Vandaag vier ik weer een jubileum: 150 blogs op eigen benen – nou ja toetsenbord – en 24 aan het handje destijds van mijn docent Nico Denhoorn. Hij ruste in vrede. Mijmeringen waardig. En een nieuw initiatief waardig! We beginnen met de mijmeringen: onzeker op mijn eerste bloggersschreden, wilde ik nog weleens blokkeren op een
Er zijn nogal wat lifevrienden die Twitter mijden als de pest. En altijd voel ik me geroepen dat er niet alleen te geven, maar ook te dealen is en dat Twitter me veel heeft gebracht. Onlangs meldde een automagische Tweet zelfs: gefeliciteerd met je 6-jarige twitterverjaardag. Jee dat had ik nou ook weer niet verwacht.
Prikkels zijn overal en altijd aanwezig. Je hebt rustgevende prikkels, zoals een bos, of aanjagende prikkels, zoals een kermis. De vele, vele feestelijke evenementen voor vooral jong, maar ook oud, zijn van het type aanjagend. Aanjagend ja, want de adrenaline komt je oren uit. Je dient in een roes te komen. Ooit, lang geleden, kwam
Een paar daagjes Texel. Uitwaaien. Time out. En daarnet time in: opruimen. Ja klopt die vermaledijde kleding ja. De slaapkamer nu weer een balzaal. Maar ik kan niet stoppen. Er liggen nog wat planken te vergelen. Opruimen is misschien ook wel een time out. Zo lekker opgeruimd in het koppie. En ruimte in mijn buik.
Door het leven gaan als flexibel uitrekkend en inkrimpend elastiekje? Mmm dat klinkt fijn! Meedeinen met de golven, maar ook zwemmen. Zover als je elastiekje flexibel wil blijven. Want een uitgelubberd elastiekje willen we niet hebben. Of een uitgedroogd elastiekje door de jaren heen verpulverd, met van die grappige geluidjes; krakend en wel. Pas geleden