kinderwens. Onze poezenkinders. Drie dames. Drie nuffige dames.

kattensores, Judith van der Meer, kattenschilderijDe reden dat ik hier en nu, vandaag, erover schrijf is dat gisteren en eergisteren de sterfdagen waren van twee van de drie. Minet (rechts), moeder van Mara (links), alweer haar negende jaar gedenkdag: 31 juli 2006. En Lotte (midden), hun vriendinnetje, ook alweer twee jaar: 1 augustus 2013.

Minet – slechts 12 jaartjes geworden – had uitgezaaide kanker na borstkankeroperatie. Jaja dat kan ook poezen treffen. Er zat slechts zes weken tussen haar operatie en haar overlijden. Toen ze eenmaal schreeuwde van de pijn konden we niet anders dan haar uit haar lijden laten verlossen. Poezen tonen dat niet snel. Natuurtechnisch dingetje, omdat ze anders niet overleven. Onze eigenste slaanderige Felixkat.

Lotte werd 16 jaar. Redelijk mooie leeftijd voor katten. Onze grijze prinses takelde binnen een dag af. Zo onverwacht. Benauwd en er bleek vocht achter haar longetjes te zitten. We merkten het pas echt op, toen ze niet meer in staat bleek op schoot te springen. Ze had zich al een tijdje verstopt. En dan ga je goed kijken. Er was nog best wat aan te dokteren, maar met heel veel behandelingen, gaf de dierenarts haar nog twee weken. Dat konden we dokterhater Lot niet aandoen. Al aaiend, met lieve woordjes, en druppende tranen is ze snel heengegaan. Eega’s lievelingetje en de mijne. Lotjes’ levensverhaal heb ik op een poezenhaar na, af.

Hun beider as staat in een vlinderblikje in onze vitrinekast. We krijgen het niet voor elkaar deze in de tuin te begraven. En waarom zouden we?

En dan hebben we nu dus nog Mara. Nu al 18+. Met aardig wat kwaaltjes en mankementjes zo langzamerhand, maar verder prima levendig en actief. Met nog steeds een prachtig glanzende vacht. Bij haar geboorte uit moeder Minet noemden we haar Vlekje, om haar grappig scheef geplaatste witte vlekje onder haar neus. Daarna Mara, omdat ik nu eenmaal gek ben op namen beginnend met een M…

Mara onze zwarte panter. Minder slaanderig als haar moeder. Al heeft ze dit trekje ook. Maar zonder uitstaande nageltjes dus niet zo erg. Die gisteren na weken nierdieet uitbundig smulde van een gewoon blikje voer. Die heel veel slaapt. Maar ook zo onwijs dwingend kan zijn. Het liefst over je laptop loopt als je erg druk bent. Die schreeuwt, wat kennelijk bij de ouderdom blijkt te horen. Baasje die niet langs de bank kan lopen zonder haar aandacht te geven. Doof aan het worden is. Die maanden lang op het laatste doekje van Lot ging slapen. Lieve trekjes van haar heeft overgenomen. Meis Mara: we kunnen je niet missen! Kattensores.