Nutteloosheid

Zomaar midden op de dag (28-10) een recalcitrante Tweet van @RianVisser: “De overgang is transitie vd levensfase die gekenmerkt wordt door nut, naar fase nutteloosheid”. JJ Suurmond in @Trouw. Ik reageer met: “Boeh”! En meldt mijn energie van dit moment. “Fijn” reageert Rian.

nut, overgang, nutteloosheid, kinderlozeNieuwsgierig, om er hier over te schrijven, zoek ik achtergrondinfo. Er valt een pak van mijn schouders, omdat Rian, als reactie op die Suurmond, een prachtig gedicht heeft gepubliceerd. Voor degene die ook lichtelijk verbaasd tot aan boos werd om bovenstaande quote: *klik*.  *Pas op*: lach gegarandeerd! Naar mijn smaak vooral de eerste.

Nog altijd is de overgang taboe. Met haar verval en klachten. Met haar ‘nutteloosheid’… Raar, als kinderloze ben ik dus altijd ‘nutteloos’ geweest? Zoals een koe die niet kalft haar einde ziet naderen? Pff wat heb ik met die koe te doen. Blij dat ik niet als koe op de wereld kwam.

Verval en klachten? Pijnen en pijntjes? Oh zeker, maar daar ontkomt een man, op zekere leeftijd, ook niet aan.  Maar wat te zeggen van de winst van levenservaring en kunnen overzien? De betrekkelijkheid van de dingen? De verdieping. Hoe – uit ervaring puttend – een klein woord veel goed kan doen, richting oplossing in een dilemma? De grote hobbels des leven al eens zijn genomen?

En dan stuit ik op een andere Tweet, me al druk makend: “@vrwnpwr: Een litteken betekent slechts dat je sterker was/bent dan dat wat je heeft geprobeerd te verwonden”. Juist! En wie heeft in of na de overgang niet zijn/haar butsjes, deuken, littekens?

Er is schoonheid in verval. Nut tegen nutteloosheid. Zo mag ik ook graag op mijn herfsttafel buiten pompoenen en kalebassen leggen. Die de hele winter lang hun transitie vervolgen. Nee gebruik nou niet dat lelijke woord rotten. Dat duurt nog even. Sneeuwmutsjes krijgen, als het weer het toestaat. Hun kleuren onbekommerd tonen. Dichtjes bij dichtjes. Ons door de winter slepen. Tot de voorjaarsbloemen weer hun pracht vertonen en zij hun zaadjes tonen. Op weg naar nieuwe pompoenen en kalebassen.

Over het nut van de overgang is het laatste woord nog niet gezegd. J.J. Suurmond uw woorden slaan naar u terug: nutteloos!

Mest

Een vies praatje? Wie wil het nu over mest hebben? Ik dus…

MestkeverIn het engels is mest: dung, en op het plaatje de Dung Beetle. Juist de mestkever. Goed geraden. De mestkever is hier bezig een mestballetje naar zijn hol te rollen. Om zijn kindjes van te laten eten, die – eenmaal groot –  ook weer ‘zinloos’ en onvervaard rollen met mestballetjes. Dat is hun levenscyclus. De mestballetjes vele malen groter dan zijzelf. Op zich een wondertje der natuur.

‘Zinloos’? Ook zo zinloos bezig de laatste tijd? In de tredmolen van de waan van de dag?  Of voelt je leven wel regelmatig als zinvol? Kun je de wondertjes en wonderen, lichtpuntjes of sterretjes nog zien? Ondanks mogelijk verdriet en tegenslag? Of is jouw leven er eentje van alleen maar een successtory?

Zelf denk ik dat ieder op zijn tijd met klein of groter leed te maken krijgt. Of al heeft gekregen. Althans zo is het mij wel vergaan in mijn leven. Daar verhaal ik wel vaker over. Om het met lelijke woorden te zeggen: shit happens.

En de kunst is het om er mest, of dung, van te maken. Het meest levensvatbare voor veel leven. Planten kunnen niet zonder mest. Dieren leven weer onder andere van planten en vul de bekende levenscyclus maar verder in. En zo grijpt alles ineen en kunnen we niets en niemand missen. Ook de Dung Beetle niet.

Zo helpt het mij heel goed – tegen zinloosheid en leegte – om plannen te maken, doelen te stellen en kansen te grijpen. Ja kansen grijpen, ondanks de kans op een teleurstelling. En dan maar bezig zijn met zoeken, want waar vind je die kansen? Flinke dosis initiatief en doorzettingsvermogen wil weleens helpen. En in de crea-stand en kansen ‘ruiken’.

Van doorleefd verdriet en tegenslag pareltjes maken. Pareltjes die de ontvanger toeschijnen en trots maken. De oester maakt van pijn (zandkorrel) met veel elan een parel. Onlangs kreeg ik er een geschonken. En reken maar dat ik trots was, en dankbaar en blij.

En zo kom ik van mest op een parel. Van levensscheppend op een lichtpuntje! Zinvol.

Paden

Heb ik met veel pijn en moeite, destijds, geleerd mijn dromen, wensen en mogelijkheden te verdelen over een twee-wegspad, komt mijn Psychologie-agenda deze week met een nog verdere nuancering. Maar daarover zo dadelijk meer. Eerst die splitsing van paden. Was al erg genoeg.

PadenAls je iets heel graag wilt en je leven er naar inricht om dat doel te bereiken, voelt het zeer tegennatuurlijk om tegelijk je dromen en wensen te laten varen en – alleen in gedachten – een tweede pad of weg te banen. Waarin je zwaar gewenste doel niet bereikt wordt en te pogen te overzien hoe dat voor je zal zijn. Althans zo verging het mij.

Het doel hiervan was volgens mijn peut dat mijn leven door zou gaan, ook zonder het zwaar bevochten en gewenste resultaat. Ik ben hem er eeuwig dankbaar voor. Deze oefening heeft me weer een levensles opgeleverd.  Want mijn – ons – doel werd niet bereikt. En eenmaal op dat punt aanbeland, kon ik terugvallen op het bedachte tweede pad.

Met intensieve steun, werd me geleerd te verwerken. Iets wat ik niet echt had meegekregen. Hernieuwde emotionele opvoeding noemde ik het in gedachten. En dat op mijn 40ste! Ondanks het verdriet en het leren rouwen, voelde het wel als hoopvol dat een mens dit kan leren. Ook jaren nadat mijn opvoeding al was voltooid. Dat gaf mij de kracht, met vallen en opstaan, door te gaan.

Oude koek, nu voor mij, maar een doorleefd inzicht. En nu terug komen op het begin van deze column: mijn Psychologie-agenda… Mooie, en minder aansprekende,  quotes staan elke week rechtsonder in een kadertje. Om even over na te denken. En misschien als aangereikt weekthema te gebruiken. Een week lang, steeds opnieuw, want ik kijk vaak in mijn agenda. Al vind ik de kleuterachtige stickertjes achterin, om jezelf te bemoedigen, te kinderachtig voor woorden. Die gebruik ik dus niet.

Quote van deze week: “Iemand die beseft dat er MEERDERE PADEN bestaan om je eindbestemming te bereiken, zal beter voorbereid zijn om op een ander pad over te stappen als dat nodig is.” Uit: de kunst van het opgeven, psychologie magazine februari 2010.

Hoeveel paden kun je aan?

Geboorte

Nee nee, het 8ste wereldwonder is op mijn leeftijd niet meer geschied: geen geboorte hiero na een verzwegen zwangerschap… Hoewel ze er in Italië wel raad mee weten. Voelt voor mij met zevenmijlslaarzen te onnatuurlijk. Tegen de loop van het leven en de fases waarin je dan terecht komt.

geboorte, idee, kinderloosheidEen nieuw begin – een geboorte bij wijze van – kan op elk moment van je leven. Elke fase in je leven die je afsluit, markeert alweer een nieuw begin. Soms met een periode van leegheid of juist sterke emoties, soms geleidelijk. Dat gevoel van een nieuw begin kan juist zo mooi zijn. Eerst pril en bijna onzichtbaar, maar dan: tada het nieuwe begin is een feit.

In zo’n tijd leef ik nu. Van een nieuw begin. Troostrijk voor de jonkies onder ons. Want met mijn nu echt 6 kruisjes, is het meeste van mijn leven al vergleden. Tik op de vingers: geleefd kan ik beter zeggen. Zoals gisteren op tv de Golden Oldies maar bewezen: met hun zang en muziek kunnen ze nog tot tranen toe bewegen! Het vuur zit er nog in. Volgende week zaterdag hun finale in Berlijn.

Ons en mijn feest afgesloten met blijdschap en enthousiasme. Heerlijk om te doen. En nieuwe en hernieuwde activiteiten gestart. Deze week weer zachtjes in het gareel, maar het gevoel voelt nieuw. Alsof er veel van me afgevallen is. De verjaardag waar ik zo tegenop zag.

Dat nieuwe-begin-gevoel herken ik van duistere tijden, als de rust eenmaal weerkeerde. En soms zo sterk als een nieuwe geboorte. Rust, ruimte en nieuwe kansen. Ze voelen, ze proeven. De stappen van het nieuwe begin. Inmiddels met vertrouwen, want ook geboorte gaat wennen.

En nee ik word even niet concreter, daar is het de tijd nog niet voor. Eerst maar proberen en uitvogelen. Sommige plannen moeten rijpen als je het gewoon gaat doen. Met alle mogelijkheden op complicaties, niet negerend, is het gevoel er weer: geboorte….

 

Keuzestress

Buuf was getroffen door het woord keuzestress. En ga ik eens heerlijk tegen het licht houden, want ja er valt zoveel te kiezen tegenwoordig. Neem alleen al de keuze in cursussen voor ‘erbij’. Al heb ik de afgelopen week gekozen voor rommelen en lanterfanten. Hoewel doelgericht als altijd. Want tja dat kan ik niet laten. Foto’s sorteren hoort toch tot de categorie: ‘rommelen’? Hoewel eenmaal resultaat trots doorschiet.

 

KeuzestressAls je tijd tekort hebt is het wijs prio’s te stellen. En kan keuzestress het gevolg zijn. Zelf ben ik niet zo heel goed in kiezen, maar houd er ook niet van om rond te lopen als een kip zonder kop. Of de andere variant: van voren niet weten dat je van achteren leeft. Al ken ik deze periodes wel. Heel lastig. Puur overleven.

 

Naar mijn idee dan een kwestie van goed bij jezelf blijven. Je grenzen dichter om je heen trekken en daarmee je wereld verkleinen. Blijven zoeken, en benoemen naar jezelf, van lichtpuntjes. Niet afbreken maar opbouwen. Zeker jezelf niet afbreken. Wel keuzes maken waarin je je mindere energie steekt. Geen schande. Niets om je over te schamen. Overkomt ieder weleens.

 

Een dag heeft maar 24 uur waarvan een gedeelte slaap. Neem daarnaast je persoonlijke verzorging en eten en drinken. De zorg voor huis en haard: ook niet onbelangrijk. Je werk, of wat je beschouwt als je werk. Je hobby’s en je sociale leven. En zo kun je zelf je lijstje af maken.

 

Wat is je rode draad? Waar stop je je energie in? En wat geeft jou een voldaan gevoel en geeft je dus energie terug? Op een andere manier ja, maar hoeveel is tevredenheid niet waard? Tevreden over jezelf?

Ooit hoorde ik de term opsloomtijd. Prachtig woord. Deze dame diende bewust op te slomen voor ze naar bed ging. Was ze verleerd in haar hectische leven. En kon daardoor de slaap niet vatten. Slapen werd een taak voor haar en ja dat gaat niet echt samen met het loslaten van de dag.

 

Mijn devies: neem bij keuzestress eens opsloomtijd! Bewust.